ตาขีด Chapter 71 *leadnum* 100%

Chapter 71

‘’พี่ซองกยู!!’’

       ร่างเล็กสะดุ้งตัวทันที ใบหน้าหวานหันมองรอบๆด้วยความตื่นตระหนก ลมหายใจหอบถี่เหมือนเพิ่งไปวิ่งหนีสงครามโลกมายังไงยังงั้น สถานที่ตรงนี้คือที่ไหน แล้วทำไมเสื้อผ้าผมมันเลอะดินเลอะทรายไปหมดแบบนี้  ขาเล็กยันตัวเองลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปให้พ้นจากกองทราย ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ใครเอาผมมานอนตรงนี้

‘’เกิดอะไรขึ้นวะเนื้ย’’

     ผมปัดเศษทรายเศษดินออกจากเนื้อตัวออกอย่างลวกๆ ขาเล็กหยุดเดินก่อนจะคิดถึงเรื่องเมื่อคืน ใช่เมื่อคืนผมอยู่กับใครไม่รู้ซึ่งผมไม่เห็นหน้า ได้ยินแค่เสียง มันน่ากลัวมาก มันน่ากลัวจนผมคิดว่ามันคือเรื่องจริงทั้งๆที่มันเป็นแค่ฝัน คำพูดสุดท้ายก่อนจะหายไปผมจำไม่ได้ว่ามันคือคำว่าอะไร จำไม่ได้เลยจริงๆ

ปรื้น ปรื้น!!!

    ระหว่างกำลังจมกับความคิดตัวเองกลับมีเสียงแตรรถดังเข้ามาในโสทประสาทเล่นเอาทำผมสะดุดขาตัวเองเกือบล้ม ใบหน้าหวานหันไปมองต้นตอของเสียงก่อนจะกระพริบตามองถี่ๆ มยองซูลงมาจากรถแล้ววิ่งเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าแตกตื่น มยองซูอยู่แถวนี้ แปลว่าผมไม่ได้ไปไหนไกล

‘’แม่!!! ไปทำอะไรมาเหมือนขอทานชมัด’’

‘’......’’

‘’ผมถามก็ตอบสิ ทะเลาะกับพ่อหรอ’’

‘’......’’

       ผมก็ไม่รู้จะตอบยังไงเพราะไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่ามาที่นี้เมื่อไหร่ มยองซูถอนหายใจหนักๆก่อนจะลากแขนผมให้เดินไปขึ้นรถ และขับออกไป ผมเงียบตลอดทาง เหมือนคนเอ๋อไม่มีผิด คำพูดสุดท้ายของคนในฝันคือคำว่าอะไรนะ

‘ตอนที่พี่ไม่อยู่...ในใจนายโหยหาพี่บ้างไหม’

‘แต่พี่คิดถึงอูฮยอนมากเลยนะ’

‘’วันนี้เราจะไปอยู่ด้วยกันนะอูฮยอน’’

    ตาเล็กเบิกโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจเมื่อน้ำเสียงแปลกๆพุ่งเข้ามาในรูหูทำเอามือยกมือปิดแทบไม่ทัน มยองซูเบรกรถกระทันหันและจับตัวผมแน่น เกิดอะไรขึ้นกับผม ผมกำลังเป็นอะไรกันแน่

‘’แม่เป็นอะไร ผมตกใจหมดเลย’’

‘’ฮึก.....กลับบ้าน กลับบ้าน’’

‘’เดี๋ยวแม่ครับแม่มีอะไรรึป่าวบอกผมสิ’’

‘’แม่บอกให้กลับบ้านไง ฮือออออ’’

        ผมตีแขนลูกชายรัวๆเพื่อบอกให้เขารีบขับรถกลับบ้าน มยองซูหรี่คิ้วด้วยความมึนงงก่อนจะออกรถตามที่ผมบอก ผมกลัวไปหมดแล้ว ผมไม่เคยฝันถึงอะไรแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง ฝันที่เหมือนจริง น้ำตาไหลลงมาเปรอะแก้มขาวของผมจนเละเทะ แม้กระทั่งคนในฝันผมยังไม่รู้เลยว่าเขาคือใคร  รถใหญ่เลี้ยวเข้ามาในบ้านพร้อมกับปลดล็อคประตู ผมรีบเปิดประตูวิ่งตรงเข้าไปในบ้านทันที

‘’ซองกยู ซองกยูอยู่ไหน ซองกยู!!!’’

