ตาขีด Chapter 68 *leadnum* 100%

Chapter 68

       แขนเล็กเกี่ยวตวัดกอดอีกคนแน่นในยามเช้า ผมมองคนที่หลับสนิทอยู่ข้างๆพลางอมยิ้มไปด้วย เหมือนเขาย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ใบหน้าขาวใส แก้มขึ้นเส้นเลือดฟาดเกิดสีแดงหน่อยๆ เขาอายุสี่สิบสี่จริงๆหรอเนื้ย วันนี้ผมจะติดหนึบกับเขาเลย ไม่ได้ออกไปดูเดือนดูตะวันแน่ๆ ถ้าจะไปไหนต้องไปด้วยกัน!!!

‘’อืม....อึดอัด’’

‘’……’’

       อีกคนเหมือนจะกระดุกกระดิกตัวหันข้างแต่ผมก็ยิ่งกอดเขาแน่นมากขึ้นไปอีก ผมอยากกอดเขานี่นา ทุกวันตื่นมาก็เขาก็หายตัวไปขลุกอยู่ในห้องทำงานซะแล้ว วันนี้ถือว่าเป็นวันดีที่ผมได้ตื่นก่อนและพิจารณาใบหน้าอันหล่อเหลาของอีกคน  คิมซองกยูค่อยๆลืมตาขึ้นทีล่ะนิดผมเลยรีบหลับตาและฟุบหัวลงกับอกเขาทันที แกล้งหลับเลยเป็นไง > <

‘’อ้ะ.....อูฮยอน’’

‘’.......’’

      พ่อหนุ่มเนื้อหอมเรียกชื่อผมเบาๆด้วยเสียงงัวเงยก่อนจะค่อยๆแกะตัวผมออกให้ไปนอนข้างๆ แต่ผมก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องกอดเขาแน่นมากขึ้นกว่าเก่า กอดจนเจ็บแขนตัวเองไปหมดแล้ว = = เมื่อเขาเห็นผมไม่ตอบก็หัวเราะออกมา มือหนาสัมผัสกลุ่มผมนุ่มของผมและลูบไปมาเบาๆ หน้าอกหนาที่แก้มเนียนซบอยู่กระเพื่อมเข้าออกเป็นจังหวะ ผมอยากเห็นหน้าเขาจังว่าตอนนี้อีกคนจะทำหน้ายังไงอยู่

‘’อูฮยอน’’

‘’......’’

‘’ไม่ต้องมาแกล้งหลับเลยนะ’’

‘’พี่รู้ได้ไงว่าผมแกล้งหลับ’’

       คำพูดเบาๆคลอออกมาจากกลีบปากรูปสวย ผมลืมตาเบิกโพลงอย่างลืมตัวนี้ตัวเองพูดอะไรออกไป =_= คิมซองกยูหัวเราะดังลั่น และจับผมให้ลงไปนอนบนเตียงดีๆที่ไม่ใช่บนตัวเขา ใบหน้าสวยหงิกงอเมื่อโดนอีกคนจับไต๋ได้ เซงจริงๆเลย

‘’ก็เรานอนกอดพี่ทุกคืน ถ้าพี่จับตัวเองออกตัวเองก็จะไม่รู้เรื่อง แต่นี้อะไรยังเกาะหนึบยิ่งกว่าปลิง’’

‘’เชอะ.....ผมอยากกอดพี่นี่นา’’

         ผมแบะปากก่อนจะเข้าไปกอดเขาอีกครั้งและซุกหน้าสูดดมไปตามตัวเหมือนหมาที่ดมกลิ่นเจ้าของเพื่อจะจดจำ บรรยากาศในห้องมีอุณหภูมิเย็นเพราะเครื่องปรับอากาศแต่เพียงได้แตะเนื้อต้องตัวเขาก็ทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นมาทันที เขาจะรู้ไหมว่าเขาคือผ้าห่มผืนดีสำหรับผมเลย

‘’ทำแบบนี้ต้องการอะไรรึป่าว’’

‘’ป่าวสักหน่อย’’

       อีกคนกระชับอ้อมกอดผมแน่นและกดจูบลงบนหัวผมอยู่หลายครั้ง แขนเล็กเลื่อนขึ้นไปโอบรอบคออีกคนและกดลงมาให้อยู่ตรงใบหน้าของตัวเองและผงกหน้าขึ้นไปกดจูบกับเขา ริมฝีปากร้อนชนกันเพียงแค่วินาทีเดียวเขาก็เผยริมฝีปากออกให้ผมได้ลุกล้ำเข้าไป ลิ้นบางตวัดเข้าหาลิ้นหนาและดูดกลึงอย่างคิดถึง  เป็นครั้งแรกที่ผมรุกเขา และจูบเขาก่อน มือบางกดใบหน้าของอีกคนให้แนบแน่นมากขึ้นไปจนผิวหน้าเสียดกันไปมาเมื่อเอียงคอปรับจูบให้เข้าที่ ทำไมผมโหยหาเขาขนาดนี้นะ

‘’อื้อ.....’’

