ตาขีด Chapter 70 *leadnum*

Chapter 70

แค่ก แค่ก แค่ก!!!

‘’คุณนัมอูฮยอนคะ ป้าว่าไปหาหมอเถอะค่ะ’’

‘’ไปทำไมครับ ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย’’

     หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงเนื่องจากการไอขั้นรุนแรง ไม่เคยรู้สึกเหนื่อยอะไรขนาดนี้ ขนาดกินยาไปแล้วก็ยังไม่หาย ป้าโบมีก็ไม่ยอมกลับไปนอนสักทีบอกว่าเป็นห่วงผมจะกลัวอะไรขึ้นมา ผมก็แค่ไอแหล่ะทำไมไม่มีใครเชื่อกันเลย =_=

‘’แต่กินยาแล้วก็ไม่หายป้าว่าต้องไปตรวจนะคะ’’

‘’ยามันยังไม่ออกฤทธิ์น่ะครับ เดี๋ยวก็หยุดไอแล้วป้าน่ะไปนอนได้แล้วนะ’’

‘’ถ้าคุณซองกยูกลับมาระวังโดนดุนะคะ’’

     อาการไอหยุดลงทันทีเมื่อพูดถึงบุคคลที่ไม่ได้อยู่บ้านตอนนี้ คิมซองกยูบอกว่าวันนี้จะกลับดึกเพราะว่าจะพาแฝดไปไหนไม่รู้ มันเป็นโอกาศดีที่ผมจะได้ไปหาหมอก็จริง แต่ผมไม่อยากไปนี่ถ้าเกิดตรวจเจออะไรร้ายแรงขึ้นมาล่ะ T^T แต่มันก็หยุดไอได้แค่แปปเดียวเท่านั้นแหล่ะ มือเหี่ยวเอื้อมมาตบหลังผมเบาๆให้หายไอ แต่ดูแววแล้วมันจะไม่หยุดไอง่ายๆ

‘’ไม่ดุหรอกครับ ผมจะขึ้นไปนอนแล้ว ฝันดีนะครับ’’

‘’ค่ะ มีอะไรลงมาเรียกป้าด่วนเลยนะคะคุณอูฮยอน’’

‘’รับทราบครับ!’’

      ผมรับคำหนักแน่นก่อนจะเดินแยกไปขึ้นบันได ลำคอแห้งแสบไปหมด กลืนน้ำลายแต่ละทีเหมือนกลืนทรายลงไปยังไงยังงั้น ประตูไม้สีน้ำตาลเปิดออกพร้อมกับไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศกระจายออกมากระทบผืนผิว  ทำไมมันหนาวขนาดนี้นะ อุณหภูมิก็ 25 เหมือนเดิมนี่

23 : 40 PM

   นาฬิกาบ่งบองว่าอีกไม่นานก็จะเริ่มวันใหม่แล้ว คิมซองกยูก็ไม่กลับมาบ้านสักที ไม่รู้ว่าจะพาแฝดไปถึงไหนกัน ผมทิ้งตัวนั่งลงปลายเตียงพร้อมกับกดเบอร์คุ้นตาและโทรออก สัญญานดังอยู่เพียงสักพักก็มีคนรับสาย นึกว่าจะไม่รับซะแล้ว

[ยังไม่นอนอีกหรอ]

‘’ผมจะนอนได้ยังไงล่ะครับ พี่ยังไม่กลับมานี่’’

       หลังบางเอนราบลงกับเตียงพร้อมกับทำเสียงน้อยใจใส่ลงไป ผมอยากรู้ว่าตอนนี้เขาทำอะไรอยู่ อยู่ส่วนไหนของเกาหลีถึงไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง ถ้าผมถามมันดูว่าจุ้นจ้านเกินไปรึป่าวทั้งที่เขาบอกว่าไปทำธุระกับแฝด

[จะกลับแล้วล่ะ  ไม่ต้องเป็นห่วงนะ]

‘’อื้อ เร็วๆนะ’’

      ผมบอกแค่นั้นก่อนจะกดวางสายไป ความเงียบภายในห้องทำให้ผมรู้สึกโหวงเหวงในใจชอบกล เสียงนาฬิกาเดินติ๊กตอกเหมือนนับเวลาถอยหลังอะไรสักอย่าง เมื่อก่อนผมคิดว่าเสียงนาฬิกาเดินคือยานอนหลับชนิดดีในการนอนฟัง แต่ตอนนี้ผมกลับเกลียดเสียงมันซะงั้น ดวงตาเล็กค่อยๆหลับลงเพราะความอ่อนเพลีย

สงสัยฤทธิ์ยาคงจะออกแล้วสินะ.....