‘’ แม่ครับ แม่เดี๋ยวก่อน’’

‘’พี่ครับ พี่อยู่ไหน’’

      มยองซูวิ่งมาจับตัวผมไว้แน่น เขาคงคิดว่าผมเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ แต่ตอนนี้ผมกลัวมากจริงๆ อยากอยู่กับซองกยู อยากอยู่กับซองกยู!! เสียงวิ่งตึงตังลงมาด้านล่างทำให้ผมหันหน้าไปมองด้วยท่าทีรุกรี้รุกรน ผมสะบัดแขนออกจากมยองซูและวิ่งไปกอดอีกคนแน่น พี่ครับช่วยผมด้วย ไม่รู้ใครจะเอาผมไปอยู่กับเขา พี่อย่าให้เขาเอาผมไปนะ

‘’อูฮยอนหายไปไหนมาน่ะ รู้ไหมพี่รอนายทั้งคืนเลยนะ’’

‘’ฮืออออ ไม่รู้ ไม่รู้’’

‘’ไม่รู้อะไร ตัวเองหายไปเองทำไมไม่รู้’’

‘’ฮึก...ก็ไม่รู้ ไม่รู้’’

      เรียบเรียงอะไรออกมาไม่ถูกต้องสักอย่าง คำเดียวที่พูดออกมาได้คือคำว่าไม่รู้ คนตัวใหญ่ค่อยๆดันตัวผมออกมาพลางตรวจสภาพร่างกายอันแสนเสงเครงของผมไปทั่ว มือบางไม่คิดจะยกขึ้นไปเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า ปล่อยให้อีกคนจับตัวหมุนไปมา ผมคือคนขาดสติดีๆนี่เอง

‘’ทำไมมอมแมมแบบนี้หือ’’

‘’ไม่รู้ ฮึก...’’

‘’แล้วรู้อะไรบ้างเนื้ยห้ะ’’

‘’ไม่รู้...’’

       คนตรงหน้าเหมือนจะหัวเสียไปแล้วกับคำตอบของผม ก็คนมันไม่รู้จะให้ตอบยังไง รู้ตัวอีกทีก็อยู่ในกองทรายนั่นแล้วอ่ะ ซองกยูหันไปมองคนที่ยืนข้างหลังผมก่อนจะเดินผ่านตัวไป

‘’แกหายไปไหนมาห๊ะมยองซู ฉันโทรหาแกเพราะแม่แกหายไม่คิดจะรับโทรศัพท์ฉันเลยใช่มั้ยนอนกกกับใครอยู่ห้ะ!!!!’’

‘’.......’’

‘’รู้เรื่องอะไรบ้างนอกจากจะใช้ชีวิตเด็กเปรตของแกไปวันๆ พ่อโมโหแกเต็มทนแล้วนะมยองซู!!!’’

     ผมค่อยๆหันหน้าไปมองซองกยูว่าลูกชาย มยองซูก้มหน้ามองพื้นเหมือนคนไม่รู้เรื่องอะไร แม้แต่แรงจะเดินเข้าไปห้ามยังไม่มีเลย  ผมไม่อยากให้เขาด่าลูกแบบนั้นมันแรงเกินไป

‘’แล้วพ่อดีนักรึไง วันๆทำแต่งานสนใจแต่แม่เคยสนใจผมบ้างรึป่าว’’

‘’อย่ามาเถียงฉันนะ!!!’’

‘’พ่อทำอะไรบ้างนอกจากฝากเงินแม่เอามาให้ผม พ่อทำอะไรบ้างนอกจากทำงาน พ่อทำอะไรบ้างนอกจากทำหน้าบึ้งให้ผม พ่อทำอะไรบ้างนอกจากด่าผม!!!!’’

เพี๊ยะ!!!