       เขาเหมือนจะดันตัวผมให้ออกห่างแต่ผมไม่มีทางยอมง่ายๆ เสียงจูบดังจ้วบจ้าบออกมาช่างเป็นบทเพลงในยามเช้าที่น่าฟังดีจริงๆ  เสียงฟันกระทบกันบ่งบอกถึงว่าผมกับเขาจูบกันรุนแรงขนาดไหนแต่ทำไมหากไร้ความเจ็บปวด หรือตอนนี้หน้ามืดตามัวจนไม่รู้เรื่องอะไรอีกแล้ว

‘’แฮ่ก....อูฮยอนพอก่อน’’

‘’ไม่เอา…..’’

        มือบางละจากท้ายทอยขาวก่อนจะใช้มือถกเสื้อเขาให้เลิกขึ้น และสัมผัสไปทั่วแผ่นหลังใหญ่นั้นอย่างสนุกมือ เสียงหอบหายใจจากอีกคนทำให้ผมยิ่งบ้า  เมื่อรู้ว่าคิมซองกยูมีความลับก็ยิ่งอยากจะทำให้เขาหลงผมมากขึ้นไปอีก หลงให้มากจนไม่สามารถปันใจไปหาคนอื่นได้อีกนอกจากผม

‘’พี่ครับถอดเสื้อสิ’’

‘’ไม่ได้อูฮยอน’’

‘’ทำไม ทำไมถึงไม่ได้ล่ะครับ’’

      ผมชะงักตัวแล้วถามเขาด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด ทำไมไม่ได้ เพราะอะไร ทำไม ? สุดหล่อจับใบหน้าผมและกดจูบเบาๆให้ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง ผมก็แค่อยากจะมีอะไรกับเขาในตอนเช้าแค่นั้นเอง (?)

‘’งานพี่เต็มไปหมดเลย ถ้าไม่ทำงานจะเอาเงินไหนมาเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียล่ะครับ’’

‘’........’’

‘’เราเปลื่ยนไปนะ’’

‘’ห้ะ ?’’

       อีกคนพูดออกมาก่อนจะลุกขึ้นนั่งและจัดทรงผมตัวเองให้เข้าที่ ผมเปลื่ยนไปหรอ เปลื่ยนไปตรงไหน ผมก็เป็นของผมแบบเดิม เขานั่นแหล่ะที่เปลื่ยนไป บังอาจมีความลับกับผมทั้งๆที่สัญญาว่าจะไม่มี มือบางพยายามคว้าท่อนแขนอีกคนไว้แต่เขากลับลุกขึ้นยืนซะก่อน ให้มันได้อย่างนี้สิ!!!!

‘’ไม่ต้องทำตัวให้หน้าสนใจขึ้นหรอกเพราะยังไงพี่ก็สนใจเราคนเดียวอยู่แล้ว ถ้าคิดว่าพี่ไปมีคนอื่น เราเลยพยายามทำตัวให้แซ่บกว่าเดิม หยุดทำเถอะ’’

‘’……..’’

‘’เพราะพี่ไม่ได้นอกใจเราจริงๆ’’

      รู้สึกสตั้นไปสิบนาทีเมื่ออีกคนพูดออกมาแบบนั้ มือหนาสัมผัสแก้มผมหยิกหันไปมาก่อนจะตบหัวผมเบาๆจากนั้นเขาก็เดินไปเข้าห้องน้ำทันที บางทีผมอาจจะคิดมากไปเองต่างๆนาๆทั้งที่ความจริงเขาไม่ได้มีใครอย่างที่พูดก็ได้ เขาบอกคนรักต้องไว้ใจกันและกันไม่ใช่หรอ ทำไมผมถึงทำข้อนี้ไม่ได้นะ เสียงสายน้ำดังออกมานอกห้องทำให้รู้ว่าเขากำลังอาบน้ำอยู่ ผมหยิบผ้าขนหนูของเขาไปพาดไว้หน้าประตูก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง ต้องเลิกคิดมากได้แล้วอูฮยอน!!!