.

.

.

.

.

.

.

SUNGGYU PART

    ขายาวลงมาจากพาหนะก่อนที่จะกดล็อครถไว้ ผมมองลานจอดรถแต่กลับไม่เจอรถของลูกชายที่ตอนนี้มันควรจะกลับมานอนได้แล้ว ไฟในบ้านมืดสนิทพร้อมกับไฟห้องนอนของผมกับอูฮยอนด้วย สงสัยคนน่ารักคงจะหลับไปแล้วแน่ๆ ผมเดินเข้าบ้านโดยไม่ลืมล็อคประตูก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอน

‘’หายไปไหน ?’’

       คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยก่อนจะเปิดไฟตรงข้างประตู นัมอูฮยอนไม่ได้อยู่ในห้อง ผมเดินไปเปิดประตูห้องน้ำก็เงียบสนิท มีเพียงแต่โทรศัทท์ของอีกคนตั้งไว้บนเตียง ขายาววิ่งออกมานอกห้องและตรงไปยังห้องของแม่บ้าน มือหนาเคาะประตูรัวๆเพื่อจะให้อีกคนมาเปิดเร็วๆ

‘’ป้าครับผมซองกยูเอง’’

‘’……’’

   ความเงียบสนิทกระจายออกมาจากห้อง นี้ป้าหายไปไหน ดึกดื่นขนาดนี้หายไปไหนกันหมดวะเนื้ย ผมเดินไปหน้าบ้านพร้อมกับกดเบอร์มยองซูและโทรออก หวังว่ามันคงจะรับโทรศัพท์พ่อมันในตอนนี้ล่ะนะ

ตู๊ด.......ตู๊ด......ตู๊ด......

      เหงื่อกาฬขึ้นบนใบหน้าเต็มไปหมดเมื่ออีกคนไม่รับโทรศัพท์ คำถามของผมคือคำว่า’ทุกคนหายไปไหน’ จะโทรหาคนตัวเล็กก็ไม่ได้เพราะโทรศัพท์เขาอยู่ที่นี่ แล้วผมจะทำยังไงดี ความเป็นห่วงและความคลั่งหลั่งเข้ามาในสมองทำให้กระวนกระวายมากยิ่งขึ้น ติดต่อใครก็ไม่ได้

‘’คุณซองกยู!!!’’

‘’ป้า!!’’

     ขาไปไวกว่าคำพูดผมวิ่งตรงไปยังป้าโบมีที่เดินมาจากไหนก็ไม่รู้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ซึ่งคนตรงหน้าก็ไม่แตกต่างกัน

‘’ป้าไปไหนมา’’

‘’ป้าเอายาขึ้นไปให้คุณนัมอูฮยอนค่ะ แต่กลับไม่เจอใครในห้องสักคน เดินหารอบบ้านก็ไม่เจอป้าเลยออกไปหาข้างนอกดู แต่ตอนนี้ก็ยังไม่เจอ’’

    อยากจะล้มลงไปนั่งพับเพียบตรงพื้นซะตอนนี้ คนรักของผมหายไปไหน อย่างน้อยถ้าจะหายไปก็ช่วยเอาโทรศัพท์หรืออะไรที่มันติดต่อได้ไปด้วยสิ  ผมหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหามยองซูอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม มันไม่รับโทรศัพท์!!!!!

‘’มยองซูยังไม่กลับหรอครับ หรือว่ามันเพิ่งจะออกไปข้างนอก’’

‘’หนูมยองซูยังไม่กลับค่ะ’’

      ผมนั่งยองกับพื้นก่อนจะเอามือค้ำหัวตัวเองด้วยความเครียด ผมไม่รู้ว่าจะไปหาอูฮยอนที่ไหน และไม่รู้ว่าเขาหายไปกับใคร ช่วงนี้ผมอยู่กับเขาตลอดไม่เห็นว่าเขาจะไปหาใครหรือทำความรู้จักกับคนอื่น เป็นไปไม่ได้ถ้าหากเขาจะไปเที่ยวกับคนแถวนี้

‘’จะทำยังไงกันดี แจ้งตำรวจก็ไม่ได้เพราะต้องรอให้ครบวันก่อน’’

‘’ป้าว่าไปนั่งรอในบ้านกันก่อนนะคะ บางทีเดี๋ยวคุณอูฮยอนก็กลับมา’’

‘’รอไม่ไหวหรอกครับป้า!!!!’’

      คนแก่ถึงกับสะดุ้งที่ผมเผลอตวาดใส่ไป มือหนายกขึ้นมาไหว้ขอโทษเกือบไม่ทัน อารมณ์แบบนี้มันก็หงุดหงิดเป็นธรรมดา อูฮยอนนะอูฮยอนถ้าพี่จับได้ว่านายหนีไปเที่ยวหรือไปไหนกับใครที่พี่ไม่รู้จักพี่จะจัดการเธอ!!!

‘’อูฮยอนยังไม่หายไออีกหรอครับ ป้าถึงเอายาขึ้นไปให้’’

‘’ใช่ค่ะ วันนี้ตั้งแต่คุณซองกยูออกไปข้างนอกคุณอูฮยอนก็ไอไม่หยุดเลย’’

      เมื่ออีกคนไอไม่หยุดหรือบางทีเขาอาจจะแอบไปหาหมอคนเดียว แต่ตอนนี้มันดึกมากใครจะบ้าไปหาหมออยู่กัน แต่ถ้าไปหาที่โรงพยาบาลไว้ก่อนคงจะไม่เสียหาย ผมจึงตัดสินใจพาป้าโบมีออกไปด้วย ผมเลือกที่จะไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดเพราะคิดว่าอูฮยอนคงจะไม่ไปไกลกว่านี้แล้ว

‘’ถ้าเกิดอูฮยอนไม่ได้ไปหาหมอจะทำยังไงคะคุณซองกยู’’

‘’ผม ผมก็ไม่รู้ ผมคิดอะไรไม่ออก’’

  

    สมองผมมันว่างปล่าวไปแล้วในตอนนี้ ถนนในยามค่ำคืนนี้ตอนนี้ค่อนข้างโล่งจึงทำให้ขับรถเร็วได้ ในใจภาวนาขอให้เจออูฮยอนในที่ไหนสักที่ก็ได้ในตอนนี้ ผมเป็นห่วงจริงๆ กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอีกคนขึ้นมา เวลาผ่านไปยี่สิบกว่านาทีก็มาถึงโรงพยาบาล รถใหญ่จอดลวกๆไม่ดูเลนก่อนจะรีบปลดล็อคและตรงไปหน้าเค้าท์เตอร์

‘’ขอโทษนะครับ มีคนที่ชื่อนัมอูฮยอนมาหาหมอรึป่าวครับ’’

‘’รอสักครู่นะคะ’’

     นางพยาบาลสาวยิ้มกว้างให้ผมก่อนจะกดอะไรไม่รู้ เล็กหนาจิกเข้าหากันไปมาเพื่อระบายความครุ่นคิดในใจ เพียงไม่ถึงห้านาทีนางพยาบาลคนเดิมก็เงยหน้าขึ้นมาตอบผม

‘’ไม่มีค่ะคุณ’’

‘’ตรวจดูดีๆสิครับ ภรรยาผมไม่สบาย เขาต้องมาหาหมอสิ!!!’’

‘’ดิฉันตรวจดูดีแล้วจริงๆนะคะคุณ ไม่มีชื่อคุณนัมอูฮยอนมาตรวจภายในวันนี้ค่ะ’’

    นางพยาบาลที่เข้ากะตอนกลางคืนที่เดินผ่านไปมาเริ่มหันมาสงสัยผม อูฮยอนไม่ได้มาที่นี้แล้วอูฮยอนไปไหน ผมไม่รู้ว่าพูดคำนี้มากี่รอบแล้ว แต่ในหัวสมองมันมีแต่คำนี้จริงๆ ขายาวก้าวเดินออกมาจากนอกโรงพยาบาลก่อนจะถอนหายใจแรงๆ ไม่มีที่ไหนให้ไป นอกจากบ้าน

‘’กลับบ้านกันเถอะครับ’’

.

.

.

.

.

.

.

       สัมผัสเย็นๆตรงปลายเท้าทำให้ผมรู้สึกตัวขึ้นมา เปลือกตาพยายามลืมขึ้นและมันกลับยากลำบาก ริมฝีปากเผยออกพยายามเรียกบุคคลรอบกายให้มาช่วย แต่กลับมีเพียงเสียงลมแหบๆดังออกมาเท่านั้น

ผมเป็นอะไร ?

ฝันอยู่รึป่าว ?

       ความกลัวเข้ามาครอบงำในจิตใจเมื่อไม่สามารถกระดุกกระดิกตัวหรือลืมตาขึ้นมาได้ ดวงตาคู่สวยที่หลับอยู่รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ ผมจำได้ว่าผมกินยาแก้ไอเข้าไปจากนั้นก็โทรหาคิมซองกยูให้กลับบ้าน และเพียงไม่กี่วินาทีถัดมาผมก็หลับเพราะฤทธิ์ยา สิ่งที่เห็นและสัมผัสได้คือสีดำไม่มีสีขาว ผมกำลังอยู่ที่ไหน ผมไม่มีปัญญาแม้กระทั่งลืมตาขึ้นมาดูสถานที่และเอ่ยเสียงเรียกใคร

ตอนนี้ผมกำลังเป็นอะไรกันแน่ ?

กำลังฝันอยู่รึป่าว ?

    ข้อเท้าบางโดนสัมผัสโดยมือของใครสักคนที่ผมไม่รู้ มืออุ่นๆนั้นจับข้อเท้าผมก่อนจะออกแรงบีบ อยากจะถามเหลือเกินว่านั้นใคร พี่ซองกยูรึป่าว แต่ก็ทำไม่ได้ สภาพผมตอนนี้ไม่แตกต่างอะไรจะหินเลยสักนิด หยดน้ำใสไหลออกมาจากหางตาคู่สวยโดยที่ผมรู้สึกตัว ผมกำลังร้องให้

‘’นัมอูฮยอน’’

‘’คิดถึงพี่ไหม’’

      น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นจากระยะใกล้ ไม่ใช่เสียงของซองกยู ไม่ใช่เสียงมยองซู  แต่ผมไม่รู้ว่าเสียงใคร จิตสำนึกบอกให้ตัวเองขยับตัวแต่ร่างกายกลับไม่ทำตามนอกจากนอนนิ่งๆเหมือนคนตาย มือหนาจากที่จับข้อเท้าเลื่อนมาจับตรงแก้มนุ่ม ลมหายใจลดอยู่บริเวณซอกคอสักพักก่อนจะหายไป

‘’แต่พี่คิดถึงอูฮยอนมากเลยนะ’’

     คำพูดพวกนั้นทำให้น้ำตาผมหลั่งไหลกันลงมามากกว่าเก่า น้ำเสียงเศร้าสลดทำให้ผมไม่สามารถหยุดน้ำตาตัวเองได้ เขาคือใคร และเขารู้จักผมได้ยังไง นิ้วเรียวคลอเคลียอยู่ตรงริมฝีปากนุ่มของผมก่อนจะหยุดไป และเปลื่ยนเป็นอะไรไม่รู้ที่คล้ายกับกลีบปากทาบทับลงมาแทน

‘’นายคิดถึงพี่บ้างรึป่าว’’

‘’…….’’

‘’ช่วงเวลาที่เราไม่ได้พบเจอกัน....ในใจนายโหยหาพี่บ้างไหม’’

      ผมไม่สามารถตอบอะไรเขาไปได้เลย มือหนาที่กุมมือผมอยู่สั่นเบาๆทำให้ผมรู้ว่าเขากำลังร้องให้ เราสองคนเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันขนาดนั้นด้วยหรอ ทำไมผมจำไม่ได้ล่ะ ถ้าเราเคยรู้จักกันผมต้องรู้แม้กระทั่งน้ำเสียงเขาสิ แต่นี้ผมไม่รู้อะไรเลย

‘’พี่รอวันนี้มาตลอด รอวันที่จะได้เจอกัน’’

‘’……’’

‘’รอวันที่จะเอานายไปอยู่กับพี่’’

‘’……’’

‘’วันนี้เราจะไปอยู่ด้วยกันนะนัมอูฮยอน….’’

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....