      เสียงฝ่ามือทาบเข้าใบหน้าคมนั้นอย่างจัง มยองซูล้มลงไปกองบนพื้นเพราะแรงตบนั่น ผมรีบวิ่งเข้าไปกอดมยองซูเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้พ่อเขาตีได้ เรื่องพวกนี้มันเกิดเพราะผมใช่ไหม ถ้าผมไม่หลับ ถ้าผมรอนอนพร้อมซองกยูผมก็คงไม่หายไป ทุกอย่างมันเกิดเพราะผมสินะ

‘’ผมไม่เรียนแล้ว ผมจะไม่เรียนหนังสืออีกแล้ว!!!’’

‘’ก็ดี เป็นควายไปเลยแกอ่ะไอเด็กนรกส่งมาเกิด!!!’’

       เด็กตัวสูงสะบัดตัวผมออกพร้อมกับวิ่งออกไปนอกบ้าน แขนใหญ่กระชากต้นแขนผมให้ลุกขึ้นและลากขึ้นไปบนห้อง มยองซูจะไปไหน เขาต้องเคลีร์ยกับพ่อของเขาให้รู้เรื่อง เขาจะหนีไปแบบนี้ไม่ได้นะ

‘’พ พี่ครับลูก…’’

‘’ช่างหัวมัน ฉันไม่นับมันเป็นลูกแล้ว!!!’’

‘’แต่เขาคือลูกของผม’’

‘’จะไปตามมันใช่ไหม ไปสิ!!’’

     มือหนาผลักหลังผมให้เดินไปอีกทางนึง สีหน้าโกรธของเขาทำให้ผมไม่กล้าขัดขืนอะไรนอกจากเดินเข้าไปหาเขาเหมือนเดิม แขนใหญ่เอื้อมมาจับข้อมือผมพร้อมกับลากเข้าไปในห้องและปิดประตูเสียงดังเอาซะมันเหมือนจะพังออกมา

‘’ไปอาบน้ำเดี๋ยวพี่จะคุยด้วย’’

‘’ครับ’’

    ผมตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะหันหน้าไปมองห้องน้ำ ประตูเปิดค้างไว้อยู่ภายในนั้นมืดสนิททำเอาผมไม่กล้าเข้าไป ความรู้สึกเหมือนมีใครรอผมอยู่ข้างในห้องสี่เหลี่ยมนั่น ขนแขนรุกเกรียวไปหมดร้อนขอบตาผ่าวๆขึ้นมาเหมือนมีคนมายืนด่าอยู่ข้างๆทั้งๆที่ไม่มีใคร มันมืด

มืดเหมือนที่ฝันเมื่อคืนไม่มีผิด....

                                                                       40 %

     ขาเล็กยังคงยืนอยู่กับที่ มือบางกำผ้าขนหนูแน่นจนมือชาไปหมด ผมไม่อยากเข้าไปในห้องมืดๆนั้น ไม่อยากเข้าไป คิมซองกยูหรี่ตามองผมแล้วก็หันไปมองห้องน้ำ เขาสงสัยใสแน่ๆว่าผมกำลังดูอะไรอยู

‘’ทำไมไม่เข้าไปอาบน้ำล่ะ’’

‘’ผมไม่อาบได้มั้ย’’

‘’ดูสภาพตัวเองตอนนี้สิอูฮยอน ไม่อาบได้ยังไงล่ะ’’

      ผมก้มมองเสื้อผ้าตัวเองที่เลอะทรายก่อนจะเม้มปากแน่น เสียงเร่งของอีกคนทำให้ผมก้าวขาเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเลี่ยงไม่ได้ นิ้วเรียวกดเปิดสวิซไฟเก้ๆกังๆรอไฟติดแล้วค่อยเดินเข้าไป ขอให้ไม่มีอะไรด้วยเถอะ

.

.

.

.

       ไม่นานนักผมก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยความสดชื่นมากกว่าเก่า ไม่มีอะไรเกิดขึ้นภายในห้องน้ำซึ่งผมก็ระแวงไปทั่วสันหลังเวลาหลับตา คิมซองกยูนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง ส่วนผมก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดมาใส่

‘’อูฮยอนอา’’

‘’พ พี่ครับ!’’