ก๊อก ก๊อก

        กำปั้นเล็กทุบประตูห้องของลูกชายเบาๆ เพื่ออยากจะเข้าไปอยู่ด้วย เสียงเงียบภายในห้องทำให้ผมเอาหูแนบติดประตูเพื่อฟังว่ามีเสียงแอร์ หรือเสียงทีวีเปิดอยู่หรือป่าว นี้ก็สายมากแล้วเขาจะไม่ตื่นก็คงไม่ใช่ หรือว่าเขาอาจจะไม่อยู่บ้าน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

     ผมเคาะประตูห้องอีกสองสามครั้งก็ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา สงสัยลูกชายสุดหล่อคงจะออกไปนอกบ้านแล้วแน่ๆ เสียงฝีเท้าตรงบันไดทำให้ผมละหน้าออกจากประตูและหันไปดู ก็พบว่าเป็นป้าโบมี ผู้สูงวัยตรงหน้าถืออุปกรณ์ทำความสะอาดมาด้วย คงมาทำความสะอาดห้องแน่ๆ

‘’ป้ามาทำความสะอาดหรอครับ’’

‘’อ่ะใช่ค่ะคุณนัมอูฮยอน วันนี้หนูมยองซูออกไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ’’

‘’เขาไปไหนได้บอกไว้ไหมครับ’’

‘’หนูมยองซูบอกว่าจะไปบ้านหนูซองจงน่ะค่ะ บอกว่าเย็นๆจะกลับมา’’

      รอยยิ้มน่ารักผุดขึ้นแทนคำตอบ เดี๋ยวนี้ลูกชายจะติดเด็กคนนั้นแจเลยจริงๆ บ้านช่องไม่ค่อยกลับ ถึงจะกลับก็กลับดึก  แต่ผมก็โล่งใจเพราะลูกชายบ้านผมไม่ได้เป็นแบบนี้คนเดียว คีย์บอกว่าโฮย่าก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน ไม่รู้ไปนอนบ้านใครได้ทุกวี่ทุกวัน เห้อเด็กสมัยนี้นี่มันช่าง.. -0-

‘’คุณนัมอูฮยอนต้องการกินอะไรรองท้องก่อนไหมคะเดี๋ยวป้าเตรียมให้ ไว้ค่อยขึ้นมาทำความสะอาดก็ได้’’

‘’ไม่เป็นไรครับ ผมลงไปหาอะไรกินเองดีกว่า’’

      ป้าโบมีพยักหน้าก่อนจะไขกุญแจห้องมยองซูเข้าไป ผมเดินลงมาชั้นล่าง ตรงไปยังห้องครัวและเปิดตู้ใส่ซองโอวัลตินออกมาชง ลมหายใจที่พ่นออกมาแรงๆนี้ไม่รู้ออกมาจากความรู้สึกแบบไหน ตัวผมเองยังไม่เข้าใจตัวเองเลย จัดลำดับสิ่งที่อยู่ในหัวไม่ถูก บอกให้เลิกคิดมากมันทำง่ายอย่างที่พูดก็คงจะดี

--------------------------- ------------------------------ -----------------------------------

‘’ป้าครับ เห็นอูฮยอนไหม’’

‘’ป้าเห็นแวบๆอยู่ตรงมุมสวนนะคะคุณซองกยู’’

      เสียงบุคคลคนคุยกันดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล อุดส่าห์แอบหนีมาสูบบุหรี่คนเดียวแบบเงียบๆเพื่อไม่ให้ใครเห็นยังมีคนเห็นอีกเรอะ =_= มือบางเขวี้ยงบุหรี่ออกไปนอกบ้าน แกะลูกอมมาอมพร้อมกับฉีดน้ำห้องดับกลิ่น ผมไม่ได้แตะบุหรี่มานานแล้ว อยู่เฉยๆไม่สูบหรอก นอกจากจะเครียดจริงๆถึงจะใช้มันล่ะนะ ถ้าเป็นเมื่อตอนผมยังอายุยี่สิบ ผมสูบมันทุกวันเลย แต่พอมาเจอคิมซองกยูก็ไม่สูบเพราะมันดูน่าเกลียด และเขาไม่ชอบคนสูบบุหรี่....