       มือหนากระตุกผ้าขนหนูที่หุ้มส่วนล่างของผมอยู่จนเกือบหลุดดีนะผมจับเอาไว้ทัน เขาลุกมาเมื่อไหร่เมื่อกี้ยังนอนอยู่นี่ จมูกโด่งสูดกลิ่นโฟมล้างหน้าของผมเข้าไปเต็มกลิ่นก่อนที่มือหนาสองข้างจะรวบเอวผมไว้และกอดหลวมๆ

‘’อาบน้ำแล้วหอมขึ้นเยอะเลยนะ’’

 ‘’อื้อ ก็ต้องหอมสิครับ’’

      ความรู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่ตลอดเวลาทำให้ผมทำตัวไม่ถูกผมจึงรีบหยิบเสื้อผ้าที่อยู่ตรงหน้ามาใส่ เสื้อยืดกำลังจะถูกสวมแต่กลับมีมือของคนด้านหลังดึงออกและทิ้งลงบนพื้น ลมหายใจร้อนรดอยู่บริเวณท้ายทอยอย่างชวนขนลุก ทำไมรู้สึกแบบนี้นะ ถ้าเป็นปกติผมคงจะไม่รู้สึกอะไร แต่วันนี้กลับรู้สึกเลิกลักตลอดเวลา

‘’เมื่อคืนตกลงหายไปไหนมา’’

‘’ผมไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็ไปนอนอยู่กลางกองทรายแล้ว’’

‘’บ้ารึป่าว มันเป็นไม่ได้หรอกที่นายจะหลับอยู่ดีๆแล้วไปโผล่ที่นั่น’’

‘’พี่จะหาว่าผมโกหกรึไง’’

      ผมผละตัวออกจากอีกคนและมองหน้าด้วยความไม่พอใจ เขาจะหาว่าผมกุเรื่องบ้าบอมาแก้ตัวหรอ คนตรงหน้าถอนหายใจก่อนจะเดินไปนั่งปลายเตียง  ผมก็ไม่รู้จะอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เขาฟังยังไง อยากจะเล่าเรื่องที่ตัวเองฝันให้เขาฟังเหลือเกินแต่คนอย่างคิมซองกยูคงจะหาว่าผมบ้าแหงๆ

‘’ถ้าพี่ไม่เชื่อก็ไม่ต้องถาม’’

‘’อะไรของนาย’’

‘’แล้วอะไรของพี่’’

      เสื้อผ้าถูกจับใส่ตัวลวกๆก่อนจะเดินหนีออกไปนอกห้อง นี้เรากำลังจะเผชิญเหตุการณ์บ้าบออะไรกันอยู่ เขาทะเลาะกับลูกไม่พอนี้ต้องมาทะเลาะกับผมด้วยสินะ ห้องรับแขกดูเหมือนจะเป็นที่ที่ดีที่สุดในการอยู่คนเดียวเพราะป้าโบมีคงออกไปซุปเปอร์มาเก็ตแน่ๆ ดวงตาคมเหม่อลอยออกไปด้านนอก ตอนนี้มยองซูจะไปอยู่ที่ไหนกับใคร แล้วเขาจะกลับบ้านรึป่าว

‘’อูฮยอน’’

‘’ผมไม่อยากคุยกับพี่’’

‘’.....’’

‘’ไม่ต้องมานั่งใกล้ผมด้วย’’

        ผมกระเถิบตัวหนีเมื่ออีกคนทิ้งตัวนั่งข้างๆ มือหนาจับต้นแขนผมไว้แน่นทำเอาผมเบ้หน้าเพราะความเจ็บ นิสัยเสียตั้งแต่ชาติปางก่อนเขาขุดมันมาใช้กับผมอีกแล้ว ตาคมจ้องอีกคนอย่างเอาเรื่องและบอกว่าไม่ชอบที่เขาทำแบบนี้ แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่สะทกสะท้านเลยนอกจากทำหน้าบึ้งใส่ 

‘’หายไปให้คนอื่นเดือดร้อนใจแล้วจะมาทำตัวแบบนี้อีกหรอ’’

‘’ผมกลับมาแล้วนี่ไง พี่ก็เลิกเดือดร้อนใจสิ’’

‘’พูดแบบนี้หมายความว่าไง เมื่อคืนคิดว่าพี่จะไม่กลับเลยแอบไปกับคนอื่นใช่มั้ยห้ะ’’

‘’ไปกันใหญ่แล้วนะคิมซองกยู!!!’’

       เนื้อเรื่องยิ่งบานปลายเข้าไปใหญ่เมื่ออีกคนตีความแบบนั้น  มือหนายิ่งบีบแขนผมแน่นมากขึ้นไปอีกจนต้องแกะนิ้วออก ผมจะหนีไปกับใคร เขาไม่คิดบ้างเลยรึไงตั้งแต่ย้ายบ้านผมก็ขลุกอยู่ในนี้กับเขาทั้งวัน เราสองคนก็โตกันเป็นผู้ใหญ่กันแล้วจะมาทะเลาะกันเรื่องแบบนี้มันไม่ปัญญาอ่อนไปหน่อยหรอ

‘’ยืนยันสิว่านายมีแค่พี่คนเดียว ไม่ได้ไปทำความรู้จักผู้ชายคนอื่น’’

‘’วันๆผมออกไปไหนบ้าง มีแต่พี่นั่นแหล่ะที่มัวไปไหนก็ไม่รู้ คนที่ต้องถามคือผมรึป่าว’’

‘’ไหนว่าจะเลิกคิดเรื่องพวกนั้นไงอูฮยอน’’

‘’พี่เริ่มก่อนไม่ใช่หรอ’’

      ว่าจบก็สบัดหน้าหนีไปทางอื่น คิมซองกยูผละมือออกจากต้นแขนผมก่อนจะยกมือเหมือนยอมแล้ว เราสองคนนั่งเงียบกันอยู่พักใหญ่ ได้ยินแต่เสียงลมด้านนอกที่พัดเข้ามาด้านในแต่นั่นมันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีอะไรขึ้นมาเลย มีแต่ความอึดอัด

‘’โทรบอกให้มยองซูกลับบ้านด้วย’’

‘’โทรเองสิ’’

‘’เออ!!!’’

‘’พี่บอกแล้วไงอย่าพูดคำว่าเออใส่ พี่ไม่ชอบ!’’

     คิมซองกยูไม่ชอบให้ผมพูดคำหยาบห้วนๆใส่ แม้กระทั่งคำว่าเออเขาก็ไม่อยากให้ผมใช้กับเขา ผมทำเป็นหูทวนลมก่อนจะจิ้มๆเบอร์มยองซูและโทรออก  คนข้างๆดูจะโกรธบ้าบออะไรไม่รู้ จะห้าสิบอยู่ละดูเขาทำตัวกับผมสิ

‘เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขนาดนี้.....’

      มยองซูปิดเครื่อง นั้นทำให้ผมกระวนกระวายใจขึ้นเป็นอีกเท่าตัว กลัวว่าลูกชายคนดีจะไม่กลับบ้าน อย่างน้อยถ้าไม่กลับก็ควรจะโทรหาบอกผมให้หายเป็นห่วงนิดนึงก็ยังดี การที่เขาหายไปแบบนี้ผมจะรู้ได้ไงว่าเขาจะอยู่สุขสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเอง  อกอิแม่จะแตก..

‘’เดี๋ยวมันอยากกลับมันก็กลับเองแหล่ะ บ้านมันอยู่นี้จะให้มันไปอยู่ไหน’’

‘’เพราะพี่นั่นแหล่ะ เพราะพี่คนเดียวเลย!!’’

‘’เออเอาส่งเสริมกันเข้าไป นิสัยเหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูก’’

‘’ถ้าพี่ไม่ชอบพี่จะมายุ่งกับผมทำไม’’

‘’ถ้าไม่รักไม่ยุ่งด้วยหรอกไอโง่’’

      มือหนาผลักหัวผมจนเซ ปากเล็กแบะออกเพราะการกระทำของเขา คนแก่ข้างๆหงุดหงิดเลยมัวแต่ทำนั่นทำนี้ผมด้วยความรุนแรง  ขาเล็กยกขึ้นไปตักพาดบนตักอีกคนก่อนจะกระดิกไปมา อย่าขุดเรื่องทะเลาะกันขึ้นมาอีกได้มั้ย

‘’หนัก’’

‘’จะตั้งอ่ะ’’

‘’บอกว่าหนัก’’

  

     เมื่อเขาบอกว่าหนักผมจึงเอาขาอีกข้างขึ้นไปพาดด้วย คิมซองกยูหันมามองหน้าผมก่อนจะหัวเราะผ่านลำคอออกมาเบาๆ คิ้วบางยักคิ้วกวนประสาทให้อีกคนก่อนจะเอามือไปผลักแก้มเขา เชิงให้เลิกทำหน้าแบบนั้นสักที

พรึบ!!!