‘’มานั่งทำอะไรตรงนี้ บ้านช่องไม่เข้าไปอยู่’’

‘’ตรงนี้มันเย็นดี’’

‘’มันเย็นหรือมันไว้แอบทำอะไรง่ายดีหืม’’

‘’ทั้งสองอย่าง’’

        ผมแกะลูกอมเม็ดที่สามใส่ปากก่อนจะทดลองเป่าลมหายใจตัวเองออกมาว่ามันยังมีกลิ่นอยู่ไหม คิมซองกยูพลักหัวผมเบาๆก่อนจะนั่งลงตรงหน้าผม สีหน้าของเขาดูไม่มีความสุขเลย แววตาแบบนั้นทำให้ผมอยู่ดีๆก็รู้สึกเศร้า เศร้าทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะเศร้าไปทำไม

‘’นี้ไม่เชื่อที่พูดจริงๆสินะ’’

‘’ป่าว ผมเชื่อหมดทุกอย่างแหล่ะ’’

‘’เชื่อแล้วจะเครียดทำไม’’

‘’ป่าวเครียด’’

‘’พี่เป็นผัวเธอนะ’’

     น้ำเสียงปนหงุดหงิดของอีกคนทำให้ผมต้องหันไปมองหน้า มันก็แค่มองแปปเดียวแหล่ะเพราะผมไม่กล้ามองนานๆหรอก บรรยากาศมาคุเอาซะเหมือนอยู่ป่าช้า เขาไม่พูดผมก็ไม่พูด มันไม่ดี มันอึดอัด

‘’มานี่’’

        คิมซองกยูยืดตัวตรงก่อนจะบอกสั่งผมให้เข้าไปใกล้ มือหนากวักๆไปมาอยู่สองสามครั้งตัวผมก็เคลื่อนเข้าไปหา คนตัวใหญ่อ้าแขนออกและกอดตัวผม ความอบอุ่นแล่นเข้ามาหาเหมือนเขาถ่ายพลังวิเศษมาให้ เขาคงคิดมากเหมือนกันใช่ไหมที่ผมไม่ยอมเชื่อที่เขาพูด ก็ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมันคือเรื่องจริงหรือเรื่องโกหกนี่นา

‘’ไม่ชอบเลยเวลาพูดความจริงแล้วไม่มีใครเชื่อ’’

‘’……’’

‘’จะให้พี่ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำแบบนั้นหรอ ให้พี่บอกว่าพี่มีคนอื่นทั้งๆที่พี่ไม่ได้มีแบบนั้นหรออูฮยอน’’

    

         น้ำใสๆบังรอบดวงตาเต็มไปหมดทำให้ผมมองอะไรไม่เห็นสักอย่าง ลมหายใจอุ่นๆรดใบหูอยู่ข้างๆพร้อมกับแขนแกร่งที่กอดผมแน่น พี่ครับ ผมขอโทษจริงๆที่คิดไปเอง ผมจะเลิกคิดเรื่องไร้สาระพวกนี้ ผมจะไม่คิดอีกแล้ว

‘’ขอโทษนะครับที่ไม่ไว้ใจพี่เลย’’

‘’อื้ม ไม่เป็นไร’’

‘’ผมจะไม่ทำแบบนี้อีก’’

‘’อื้อ’’

       ยกฝ่ามือตัวเองขึ้นมาเช็ดน้ำตาลวกๆก่อนจะหัวเราะเบาๆให้ คิมซองกยูเอามือมาขยี้หัวผมจนฟูก่อนจะจับผมนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิม เท้าเล็กตั้งไว้บนเท้าใหญ่พลางถอนหายใจระบายอารมณ์มาคุในใจออกให้หมด ตอนนี้ผมก็โล่งขึ้นแล้วล่ะ สัมผัสอุ่นๆตรงใต้ฝ่าเท้าทำให้ผมรู้สึกดี รู้สึกดีจริงๆ

‘’จับมือกันไหม’’

‘’ถามอะไรเนื้ย’’

      บรรยากาศเหมือนวัยรุ่นหนุ่มสาวจีบในทุ่งลาเวนเดอร์กันสองต่อสอง คิมซองกยูหัวเราะคิกคักและจับมือผมไปกุมไว้แน่นและผมก็จับมือเขากลับแน่นเหมือนกัน สายลมเย็นๆในช่วงบ่ายพัดผ่านใบหน้าของเราสองคนไปมาเหมือนปัดสิ่งที่รบกวนจิตใจออกไปให้พ้นๆ นิ้วโป้งของเขาลูบหลังมือบางไปมาก่อนที่จะทิ้งหัวพิงบนไหล่ผม ดวงตาเล็กปิดสนิทเหมือนเขาต้องการพักผ่อน ช่วงนี้เขาจะหลับง่ายไปไหม หลับบ่อยไปไหม

‘’พี่ครับ’’

‘’ขอหลับก่อนได้ไหม’’

‘’ทำไมพี่.....แล้วผมจะรอพี่ตื่นนะ’’

‘’ครับ....’’

ทำไม ทำไม ?

                                                               50 %

‘’ซองจงพี่มาถึงบ้านซองจงแล้วนะ’’

          ขายาวก้าวลงจากรถและยืนเต็มความสูง สายตามองเข้าไปในบ้านที่เปิดประตูทิ้งไว้แต่เห็นเงาคนเดินไปมาอยู่แถวๆหลังบ้าน เพียงแค่แปปเดียวซองจงก็วิ่งออกมาหาผมด้วยสีหน้าระรื่น แขนเล็กเกาะแขนผมไว้ ทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมพาผมเดินเข้าไปในตัวบ้านด้วยกัน

‘’พี่แอลนั่งรอตรงนี้ก่อนนะฮะ เดี๋ยวผมไปเรียกพี่ยอลแปป’’

‘’อื้อ’’

     ผมพยักหน้าตอบอีกคนก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาสีครีมนุ่มตรงห้องรับแขก มองยังไงก็เหมือนว่าเคยมาที่นี่ ทั้งๆที่ความจริงไม่เคยมาเลยสักครั้ง ผมเลิกสนใจความคิดบ้าบอในหัวก่อนจะใช้สายตามองไปรอบๆบ้าน  การตกแต่งดูเรียบๆแต่มีความอบอุ่นซ่อนไว้ บ้านหลังนี้ไม่ใช่บ้านที่หรูหรา มันเป็นเพียงแค่บ้านไม้ธรรมดาเท่านั้น เพียงแค่ผมนั่งแปปเดียวยังรู้สึกอยากอยู่ที่นี่เลย

‘’พี่ยอลฮะ นี่แฟนผมเอง’’

‘’เอ่อ สวัสดีครับผม อีซองยอล พี่ชายของซองจง’’

    คนตัวสูงมองหน้าผมก่อนจะหลบตาไปทางอื่นแล้วก็บอกชื่อตัวเองออกมา ผมหรี่ตามองซองยอลด้วยสีหน้าเรียบๆ เมื่ออีกคนเห็นผมเงียบไปเขาก็ยิ้มบางๆมาให้พร้อมกับยื่นมือมาทำความรู้จัก แต่ผมกลับนั่งเฉย ดวงตาคมสนิทมองลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของอีกคน ทำไมเขาต้องหลุกหลิกอยู่ตลอดเวลา

‘’พี่แอลฮะ เป็นอะไรรึป่าว’’

‘’สวัสดี ชื่อแอล’’

‘’ซองจงงั้นพี่ไปทำอาหารเช้าต่อนะ’’

      ซองยอลมองหน้าผมด้วยความไม่ชอบใจก่อนจะขอตัวไปทำอาหารเช้าต่อ เจอกันครั้งแรกก็รู้แล้วว่าเขาไม่ชอบนิสัยของแฟนน้องชายตัวเอง แต่ผมก็เป็นแบบนี้ สีหน้าเรียบๆนี้แหล่ะเท่ห์สุดๆ ซองจงตีแขนผมเบาๆทีนึงและคว่ำปากเหมือนงอนหน่อยๆ ตอนนี้ผมไม่อยากจะมาง้อเขาหรอกนะ สนใจคนตัวสูงมากกว่า

‘’สงสัยอะไรพี่ยอลรึป่าวฮะ’’

‘’.......’’

‘’ผมว่าเราไปนั่งรอกันที่โต๊ะดีกว่า มาเร็ว’’

      ผมส่งสายตาไปแทนคำตอบและเดินตามแรงที่อีกคนลาก ซองยอลถอดผ้ากันเปื้อนสีเหลืองออกไปแขวนไว้อย่างเป็นระเบียบ ทุกการเคลื่อนไหวของอีกคนทำไมมันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ มองซองจงกับพี่ชายอายุห่างกันสามปีอย่างคิดอะไรในใจ อะไรกันที่จะทำให้ซองจงเจ็บจนร้องให้ไม่ออกกันนะ

‘’พี่ยอลฮะ พี่แอลอายุน้อยกว่าพี่ยอลตั้งสี่ปีแน่ะ พี่ยอลมีน้องชายเพิ่มแล้วนะ’’

‘’หรอ....อื้ม’’

‘’เป็นพี่น้องกับซองยอลหรอ ไม่เอาอ่ะ’’