‘’โอ้ะ!!!’’

     ขาเรียวถูกดึงพรวดเข้าไปหาลำตัวเขา คนแก่สอดตัวเข้ามาระหว่างขาผมด้วยความเร็วแสงที่ไม่ทันตั้งตัวกับการกระทำของเขา  ทีเรื่องแบบนี้ล่ะเชี่ยวชาญจริงนะ =_=

‘’คืนนี้พี่จะนอนเฝ้าเราตั้งแต่หัวค่ำกันเราหายโอเคมั้ย’’

‘’......’’

‘’ถามว่าเข้าใจไหม’’

‘’…..’’

       ข้อเท้าบางถูกสัมผัสเหมือนเมื่อคืนไม่มีผิดทำเอาผมไม่กล้ากระดุกกระดิกตัว คิมซองกยูเห็นผมไม่ตอบอะไรเขาก็ก้มหน้าลงมาคลอเคลียตรงพวงแก้มนุ่มของผม ดวงตาหวานเลิกลักไปมาพยายามจะมองไปยังเท้าตัวเองแต่ก็มองไม่เห็นเพราะตัวคิมซองกยูบังอยู่ด้านบนไว้หมด มือหนาของร่างหนาสะเปะสะปะไปทั่วร่างกายเรียกสติผมกลับคืนมา กลายเป็นว่าตอนนี้เสื้อที่ผมใส่อยู่หายไปซะแล้ว

‘’พี่จะทำอะไร’’

‘’ทำอะไรดีล่ะ เราอยู่กันสองคนแล้วจะให้เราทำอะไรกันดี’’

สองคนที่ไหน.....

สามคนต่างหาก.....

       คำพูดนี้เด้งเข้ามาในหัวของผม มันไม่มีเสียงแต่เป็นการสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เอวเล็กถูกยกขึ้นพร้อมกับดึงกางเกงลงไปยังข้อเท้า บอกตรงๆตอนนี้ผมไม่ได้สนใจอะไรกับสัมผัสของคนด้านบนสักนิด ผมกำลังคิดว่าอะไรที่อยู่รอบกายเรา อะไรที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนโดนจ้องมองอยู่ตลอดเวลา

ห้องรับแขกมีเพียงบุคคลแค่สอง แต่ทำไมความรู้สึกมีถึงสาม ?

‘’พ พี่ครับนี้มันหน้าบ้านนะ’’

‘’ไม่มีใครเห็นหรอกนา’’

‘’.....’’

      สัมผัสนิ่มทาบทับบนกลีบปากสวยอย่างนุ่มนวล ผมสบัดความคิดบ้าๆของตัวเองออกไปก่อนจะเผยปากรับความต้องการของอีกคน เพียงแค่ลิ้นชื้นสัมผัสแตะกันพร้อมกับบดคลึงไปพร้อมกันก็ทำให้ผมร้อนวูบไปทั่วร่างกาย  ความเย็นเคลื่อนขึ้นมาตรงขาอ่อนเล่นเอาผมตั้งขาขึ้นด้วยความตกใจ ผละริมฝีปากออกจากอีกคนแทบไม่ทัน

‘’วันนี้นายเป็นอะไร ทำไมสะดุ้งตลอดเวลา’’

‘’ป ป่าวครับๆ’’

     ผมตอบเพียงแค่นั้นแต่ก็ยังอยู่เฉยๆ ใบหน้าพยายามปั้นยิ้มเหมือนไม่มีอะไรอย่างที่พูด คนตรงหน้าพยักหน้าเบาๆและผละตัวออกไปปลดกางเกงตัวเองออก การร่วมรักครั้งนี้ไม่มีอะไรเลยนอกจากคำว่าอยากมีเฉยๆ เพราะปกติเขาจะเล้าโลมผมก่อน แต่ตอนนี้มันก็เพียงแค่อยากให้ตัวเองเสร็จๆไป

‘’อ้ะ!!!’’

    ความแข็งขืนถูกสอดใส่เข้ามาด้านในโดยไม่ทันตั้งตัว มือหนาสอดหลังพร้อมกับโอบตัวผมไว้ ไม่ให้ตกจากโซฟา การขยับตัวเริ่มขึ้นดวงตาหวานพยายามหลับลงเพราะรู้สึกเหมือนมีคนมายืนหายใจอยู่ใกล้พวงแก้มทั้งๆที่ใบหน้าของคิมซองกยูอยู่ห่างจากผม

‘’อื้อ...อื้ออออ’’

      ผมหลับตาแน่นจนเจ็บเบ้าตาไปหมด พยายามเก็บเสียงครางของตัวเองไว้ ลมหายใจมันยังไม่หายไปมันยังรดแก้มผมอยู่ ร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกของคนอีกคนที่ส่งมาให้ ไอกลัวก็กลัว ไอเสียวก็เสียว อะไรมันจะรุมเร้าเข้ามาพร้อมกันขนาดนี้นะ

‘’อืมมมม...อา...อา...’’

    เสียงครางทุ่มของอีกคนทำให้ผมมีสติ แต่ก็ไม่กล้าลืมตาขึ้นมา ขาสองข้างถูกจับให้ลอยขึ้นจนไปพาดอยู่บนไหล่กว้าง ความรุนแรงเริ่มทวีเมื่อความต้องการของร่างหนาเพิ่มขึ้น เสียงเนื้อกระทบดังกันผับๆก้องไปทั่วบริเวณ มันปลุกอารมณ์ของคิมซองกยู แต่มันไม่ปลุกอารมณ์อะไรในตัวของผมเลยสักนิด ในเมื่อจุดสนใจของผมไม่ได้อยู่ที่เขา มันอยู่ที่ลมหายใจข้างๆนี้ต่างหาก

‘’อูฮยอนทำไมนายทำแบบนี้กับพี่ล่ะ’’

‘’......’’

‘’นายเป็นของพี่ แล้วทำไมถึงทำแบบนี้กับคนอื่น’’

      ผมลืมตาขึ้นมองคิมซองกยูด้วยความงุนงน ภาพที่เห็นคืออีกคนกำลังขบกรามแน่นในอารมณ์กามของตัวเอง มันคือเสียงของซองกยูแต่ซองกยูไม่ได้พูด อารมณ์การร่วมรักหมดสิ้นเพราะเสียงบ้าๆนั่น นี้มันไม่ใช่ฝัน เสียงปริศนามันดังขึ้นมาในยามที่ผมกำลังลืมตามีสติอยู่

‘’อูฮยอน อูฮยอน...’’

‘’พ พี่พอได้แล้ว พอ.....’’

     ร่างผมสั่นคลอนอย่างแรงก่อนที่จะหยุดไปเมื่อน้ำอุ่นๆไหลเวียนเข้ามาในตัว คนตรงหน้าฟุบตัวลงมาซบบนไหล่ผมพร้อมกับความเหนื่อย  การกระทำหยุดลงเมื่อผมดันอีกคนให้นอนแทนที่ตัวเองก่อนจะหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่  มือเล็กจับขาอีกคนให้ขึ้นมาตั้งบนโซฟาดีๆก่อนจะจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ ดวงตาคมหันไปมองรอบๆด้วยความหวาดผวาก่อนจะก่อนหยุดชะงักเมื่อป้าโบมีกลับมาพอดี

‘’คุณนัมอูฮยอนมีคนฝากซักเสื้อหรอคะ ป้าเห็นเสื้อแปลกๆตากอยู่ในสวนตัวนึง’’

‘’ป่าวหนิครับ เสื้ออะไรหรอ อาจจะเป็นเสื้อของพี่ซองกยูรึป่าว’’

‘’ป้าก็ไม่ทราบเหมือนกัน มันเป็นเสื้อกราวน์น่ะค่ะ’’

‘’…….’’

‘’ป้านึกว่าเสื้อของเพื่อนคุณนัมอูฮยอนซะอีก สงสัยคงจะเป็นเสื้อเพื่อนคุณซองกยู....อาวแล้วทำไมคุณซองกยูมาหลับอยู่ตรงนี้คะเนื้ย’’

เสื้อกราวน์ .....

พี่หมอ!!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป.....