       ผมพูดพลางคีบไข่ใส่ปากแล้วมองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่คิดว่าเป็นมิตรที่สุด ซองจงดูจะไปไม่ถูกเมื่อเห็นผมมีท่าทีแบบนี้ ซองยอลชักสีตาให้ผมเหมือนจะบอกว่า ฉันอายุมากกว่านายนะ! เกลียดกันซึ่งๆหน้าไปเลยยิ่งดี ยิ่งน้องชายเขาเห็นว่าเขาเกลียดผมไม่อยากเข้าใกล้มากเท่าไหร่ ตอนสุดท้ายของการตกหลุมพรางจะยิ่งสนุกมากกว่านั้น จุดประสงค์ของผมคือทำให้พี่น้องแตกคอกันเพราะผู้ชายคนเดียว และผู้ชายคนนั้นก็คือผมเอง

‘’แต่นายอายุน้อยกว่าฉัน ต้องเคารพฉันบ้าง’’

‘’แล้วไง ก็ไม่อยากเรียกพี่ เรียกอีซองยอลถนัดปากกว่า’’

‘’……’’

‘’แลเป็นกันเองมากกว่าด้วยเนอะ..ซองยอล’’

      ผมยิ้มกว้างใส่อีกคนก่อนจะก้มกินอาหารตรงหน้า เขาทำอาหารรสชาติใช้ได้นะ ถึงมันจะเป็นแค่ออมเลตธรรมดาก็เถอะ ต้นขาเหมือนมีอะไรมาแตะเบาๆ ใบหน้าหล่อละจากจานข้าวและเงยขึ้นมองแฟนคนสวยตรงหน้า สายตาเหมือนจะสั่งอะไรบางอย่าง ถ้าจะสั่งให้ผมเลิกกวนตีนแล้วนั่งกินข้าวเฉยๆนี่ทำไม่ได้อ่ะ คนสวยนั่งตรงหน้าตั้งสองคนจะให้อยู่เฉยๆได้ยังไง ดวงตาคมแวกไปทางอีกคนที่มัวแต่สนใจอาหารตรงหน้า คนกันเองทั้งนั้นจะเกร็งหาอะไร

‘’มองทำไม’’

‘’มอง....ไม่ได้หรอ’’

‘’เอ่อ พวกพี่อิ่มรึยัง ตอนนี้ผมอิ่มแล้วล่ะ’’

     น้ำเสียงหงุดหงิดบ่งออกมาอย่างชัดเจนแบบไม่ปิดมิด คนน้องไม่พอใจกับการกระทำของแฟนหนุ่มที่แทะโลมพี่ชายตนเอง ชีวิตพี่น้องจะอยู่สงบสุขได้หรือไม่ ต้องรอดูกัน

‘’พี่อิ่มแล้วเหมือนกัน.....แต่อาหารมื้อนี้อร่อยมากเลยนะ ชักอยากจะมากินบ่อยๆแล้วสิ’’

‘’พี่แอลจะกลับเลยไหมฮะ’’

‘’ไว้ผมมาเรียนทำอาหารที่นี่ได้ไหม ผมอยากทำออมเลตอร่อยๆแบบนี้บ้าง’’

‘’พี่แอล ผมว่าพี่กลับบ้านไปได้แล้วล่ะตอนนี้’’

     แขนเล็กฉุดผมให้ลุกเดินออกมานอกบริเวณห้องครัว ซองยอลมองหน้าผมด้วยความไม่ไว้วางใจแต่ผมก็ไม่วายจะยิ้มให้ด้วยก่อนลาจาก เราจะต้องเจอกันบ่อยมากขึ้น และชีวิตของเธอก็จะไม่มีความสุขมากขึ้นเหมือนกับชีวิตฉันที่เป็นอยู่ ผมดึงแขนตัวเองออกมาจากการเกาะกุม  แบบนี้หึงสินะ

‘’อย่าคิดแม้จะส่งสายตาแบบนั้นหาคนอื่น โดยเฉพาะพี่ชายของผม’’

‘’แหม่ ก็แค่ในฐานะพี่ของแฟนเอง’’

‘’ผมมองหน้าพี่ทำไมผมจะไม่รู้ว่าพี่คิดอะไร .... เขาคือพี่ชายคนเดียวของผมพี่ห้ามยุ่งกับเขา’’

‘’คิดมากไปรึป่าวครับที่รัก’’

‘’ถ้าพี่จะไปม่อคนอื่นผมไม่ว่า แต่คนนี้ห้าม!!’’

      สองขาก้าวถอยหลังสามก้าวเพื่อยืนให้พ้นประตู ซองจงปิดตูใส่หน้าผมด้วยท่าทีฟึดฟัด ถ้าแต่เป็นเวลาอื่นผมคงจะสงสัยว่าเขาเป็นอะไรและตามไปง้อ แต่ตอนนี้ผมกลับมีความสุขที่เขาหงุดหงิดและระแวงไปทั่ว อีซองจงรู้ว่าผมเป็นยังไง ในเมื่อสั่งอะไรคนรักไม่ได้ ก็ต้องสั่งพี่ชายตัวเองให้ออกห่างนั่นแหล่ะ

‘’แล้วเธอก็จะเกลียดพี่ชายเธอเหมือนที่ฉันเกลียดเธอในตอนนี้ อีซองจง!’’

----------------------------------- ----------------------------- -----------------------------

‘’คุณพี่มาโรงเรียนสายอีกแล้วครับบบบบ’’

‘’โฮย่าโดดเรียนเป็นเพื่อนหน่อยดิ’’

‘’มาถึงก็โดด!!!!......เดี๋ยวขอดูตารางสอนก่อนว่ามีวิชาสำคัญๆอะไรบ้าง’’

     บุหรี่มวนที่สองของวันถูกจุดขึ้นมาทำร้ายปอดอีกครั้ง หัวสมองพลางคิดถึงเรื่องราวเมื่อวานที่ได้ไปทำความรู้สึกครอบครัวของคนรักมา อีซองยอล ผู้ชายตัวสูงผิวขาวน่าสัมผัส ทำไมบังอาจจะมาแวะเวียนในสมองผมให้แผนมันไปไวขนาดนี้น้า

‘’คาบเช้าโดดได้สามวิชา ตอนบ่ายไม่ไปนะครับวิชาหนักๆทั้งนั้น’’

‘’เออ’’

      เบื่อกับพวกเด็กเรียนจริงๆ โฮย่าดึงบุหรี่ออกจากปากผมและไปสูบเองจากนั้นมันก็ทิ้งลงพื้นทันที มันคิดว่าปากเพื่อนก็เหมือนปากเรารึป่าววะ -_-  ผมเบื่อที่จะต้องไปนอนเล่นตรงสวนหลังโรงเรียนแล้ว ไปหาอะไรกินที่ห้างดีกว่า เด็กสาว ม.ปลายจากโรงเรียนอื่นคงจะเดินกันให้วุ่น อาหารสายตาชัดๆ

      เมื่อตกลงกันเสร็จว่าจะไปขลุกกันอยู่ที่ไหนก็สตาร์ทรถไปยังจุดหมายทันที รถคันดำเปิดเพลงอิพฮอพดังสนั่นเหมือนว่ามันคือผับขนาดย่อม ยามหน้าโรงเรียนส่ายหน้าอย่างเอือมระอาเหมือนพบตัวก่อปัญหาหนีเรียนอีกแล้ว ถนนในช่วงกลางวันรถค่อนข้างติดนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมอารมณ์เสียเท่าไหร่ จะอารมณ์เสียก็เพราะไอเพื่อนข้างๆมันนั่งแรพเนื้ยแหล่ะ =_=

‘’เออมึง แม่มึงโทรมาแซดกับแม่กูใหญ่เลยว่าลูกชายโฮวอนไม่ยอมกลับบ้าน’’

‘’แหม่ กูกำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่ กูอยากลองใช้ชีวิตคนเดียวบ้าง’’

‘’แล้วมึงไปอยู่กับใครวะ ไปหาคอนโดอยู่หรือไปอยู่กับคนที่ถูกใจ’’

‘’ป่าวกูอยู่รุ่นพี่ที่คอนโดน่ะ สนิทกันชื่อลู่หาน’’

        ลู่หานคือใครชื่อแบบนี้น่าจะไม่ใช่เกาหลีออกแนวจีนๆมากกว่า  ผมมีเพื่อนน้อยนับได้ก็แค่หนึ่งคนเอง -_- แตกต่ากจากเพื่อนรักของผมเหลือเกินที่ไปไหนก็มีแต่คนรู้จัก สงสัยจะเป็นรุ่นพี่ที่มันไปเจอในคลับหรือไม่ก็แก๊งเต้นอะไรของมันเทือกนั้นมั้ง นิ้วเรียวกดปิดเพลงก่อนจะล้วงโทรศัพท์เครื่องโปรดของตัวเองออกมารายงานคุณแม่ว่าวันนี้มยองซูจะโดดเรียนสามคาบ ถ้าอาจาร์ยโทรไปหาว่าลูกชายหาย แม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

@LKIM : แม่ครับ วันนี้ผมไปกินข้าวกับโฮย่าสามคาบเช้านะ

ส่งแล้วเมื่อ 9.42 AM

@Wowwh : อีกแล้ว โดดอีกแล้ว T_T

อ่านแล้วเมื่อ 9.43 AM

         ผมส่งสติ๊กเกอร์จูบกลับไปก่อนจะปิดล็อคโทรศัพท์ลง เพียงไม่กี่นาทีก็ถึงห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองผมกับโฮย่าเสริมหล่อกันในรถเพื่อจะได้เตรียมไปหาเหยื่อที่จะมาทำให้ผมแก้เบื่อในช่วงสามคาบเช้านี้ได้ ใครเห็นผมกับมันสองคนไม่หลงรักก็ถือว่าจิตผิดปกติแล้ว (?) เมื่อมั่นใจว่าตัวเองหล่อแล้วก็พากันเดินเข้าไปด้านใน แอร์เย็นๆพร้อมกับผู้คนที่เดินผ่านไปมาทำให้รู้สึกว่าวันนี้เหมือนวันหยุดทั้งๆที่มันคือวันทำงาน แต่ทำไมผู้คนยังเต็มแน่นกันซะขนาดนี้

‘’นั่นพี่แอลกับพี่โฮย่าหนิ พวกเขาโดดเรียนกันหรอ’’

‘’ใช่จริงๆด้วย ทำไมน่ารักแบบนี้นะ ฉันอยากจะเรียนที่เดียวกับเขาจัง’’

       ผมเดินผ่านร้านไอศรีมร้านนึง แต่ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงที่นั่งไม่ไกลดังขึ้นมาเข้าหู โฮย่าหันไปยิ้มหวานให้กับสองสาวก่อนจะดึงมือผมให้เดินเร็วขึ้น ผมหันไปมองผู้หญิงสองคนนั้นที่ตอนนี้เป็นกลายว่าดิ้นกันไปแล้ว ผู้หญิงเวลาเจอคนที่ตัวเองถูกใจมักจะเป็นแบบนี้กันทุกคนเลยสินะ ผมอาจจะพาเธอไปขึ้นสวรรค์ได้ แต่หน้าตาเธอกลับไม่โดนใจผมเลยสักนิดเดียว

‘’มึงจะเดินวนไปมาอีกนานไหมวะ กูเมื่อยขาเว้ย จะเข้าร้านไหนก็เข้าด่วนๆ’’

‘’ก็กูไม่รู้จะทำอะไรนี่ ไม่หิวด้วย ไม่อยากทำอะไรสักอย่าง’’

‘’แล้วมึงมาห้างเนื้ยนะ รู้งี้กูกลับไปเรียนดีกว่า’’

‘’เอ้ะ ไอย่ามึงเดี๋ยวๆๆ’’

       ขายาวสะดุดกึกเมื่อสายตาเฉี่ยวผ่านแผนกขายผลไม้ ตอนแรกผมจะเดินผ่านแล้วแต่กลับเจอคนรู้จักซะก่อน รอยยิ้มผุดขึ้นอย่างมีความสุขเมื่อได้เจอเหยื่อที่คิดว่าจะได้พบก็ต่อเมื่อไปบ้านซองจง แต่ที่ไหนได้กลับมาเจอกลางห้างซะงั้น เซอร์ไพร์สสุดๆ

‘’อะไรของมึง ถูกใจคนขายผลไม้หรอ’’

‘’กูเห็นพี่ของแฟนว่ะ’’

      ผมตอบพลางชี้ไปยังซองยอลที่ยืนหมุนแอบเปิ้ลไปมาในมือ โฮย่าร้องอุทานออกมาเบาๆก่อนจะหัวเราะในลำคอ เข้าไปทักดีไหมเอาให้ตกใจเล่นๆ ดีไม่ดีเราอาจจะรู้จักมากขึ้นหากจะพาไปเลี้ยงข้าวซะตอนนี้

‘’พี่ของแฟนแล้วไง ถูกใจมึงหรอ อย่าบอกว่าจะเอาทั้งพี่ทั้งน้อง’’

‘’ป่าวถูกใจ แต่แค่อยากเล่นด้วยเฉยๆเขาหน้าตาน่ารักดี’’

‘’เลวจริง’’

‘’อย่างน้อยกูก็มีเพื่อนเลวล่ะวะ’’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป...