ตาขีด Chapter 73 *leadnum* 100% NC

Chapter 73

หนึ่งเดือนผ่านไป

       ผมใช้เวลาในการรักษาขาของผมเป็นเวลาหนึ่งเดือน ซึ่งตอนนี้มันก็ดีขึ้นแล้ว ช่วงแรกคิมซองกยูก็นั่งเฝ้ายืนเฝ้านอนเฝ้าทั้งวัน แต่ช่วงหลังๆผมเห็นงานเขาเริ่มกองขึ้นเป็นภูเขาเลยต้องไล่ไปทำ ตอนแรกคนตัวสูงดูจะไม่ยอม แต่พอผมบอกว่าถ้าขาหายจะให้รางวัลเท่านั้นแหล่ะ เขาก็รีบวิ่งแจ้นไปทำงานทันที -0- 

‘’ป้าครับมยองซูยังไม่ตื่นหรอครับ ?’’

‘’หนูมยองซูเพิ่งขึ้นห้องนอนเมื่อเช้าเองค่ะ ป้าเห็นนั่งเล่นกีตาร์อยู่หน้าบ้านทั้งคืนเลย’’

      ผมถอนหายใจอย่างหมดอาลัยอาวร มยองซูเป็นแบบนี้มาเป็นเวลาติดต่อกันก็ครบเดือนนึงแล้ว เขาไม่ยอมบอกผมว่าเขาเป็นอะไร สายตาเหม่อๆของเขาทำให้ผมเป็นห่วง แต่พอผมซักถามเขาก็ไม่ตอบ ไม่ตอบไม่พอสั่งให้ผมเงียบอีก -0- โรงเรียนก็ไม่ไป สงสัยคงจะไม่เรียนจริงๆตามที่เขาบอกแน่ๆ พ่อลูกไม่คุยไม่ง้ออะไรกันเลย ผมล่ะอึดอัดแทน

‘’ป้าไปทำงานเถอะครับ ผมไม่กวนแล้ว’’

‘’ค่ะคุณนัมอูฮยอน’’

     ผมยิ้มบางๆให้ป้าแม่บ้านก่อนจะล้วงโทรศัพท์ตัวเองออกมาเพื่อจะโทรไปหาเพื่อนสนิท ถ้าถามโฮย่าเจ้าเด็กฮิพฮอพนั้นก็คงจะรู้เรื่องอยู่ล่ะมั้ง ขาเล็กก้าวมานั่งตรงโซฟาตัวนุ่มก่อนจะเอนตัวนอนราบ กดเบอร์โทรหาปลายสายไม่นานนักเสียงแจ๋นๆของคีย์ก็ดังลอดเข้ามา

[ว่าไงมึง ขาหายหรือยังวะ]

‘’เออ ไม่ใช้ไม้เท้าแล้ว’’

[เออดีละ ขอโทษที่ไม่ได้ไปเยี่ยมเลย]

‘’กูไม่ได้ว่าไรมึงนี่...เออโฮวอนอยู่กับบ้านรึป่าว’’

[กูเห็นกลับบ้านมาเมื่อเช้า เดี๋ยวกูไปเรียกให้]

      คีย์บอกแค่นั้นก่อนจะเงียบไป ผมได้ยินเสียงมันตะโกนเรียกลูกชายสุดหล่อของมันสะเทือน มือบางคว้ารีโมทมากดเปิดทีวีเพื่อจะหารายการดู  ปกติผมไม่ค่อยดูรายการทีวีเท่าไหร่หรอก ดูแต่ละคร เรื่องลำยองผมล่ะติดงอมแงม ข่าวบ้านเมืองผมแทบจะไม่รู้เรื่องเลยว่าปัจจุบันสังคมไปถึงไหนกันแล้ว

[สวัสดีครับคุณน้า]

‘’โฮวอนสินะ น้ามีเรื่องจะถาม’’

[โฮวอนอะไรกัน โฮย่าต่างหากครับ คิคิคิ]

      ผมยกหลังมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากกับเสียงหัวเราะแปลกๆของเขา เด็กคนนี้ไม่ค่อยจะอยู่บ้านหรือบางทีไม่อยู่เลย ลูกชายเขาไม่แตกต่างจากลูกของผมเท่าไหร่ ไม่แปลกใจเลยที่สองคนนี้จะสนิทกันมากมายขนาดนั้น

‘’มยองซูแปลกๆไป รู้รึป่าวเขาเป็นอะไร’’

[แฟนมันหายครับ มันตามหาแฟนมันไม่เจอ]

‘’อ อะไรนะ =[]=’’

[มันไปตกหลุมรักพี่ชายของแฟนเก่ามัน แล้วทีนี้น้องชายเขาจับได้เลยไล่แฟนไอแอลออกจากบ้าน ผมรู้แค่นี้อ่ะ]

     พระเจ้า!! มันมีอะไรแบบนี้ด้วยหรอ นี้คือต้นเหตุของความเศร้าไม่รู้จบของลูกชายสุดที่รักของผมสินะ  แต่พี่ชายของแฟนเก่างั้นหรอ งั้นก็ต้องพี่ชายของซองจงล่ะสิ ใช่!! ซองจงบอกว่าเขามีพี่ชายอยู่คนนึงเมื่อนานมาแล้ว แต่ผมไม่เคยรู้ชื่อหรอก

‘’น้องชายของแฟนมยองซูคือซองจงรึป่าว’’

[เยสเซอร์ ใช่แล้วครับ]

‘’แล้วชื่ออะไร รู้รึป่าว’’

[พี่ซองยอลครับ คุณน้าไม่รู้จักหรอกเพราะเขาแก่กว่ามยองซูสามปีเลยล่ะ พี่ซองยอลไม่ได้เรียนที่เดียวกับพวกผม และผมก็ไม่สนิทกับเขาเลยไม่รู้ว่าพี่ซองยอลเรียนมหาลัยอะไร]

      อื้อหือ!! กินคนโตกว่าด้วย =[]=  ผมไม่รู้จะถามอะไรต่อก็เลยบอกว่าค่อยโทรไปใหม่เมื่อคิดคำถามออก และกำชับโฮวอนอย่าบอกมยองซูว่าผมโทรมาถาม เดี๋ยวลูกชายตัวดีจะหามาว่ายุ่งวุ่นวายกับชีวิตเขาอีก นิ้วเรียวกดปิดทีวีเมื่อไม่มีอะไรดู  ถ้าอยู่เฉยๆแล้วมันจะเบื่อขนาดนี้ไปอยู่กับพี่ซองกยูดีกว่า

.

.

.

.

.

.

.

.

ก๊อก ก๊อก ก๊อก .....

‘’ครับบบบ’’

     เสียงทุ่มตอบลอดประตูออกมาผมจึงค่อยๆเปิดประตูเข้าไป คิมซองกยูค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาจากที่ฟุบอยู่กับโต๊ะ นี่เขาแอบหลังระหว่างทำงานหรอ ฮ่าๆๆๆๆ เมื่อเขาเห็นผมก็กวักมือเข้าไปหาทันที

‘’ง่วงแล้วทำไมไม่ขึ้นไปนอนล่ะครับ’’

‘’พักสายตาเฉยๆครับเมียจ๋า’’

จุ้บบ!!

‘’หายง่วงรึยัง’’

‘’ยัง..’’

จุ้บ

จุ้บ

จุ้บ!!!

     ผมระดมจูบแก้มจูบปากจูบไปทั่วใบหน้าเขาเหมือนกำลังเล่นกับเด็ก คิมซองกยูหัวเราะอยู่ในลำคอในขณะที่ตาเขายังปิดอยู่ เอ๋ นี้หลับตาหรือลืมตานะ มือบางจัดทรงผมสีน้ำตาลอ่อนของอีกคนให้เข้าที่เพราะมันฟูฟ่องซะเหลือเกิน รอมยิ้มแต่งแต้มบนริมฝีปากอีกคนทำให้ผมอยากจะจูบเขาแรงๆให้สะใจ  ทำไมเขาน่ารักกับผมแบบนี้

‘’ขาผมหายแล้วนะ’’

‘’หืม ไม่ดีใจหรอ ?’’

‘’ผมบอกพี่ว่าถ้าขาผมหายผมจะให้อะไร พี่ลืมไปแล้วหรอ’’

‘’ห้ะ ?’’

     อีกคนมองหน้าผมแบบมึนๆ เหมือนสงสัยว่าผมพูดอะไรตอนไหน อย่าบอกนะว่าเขาลืมเรื่องที่เขารีบแจ้นไปทำงาน -0- ตากลมมองอีกคนพลางกระพริบตาปริบๆเหมือนเด็กเล่น นิ้วเรียวเคาะแก้มนุ่มของอีกคนไปมาเหมือนกำลังนับเวลา

‘’คิดไม่ออก =_=’’

‘’แก่แล้วเลอะเทอะขึ้นทุกวันนะพี่อ่ะ :’( ‘’

    ขาเล็กยันตัวเองลุกยืนเต็มความสูงและเดินไปนั่งบนโซฟาข้างโต๊ทำงานของอีกคน  คิมซองกยูมองหน้าผมก่อนจะทำแก้มอมลมเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราว ตาคมมองปากอีกคนที่ทำจู๋อยู่แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

‘’นัมอูฮยอนพูดอะไรนะ’’

‘’.......’’

‘’หิวน้ำจัง ไปเอาน้ำมาให้หน่อยได้มั้ย’’

‘’......’’

‘’อูฮยอน’’

‘’….’’

     ใจเต้นเป็นจังหวะสามช่าเมื่ออีกคนยังพองแก้มไม่เลิก ผมลืมตัวว่าจ้องเขาด้วยสีหน้าแบบไหน คิมซองกยูเลิกคิ้วข้างนึงก่อนจะเอามือลูบๆหน้าตัวเองเหมือนเช็คว่ามีอะไรติดอยู่รึป่าว ในตอนนี้เขาจะรู้ตัวรึป่าวว่าเขาทำผมตื่นเต้นขนาดไหนน่ะ

‘’พี่หิวน้ำ....’’

     ขาเล็กก้าวตรงไปยังคนตัวโตกว่าทันที คิมซองกยูผงะเมื่อเห็นผมเดินดุ่มๆไปโดยไม่พูดไม่จา ขาเล็กตั้งขั้นระหว่างขาเท่าทันที ดวงตาเล็กของอีกคนดูเลิกลักเหมือนตกใจ แต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม ฟันคมกัดเข้าที่ซอกคอขาวอย่างแรงจนอีกคนสะดุ้งและผลักตัวผมออกเพราะรู้สึกเจ็บ เขามายั่วให้ผมสติแตกเองนะ T^T

‘’อูฮยอนเจ็บนะ กัดทำไม =_= ’’

‘’ขาผมหายแล้วไง พี่จำไม่ได้หรอว่าผมบอกจะให้รางวัลพี่น่ะ’’

‘’ห้ะ ? ‘’

‘’…….’’

‘’อ๋อๆๆๆจำได้แล้วๆๆ’’

     อีกคนทำหน้าคิดอยู่ครู่นึงก็พยักหน้าจำได้ จากสีหน้ามึนๆกลายเป็นเจ้าเล่ห์ภายในพริบตา แขนแกร่งโอบรัดเอวบางเข้าไปใกล้ลำตัว จมูกโด่งเริ่มไล้ตามซอกคอ สันกราม ลามขึ้นมาบนใบหน้าหวาน คิมซองกยูกดจมุกลงบนแก้มนุ่มก่อนจะสูดความหอมไปฟอดใหญ่ แหม่พอคิดออกแล้วเปลื่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ ไอผัวบ้า!! > <

‘’แล้วก็ไม่พูดตรงๆแต่แรก ลืมไปแล้วนะเนื้ย’’

‘’พี่อยู่ได้โดยไม่แตะต้องตัวผมแล้วหรอ ?’’

‘’ใครบอกกัน นี้ทนมาเดือนนึงเลยนะ’’

      เขาพูดไปด้วยสูดดมความหอมจากส่วนบนของผมไปด้วย มือบางกำเสื้อตรงหน้าอกเขาไว้แน่นพลางเอียงคอให้อีกคนทำอะไรได้ถนัดขึ้น ลิ้นร้อนชื้นลากไล้ไปตามซอกคอก่อนจะฝังคมเขี้ยวแสดงความเป็นเจ้าของไว้บนคอเนียน

‘’ยังอร่อยเหมือนเดิม เยี่ยมๆ’’

‘’ผมไม่บูดง่ายๆหรอก ฮี่ฮี่’’

    คิมซองกยูครางออกมาด้วยความพอใจเมื่อผมแสดงอาการชอบคอกับเขา มือหนาสอดเข้ามาลูบไล้แผ่นหลังเนียนไปทั่ว ขาเล็กจากที่ขั้นกลางไว้ข้างเดียวตอนนี้กลับกลายมาเป็นนั่งควบอีกคนไว้เรียบร้อย กลางห้องทำงานแบบนี้ จะดีรึป่าว ?

‘’อ้ะ....’’

      ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อฝ่ามือร้อนเริ่มไม่อยู่ตรงแค่แผ่นหลัง มือหนาถอดเสื้อผมออกจนเผยให้เห็นรูปร่างขาวเนียนของคนตรงหน้าอย่างเต็มตา ผมอมยิ้มกริ่มเพราะความเขินอาย คิมซองกยูโน้มศรีษะลงมา ลิ้นร้อนถูกส่งไปทักทายยอดอกสีชมพูสดจนชุ่ม ปากหยักกดจูบหนักๆจนมันตั้งชันสู้กับลิ้นของอีกคน

‘’อะ อื้อ...’’

      คนตัวเล็กครางอื้ออึงในลำคอเมื่ออารมณ์บางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นมากกว่าเก่า อกบางแอ่นรับสัมผัสสุดหวาบหวามนั้นอย่างเต็มใจ มือน้อยจากที่จับไหล่อีกคนอยู่เปลื่ยนมาเป็นกดหัวอีกคนให้เน้นหนักกับสัมผัสตรงยอดอกแทน มือสองข้างของคิมซองกยูบีบเคล้นไปทั่วสะโพกสวยของผมอย่างเมามือโดยที่ริมฝีปากของเขาก็ทำหน้าที่ของมันได้ดีอยู่ สลับข้างไปมาเหมือนกับชโลมเลียอมยิ้มรสอร่อยอยู่ก็ไม่ปราน นานพอสมควรสินะที่ไม่ได้รู้สึกดีกับเขาแบบนี้

‘’อื้มม...ซองกยู’’

      ผมเรียกชื่ออีกคนให้เงยหน้าขึ้นก่อนจะมอบจูบสุดแสนหวานไปให้ อีกคนเผยปากอย่างรู้งานก่อนที่ผมจะส่งลิ้นเล็กเข้าไปทักทาย เสียงดูดดุนเกิดขึ้นเมื่อผมกับเขาจูบกันอย่างโหยหา เสียงหอบหายใจดังออกมาทุกครั้งเมื่อริมฝีปากของเราทั้งสองผละออกจากกันเพียงแค่เสี้ยววินาที ฟันคมกระทบกันดังกึกๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เราอยากหยุดจูบกันเลยสักครั้ง มีแต่ความอยากจูบเพิ่มขึ้นไปอีก

‘’ยกเอวขึ้นหน่อย’’

       เอวบางยกขึ้นตามที่อีกคนสั่ง กางเกงยีนส์สามส่วนเนื้อผ้าชิ้นดีพร้อมกับชั้นในถูกถอดออกไปจนหมดภายในเวลาแปปเดียว คิมซองกยูเงยมองร่างคนตรงหน้าเหมือนพยายามจะบอกอะไรผ่านสายตามาให้ ความต้องการพุ่งสูงขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าหื่นกามของเขาเล้าโลมไปทั่วร่าง มือเล็กตีไหล่อีกคนเบาๆเชิงบอกให้หยุดมองสักที ผมก็อายเป็นนะ!!!

‘’น่ารักจังเลย’’

‘’ -////////////////// - ‘’

‘’น่ารักจนจะทำให้พี่แทบบ้า’’

‘’บ้า!!!’’

      นี้เราสองคนเล่นมุขจีบกันวัยแรกแย้มอยู่รึไง น้ำเสียงทะเล้นของเขาทำให้ผมเขินตัวบิด แต่ก็บิดได้ไม่นาน อีกคนปัดแฟ้มงานทั้งหลายแหล่ลงไปกองบนพื้นอย่างไม่ใยดี พร้อมกับยกโน๊ตบุ๊คของเขาไปวางไว้ตรงมุมโต๊ะส่วนอื่น ร่างหนาลุกขึ้นยืนและค่อยๆวางผมนอนลงบนโต๊ะไม้สีเข้ม จากนั้นเขาก็ปลดเปลื้องอาภรณ์ของเขาทีละชิ้นอย่างไม่รีบร้อน กล้ามเนื้อกำยำที่ส่วนมากจะมีแต่ไขมันและพุง มันทำให้ผมใจเต้นทุกครั้งที่ได้เห็นและได้สัมผัส

‘’ต้องการพี่ไหมจ๊ะน้องนัมคิคิคิ’’

‘’พี่ไปเอาสำเนียงพวกนี้มาจากไหนเนื้ย = =’’

‘’ดูในทีวี เห็นเขาพูดกันแล้วนางเอกมันเขิน’’

‘’........’’

‘’แล้วนายเขินไหม’’

‘’ครับ’’

      ผมขยับตัวเองให้นอนสบายกว่าเก่า มือหนาจับขาเล็กแยกออกกว้าง นัยน์ตาคมของอีกคนหลุบมองแก่นกายของผมที่ตั้งชันขึ้นน้อยๆเพราะแรงอารมณ์ก่อนที่จะจุดยิ้มมุมปากเล่นเอาผมอยากจะหุบขาและรีบคว้าเสื้อผ้ามาใส่แล้วให้รู้แล้วรู้รอด -/- สายตาจาบจ้วงที่มองอย่างไม่ปกปิดจ้องเข้าไปทุกสัดส่วน ทำให้ใบหน้าของผมจากที่แดงอยู่แล้วแดงขึ้นกว่าเก่า มือเล็กยกขึ้นปิดหน้าตัวเองแต่ก็โดนอีกคนดึงมือออกไม่ให้ปิด

‘’อ๊ะ...อื้มมมม’’

    ขาเล็กถูกจับพาดบ่าแกร่งทั้งสองข้าง คิมซองกยูกดจูบไปทั่วหว่างขาขาวของผมอย่างจงใจ พร้อมกับดูดดุนไปทั่วหมายจะให้เกิดสี ช่องทางรักถูกอีกคนส่งลิ้นเรียวมาทักทายและชโลมเลียไปทั่ว ความเสียวซ่านแผ่มาหาจนเผลอจิกเล็บเข้ากับอุ้งมือตัวเอง

‘’ฮื่อ...อา...อ๊ะ’’

     ช่องทางร้อนหดเกร็งเมื่อโดนสัมผัสอุ่นๆ คิมซองกยูไม่มีท่าทีรังเกียจอะไรส่วนนั้นเลยแม้แต่น้อย ร่างหนายิ้มแล้วยิ้มอีกเหมือนพอใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ วันนี้เขาดูมีความสุขมากกว่าทุกวันซึ่งผมก็ดีใจที่เขามีความรู้สึกแบบนั้น

‘’ม ไม่เอา พ พอแล้วนะ’’

‘’เงียบ.....’’

    มือเล็กพยายามผลักหัวอีกคนให้ออกห่างจากตรงนั้น เพราะรู้สึกจั๊กจี๊ปนกับความหวาบหวามในช่องท้อง มือร้อนของอีกคนแหวกกลีบเนื้ออ่อนออกเพื่อจะได้เชยชมให้มากกว่าเก่า ผมสะดุ้งเมื่อนิ้วเรียวถูกส่งเข้ามาภายในพร้อมกันสามนิ้ว ไม่รอให้ปรับสภาพได้ เขาก็ขยับนิ้วตามใจตัวเองเฉย

‘’อ๊ะ...อะ...อื้ม’’

     ขาเล็กปัดป่ายไปมาอยู่บนไหล่แกร่ง ใบหน้ามนหันไปมาเพราะความเสียวและเจ็บจี๊ดๆ เสียงริมฝีปากของอีกคนที่กดจูบไปทั่วท้องน้อยของผมดังขึ้นเป็นระยะ คนตัวสูงกระดุ้งนิ้วเรียวเข้าออกด้วยความเร็วตามใจตัวเอง ไม่คำนึงถึงคนที่โดนกระทำเลยสักนิด

‘’จ เจ็บ เจ็บ’’

‘’ยังเจ็บอยู่อีกหรอ หืม’’

‘’อื้อ อย่าแรงสิ’’

     อีกคนเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมโดยมือของเขายังขยับเข้าออกไม่เลิก เมื่อนิ้วเขาลื่นมากพอแล้วก็ชักนิ้วตัวเองออกพร้อมกับจับขาผมตั้งชันบนโต๊ะ อีกคนลูดคลึงแก่นกายตัวเองอยู่สองสามทีก่อนจะนำมาจ่อช่องทางของผม

‘’อ๊ะ ! อึก....’’

    อีกคนใส่เข้ามาทีเดียวจนมิดด้ามเล่นเอาซะจุก ไม่รอให้ชักช้าสะโพกหนาก็ขยับทันที เริ่มจากความเนิบนาบปรับเปลื่ยนเป็นความเร็วเรื่อยๆไปตามอารมณ์ความต้องการของตัวเอง ร่างบางกระตุกเกร็งตอดรัดท่อนเนื้อใหญ่แน่นทำให้คนด้านบนเม้มปากขบสันกรามด้วยความอึดอัด

‘’อื้อ! อ อูฮยอน....อืมมม’’

‘’อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ!!’’

       ผมครางเสียงถี่ติดกันเพราะอีกคนกระแทกเข้าเป็นจังหวะสั้นๆแต่รุนแรง มือบางปัดป่ายไปทั่วจนมายึดหลักกับไหล่หนาของอีกคนไว้แน่น แผ่นหลังถูกรูดไปมาบนโต๊ะไม้จนสั่นเคลื่อน  มือหนายึดสะโพกบางไว้แน่นเพื่อไม่ให้กระเด็นไปไกล พร้อมกับก้มหน้าลงมาส่งจูบรสหวานให้ไม่รู้จบ เมื่ออีกคนส่งจูบมาปิดปากก็ทำให้คนตัวเล็กหายใจไม่ทัน มือบางจึงผลักหน้าอีกคนออกพร้อมกับกอบโกยอากาศเข้าปาก

‘’อ๊า...พี่ครับ ล ลึกอีก อื้อ!!’’

      ขาเล็กอ้าออกกว้างกว่าเก่าเพื่อจะให้อีกคนส่งแรงกระแทกเข้ามาได้ลึกกว่าเดิม คิมซองกยูจับท่อนขาเรียวแน่นพร้อมกับกระแทกเข้ามาอย่างแรง เสียงหวานสุกสมดังไปทั่วบริเวณ คนสองคนผลักกันครางเรียกชื่อกันและกัน บ่งบอกว่าต้องการกันมากแค่ไหน ช่องทางหลังขมิบตอดรัดอีกคนอย่างแรงจนได้ยินเสียงทุ่มรอดออกมาจากปากของคนด้านบน

‘’อ่า..อย่ารัดสิอูฮยอน’’

‘’อ้า เบาๆหน่อย อื้อ อื้อ!!’’

    อีกคนทั้นเข้ามาหาผมจนเจ็บไปหมด แต่มันก็รู้สึกดีที่เขารักผมรุนแรงขนาดนี้ เสียงเนื้อกระทบกันทำให้เขาได้ใจยิ่งดังมากเท่าไหร่เขายิ่งเพิ่มแรงมากกว่านั้น คนตัวเล็กกรีดร้องด้วยความสุขสม ปลายแก่นกายเล็กมีน้ำใสปริ่มออกมาบ่งบอกว่าอีกไม่นานความใคร่ของตนเองจะถูกปลดปล่อย

ปึก!!!!

‘’ฮะ!!! ซองกยู ซองกยูพอก่อนๆ’’

     กองหนังสือหล่นลงมาเพราะโต๊ะที่ขยับเขยื้อนรุนแรงจัด อีกนิดมันคงจะหล่นทับหัวผมแน่ๆ อีกคนยกตัวผมลอยหวือขึ้นกลางอากาศทั้งๆที่ตรงนั้นยังเชื่อมกันอยู่ ร่างเล็กถูกจับนั่งบนโซฟานุ่ม สองขาถูกแยกออกจากกันอีกครั้ง ร่างหนานั่งยืนเข่าและกระแทกแก่นกายตัวเองต่อ หัวทั้งหัวตอนนี้ขาวโพลนไปหมดด้วยอารมณ์กามที่อีกคนส่งมาให้ มันจะทำให้ผมหลอมละลายตายคาอกเข้าซะในตอนนี้

‘’ซ ซองกยู อ้า !’’

     ใบหน้าสวยเชิดขึ้นครางลั่นเมื่อแก่นกายใหญ่โดนจุดกระสันเข้าอย่างแรง ความเสียวซ่านที่สะสมอยู่ในตอนแรกปะทุถึงจุดสุดยอด น้ำรักสีขาวขุ่นถูกปล่อยออกมาเปรอะหน้าท้องของอีกคนอย่างห้ามไม่ได้

‘’ไปก่อนได้ยังไงกันหืม อา...’’

     คิมซองกยูพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ผมหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน ตอนนี้หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นรัว รู้สึกว่าร่างกายเหนื่อยอ่อนพร้อมจะล้มลงไปนอน แต่อีกคนยังเร้าร้อนอยู่ไม่เลิก ร่างสูงขยับสะโพกตัวเองอยู่อย่างนั้นพร้อมกับสะโพกของผมที่สวนกลับเป็นจังหวะเดียวกัน ท่านี้ทำให้แก่นกายที่สอดเข้ามาทำให้ผมรู้สึกจุกแน่นตรงท้องน้อย เพิ่มความเสียวกระสันที่มีมากขึ้นไปอีก

‘’อ๊า อ๊ะ อ๊ะ .... อะ’’

    แรงตอดรัดจากช่องทางนุ่มนั่นทำให้คิมซองกยูสูดปากครางด้วยความพอใจ ความรู้สึกดีที่เขาได้รับนั้นเป็นที่น่าพึงพอใจเหลือเกิน ใบหน้าหล่อซุกลงที่คอขาวหอมกรุ่น ฝากรอยแดงแสดงความเป็นเจ้าของไว้อีกครา กระทั้นแก่นกายของตัวเองเข้าไปเรื่อยๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังไม่มีท่าทีจะหยุดลงตามอารมณ์ที่ปลดปล่อยไปเท่าไหร่ยังไงก็คงจะไม่พอ หยาดน้ำคุ่นเริ่มไหลปริ่มออกมาจากปลายยอดของคนตัวเล็กอีกครั้ง

‘’ม ไม่ไหวแล้ว พี่ครับ... อึก’’

       คนตัวโตซอยสะโพกรัวๆ ผมรู้สึกถึงความคับแน่นภายในทำให้รู้ว่าอีกคนใกล้ถึงจะถึงจุดหมายแล้ว นิ้วเรียวกดปิดส่วนปลายของตัวเองไว้ ใบหน้าหวานเชิดขึ้นสูดปากอย่างอดกลั้น เหงื่อกาฬผุดเต็มบนใบหน้าของคนทั้งสอง คิมซองกยูผลิกตัวผมให้อยู่ในท่าหมอบคลาน มือหนายึดสะโพกผมไว้แน่นและกระแทกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง มือหยาบกอบกุมแก่นกายคนตัวเล็กไว้พร้อมกับรูดมือขึ้นลงจนรัว คนตัวเล็กอ้าปากค้างในเมื่อครางไม่ออก ความรู้สึกมันตีกันมั่วไปหมด

‘’อ๊า ซองกยู ซองกยู!!’’

‘’อืมมม.....’’

    เสียงครางลากยาวของอีกคนพร้อมกับน้ำอุ่นที่ไหลเข้ามาภายในลำตัว ร่างเล็กล้มตัวลงนอนกับโซฟานิ่งสนิท หน้าอกกระเพื่อมหอบหายใจอย่างเหนื่อยสุดจะทน คนด้านหลังถอดแก่นกายออกจากตัวผมก่อนจะทิ้งตัวนอนลงทับผมอีกทีนึง เหนื่อย ทำไมเหนื่อยแบบนี้นะ

 ‘’เหนื่อยไปอาบน้ำไม่ไหวแล้ว’’

‘’ไม่ต้องอาบไง’’

    

     ใบหน้าหล่อซบอยู่บนไหล่ขาว ริมฝีปากนุ่มจูบซับไปมาอยู่ทั่วบริเวณ เราทั้งสองคนเหนื่อยเกินที่จะเพิ่มยกต่ออีกรอบ อายุมากก็แบบนี้ -0- แขนเล็กดันอีกคนออกห่างก่อนจะจับตัวเขาพิงผนักโซฟาไว้

‘’วันนี้ทำงานพอแค่นี้เถอะนะครับ ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อนะ’’

‘’อืม แต่งตัวแล้วไปเอาน้ำให้หน่อยได้มั้ย’’

‘’ครับ อย่าเพิ่งหลับก่อนล่ะ’’

    คนสวยยื่นหน้าเจ้าไปกดจูบเด็กๆให้อีกคนก่อนจะรีบลุกไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่และรีบออกไปนอกห้องเพื่อจะเอาน้ำมาให้คิมซองกยูที่นอนสลบเหมือดอยู่กับที่

‘ห้ามเข้าคุณซองกยูทำธุระอยู่’

     สายตาสะดุดกึกกับป้ายทิ่ติดหน้าประตูห้องทำงาน ผมจำได้ก่อนจะเข้าห้องนี้มันไม่มีป้ายติดไว้หนิ แต่พอมองลายมือดีๆ ลายมือป้าโบมีชัดๆ หรือว่าเราสองคนเสียงดังกันทะลุออกไปนอกห้องเลย =_=  ผมเดินตรงเข้าไปในห้องครัวที่เงียบยิ่งกว่าป้าช้า สบายใจที่ไม่ใครอยู่ ไม่งั้นผมต้องอายตายแน่ๆ  

ตุบ!!

                                                                40%

      เสียงเหมือนรถชนอะไรสักอย่างบริเวณหน้าบ้านดังขึ้นทำให้ผมตกใจทำแก้วพลาสติกตกพื้นน้ำเลอะเต็มไปหมด มือบางก้มลงเก็บแก้วแล้ววางไว้ลวกๆตรงโต๊ะก่อนจะวิ่งออกไปดู ผู้ชายลำตัวเล็กนอนอยู่ริมฟุตบาทตรงข้ามบ้าน นั่นมันรถชนหนิ!!

‘’ไอควายตามึงไม่แหกดูรถกูหน่อยหรอวะ อยากตายมากก็ไปให้รถคันอื่นชนสิไอเหี้ย!’’

    เสียงเจ้าของรถตวาดลั่นจากนั้นเขาก็ขับหนีไปทันที ผมรีบวิ่งออกไปดูอาการคนที่ค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ขาเล็กทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่เคยเจอคนโดนรถชนจังๆแล้วสภาพดูไม่ไหวขนาดนี้ แต่พี่ซองกยูหิวน้ำนี่นาต้องเอาน้ำไปให้ก่อน เห้ยไม่ได้ต้องช่วยคนก่อน

‘’คุณครับเป็นอะไรหรือป่าว’’

‘’.......’’

‘’ผมช่วยนะ...’’

       เลือดตรงหัวของเขาออกเล่นเอาผมทำอะไรไม่ถูก แขนเล็กพยายามพยุงอีกคนไว้ให้มั่นก่อนจะพาเดินเข้าไปในบ้าน ตัวอีกคนเบากว่าที่คิดเยอะเลยแฮะ ผมพาคนแปลกหน้ามานั่งบนโซฟาก่อนจะช่วยเอากระเป๋าของเขาออกไว้วางไว้ตรงอื่นเพื่อไม่ให้อึดอัด ลมหายใจออกอีกคนอิดโรยอย่างหน้ากลัว เขาจะตายรึป่าว T_T

‘’ผมจะทำยังไงดี ผมไม่เคยเจอเหตุการ์ณแบบนี้ด้วยสิ’’

‘’.......’’

‘’จะบ้าตาย คุณอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะผมจะโทรตามหมอให้ คุณอย่าตายในบ้านผมนะ!!’’

      ผมรีบวิ่งไปหยิบโทรศัพท์ออกมากดเบอร์รถพยาบาลทันทีเมื่อเห็นว่าโซฟาของผมเลอะเลือดของเขา ขาเล็กวิ่งเข้าไปดูในห้องทำงานของซองกยูพบว่าเขาหลับไปแล้ว เจ้าหน้าที่บอกว่าอีกสิบห้านาทีจะรีบมาที่บ้าน ทำไมใจผมเต้นเหลือเกิน ไม่เต้นธรรมดา มันเต้นแรงมากจนปวดไปทั้งแถบ

อย่าเป็นอะไรไปเลยนะครับ....

โรงพยาบาล

     ขาเล็กก้าวเดินไปมาอยู่หน้าห้องไอซียูอย่างเดือดร้อนใจ คนแปลกหน้าที่รถชนหน้าบ้านผมเขาจะเป็นอะไรมากรึป่าว กระดูกหักไหม แขนหักไหม แล้วจะตายหรือมีส่วนไหนพิการหรือป่าว =_=  นี้เวลาก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วนะทำไมไม่มีหมอหรืออะไรออกมาเลยเนื้ย ส่วนขาก็ขยันเดินไปมาจังเห้อ ผมเดือดร้อนมากกว่าตอนคิมซองกยูลื่นห้องน้ำอีกนะตอนนี้

ขรืด.....

‘’ม หมอครับเขาเป็นไงบ้าง!!’’

‘’ใครครับ’’

‘’ก็คนที่เข้าไปอ่ะครับ คนที่ถูกรถชน’’

‘’อ๋อ คนไข้ร่างกายได้รับกระทบกระเทือนรุนแรงเกินไปหน่อย แต่ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วไม่มีอะไรรุนแรงถึงขั้นอันตรายครับ’’

‘’ขอบคุณครับ’’

‘’งั้นหมอขอตัวครับ’’

      ผมก้มหัวให้หมอน้อยๆก่อนจะหลีกทางให้หมอเดินไป รู้สึกโล่งใจจังที่ไม่มีรุนแรงถึงขั้นหนักหนาสาหัต ไม่นานนักเตียงคนไข้ก็ถูกเข็นออกมา ใบหน้าของคนแปลกหน้าที่ประสบอุบัติหน้าบ้านผมกำลังนอนหลับไหลอยู่บนเตียงนั้น ไม่รอช้าจึงรีบสาวเท้าตามไปทันที

ครืดด..... ครืด......

     ขาผมสะดุดกึกเพราะเสียงของโทรศัพท์ หน้าจอปรากฏขึ้นเบอร์ของคิมซองกยูเด่นหราอยู่ จะกดรับหรือไม่รับดี แต่ถ้าไม่รับอีกคนต้องกระวนกระวายแน่ๆ เมื่อคิดได้ผมจึงกดรับโทรศัพท์ลและกรอกเสียงใสๆลงไป

‘’ครับพี่ซองกยู’’

[ฉันเผลอหลับแปปเดียวนายหนีออกจากบ้านไปไหนน่ะ กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!]

‘’ผมไม่ได้หนีเที่ยวนะ ตอนนี้มาทำธุระที่โรงพยาบาลต่างหาก’’

[ไปทำอะไรโรงพยาบาล ไม่สบายหรอ แล้วทำไมไม่บอก]

‘’เรื่องมันยาว แค่นี้ก่อนนะครับ’’

[เห้ย เดี๋ยวนี้มันอะ....]

ตู๊ด!

      ผมจัดการตัดสายและเก็บโทรศัพท์เจ้ากรรมลงกระเป๋าไปอย่างเดิม ตอนนี้คิมซองกยูคงจะบ่นอะไรเป็นต่อยหอยอยู่แน่ๆ  ขาเล็กก้าวมายังห้องพักของอีกคนที่ผมไม่แม้แต่จะรู้จักชื่อ รอบศรีษะเขามีผ้าก็อตพันอยู่รอบหัว ตามข้อศอก และส่วนเนื้อที่บอบบาง นางพยาบาลยิ้มหวานให้ผมก่อนจะเดินออกไปทิ้งเหลือให้ภายในห้องสี่เหลี่ยมนี้มีแต่ผมกับเขาสองคน เขาจะเจ็บอะไรตรงไหนมากไหม ทำไมผมเป็นห่วงเขาจัง ความจริงแค่มาส่งที่โรงพยาบาลแล้วก็กลับบ้านเลยก็ได้ แต่ทำไมผมยังยืนวังวนอยู่กับผู้ชายคนนี้อีก

.

.

.

.

.

.

.

21 : 40 PM

 ห้าววว...

     มือเล็กยกขึ้นมาปิดปากเมื่อหาวออกมาเพราะง่วงนอน ผู้ชายคนนี้หลับไปนานมากแทบจะครึ่งวันแล้ว ใบหน้าของอีกคนที่นอนสลบไหลอยู่บนเตียงนั้นช่างหน้าหลงเสียจริง ปากแดงเข้มชวนให้เอื้อมหน้าเข้าไปจูบชะมัด  นี้คือการเจอกันครั้งแรกของเรา ทำไมมันช่างหน้าแปลกประหลาดซะจริงก็ไม่รู้

รู้แค่ว่าเขาน่ารักมากเท่านั้น....

หลับยังน่ารักขนาดนี้....

แล้วถ้าตื่นจะน่ารักขนาดไหน....

‘’อืม....’’

‘’อ้ะ ตื่นแล้ว!’’

     เสียงครางผ่านลำคอเบาๆของอีกคนทำให้ผมสะดุ้งลืมความง่วงไปในพริบตา นิ้วเรียวกระดิกไปมาเมื่อตนเองรู้สึกตัว ดวงตานั้นค่อยๆลืมขึ้นเมื่อเจอแสงจากหลอดไฟเขาก็หุบตาลงทันที เขาจะตกใจไหมที่ตื่นมาก็เจอคนที่ไม่รู้จักนั่งเฝ้าเขาอยู่  อีกคนค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้งทำให้ผมเห็นแววตาดำสนิทของเขาชัดเจนกว่าเก่า

‘’ที่นี่ที่ไหน....’’

‘’ค คุณครับที่นี่โรงพยาบาล’’

‘’คุณคือใคร แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อ โอ้ย!’’

‘’อย่าเพิ่งลุกครับ คุณมีแผลอยู่’’

      ผมจับตัวอีกคนให้นอนลงอย่างเดิมอย่างระมัดระวัง เมื่อผมได้สัมผัสตัวเขาแบบเต็มๆทำให้รู้เลยว่าอีกคนตัวเล็กมากถึงขั้นมากกว่าผู้ชายปกติทั่วไป ผมว่าผมตัวเล็กแล้วนะคนนี้ตัวเล็กกว่าอีกหลายเท่าเลย ดวงตากลมโตมองที่หน้าผมก่อนจะเบี่ยงไปทางอื่น

ทำไมตาโตจัง....

‘’เอ่อ เดี๋ยวกดเรียกหมอให้นะ’’

‘’.....’’

    ให้ตายสิ ทำไมถึงทำอะไรไม่ถูกแบบนี้นะ คนตัวเล็กกระพริบตามองผมปริบๆอย่างไร้เดียงสา เขาเหมือนเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตากลมๆนั้นทำให้ผมประหม่า ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะประหม่าหาอะไร เสียงประตูเปิดเข้ามาทำให้ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นเยอะ คุณหมอขออนุญาติดูอาการของคนตัวเล็กผมจึงต้องเลี่ยงออกมานอกห้องก่อน เมื่อได้อยู่คนเดียวก็คิดขึ้นมาได้ว่าไม่ได้ติดต่อซองกยูเลย อีกคนต้องโกรธผมมากแน่ๆ นี้ลืมไปได้ยังไงเนื้ย

‘ตู๊ด....ตู๊ด.....ตู๊ด....เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถ &^%)_(^%’

      นี้บังอาจปิดเครื่องใส่ใช่มั้ยไอคนบ้า โทรรอบเดียวจบ ไม่มีรอบสองไม่รับก็ไม่ต้องรับอีกเลย!! ผมเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าตัวเองอย่างเดิมด้วยอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย ใบหน้าหวานหันกลับมองกระจกตรงหน้าประตูเพื่อจะดูว่าตอนนี้ด้านในทำอะไรอยู่ ภาพเบื้องหน้าคือคนตัวเล็กที่นั่งมองหน้าคุณหมอด้วยท่าทางนิ่งๆเหมือนเด็กขี้สงสัย รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นมาโดยไม่รู้สึกตัวเมื่อเห็นเขาคนนั้นทำท่าทางสุดแสนจะน่ารักและน่าเอ็นดู

นี่เขาน่ารักจริงๆนะเนื้ย.....

‘’คุณต้องนอนโรงพยาบาลไปเรื่อยๆจนกว่าร่างกายจะดีขึ้นนะครับ’’

‘’นอนตลอดชีวิตเลยก็ได้ครับ’’

       ผมขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อได้ยินคำพูดนั้นของอีกคน มีแต่คนไม่อยากนอนโรงพยาบาลกันทั้งนั้นแต่ทำไมเด็กคนนี้ถึงพูดว่านอนตลอดชีวิต ดวงตากลมโตหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อคุณหมอหันไปพูดอะไรกับนางพยาบาลเกี่ยวกับการจัดยา  บางทีคนนั้นอาจจะมีอะไรในใจรึป่าว

‘’ยังไม่กลับอีกหรอครับ ?’’

‘’เอ๋ ?’’

‘’เราไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย’’

‘’เอ่อ.....’’

‘’……’’

‘’ผมจะกลับก็ต่อเมื่อญาติของคุณมาแล้ว คุณอยู่คนเดียวไม่ได้หรอกครับเพราะตอนนี้ร่างกายของคุณดูไม่เอื้ออำนวยในการทำอะไรคนเดียวสักเท่าไหร่ เอาเบอร์คนที่ติดต่อได้มาสิครับผมจะโทรหาเขาให้และบอกว่าคุณประสบอุบัติเหตุอยู่ที่โรงพยาบาลตอนนี้’’

    ผมรัวคำพูดใส่อีกคนแบบจัดเต็ม คนตัวเล็กนั่งนิ่งไปพักนึงก่อนจะถอนหายใจเบาๆเหมือนกลัวผมจะได้ยิน ดวงตากลมโตเลิกลักไปมาเหมือนคิดอะไรไม่ออก เพียงแค่เขาบอกเบอร์เพื่อนหรือครอบครัวคนใดคนนึงมาก็ได้ ทำไมเขาถึงไม่บอกนะ

‘’หรือคุณจำเบอร์คนรู้จักไม่ได้’’

‘’ผมไม่มีคนรู้จัก....อีกอย่างผมอยู่คนเดียวได้ครับ’’

‘’.......’’

‘’คุณคือคนแปลกหน้าที่ดีกับผมมากจริงๆ คุณไม่ปล่อยให้ผมตายตรงนั้นก็ถือว่าคุณเป็นคนดีมากแล้ว ขอบคุณจริงๆนะครับ’’

      ความรู้สึกผิดแล่นซ่านไปทั่วหัวใจ มันเป็นคำพูดธรรมดาที่ใครก็พูดกันเมื่อโดนช่วยเหลือ แต่คำพูดพวกนั้นออกมาจากปากของคนนี้ๆมันกลับทำให้ผมมีความรู้สึกว่าตัวเองคือคนผิดขึ้นมาเสียอย่างนั้น น้ำเสียงนั้นทำให้ผมไม่สบายใจ ไม่สบายใจเลยจริงๆ

‘’นัมอูฮยอน’’

‘’ครับ ?’’

‘’ผมบอกชื่อคุณไง คุณจะได้มีคนรู้จักสักที’’

‘’ผมคยองซู’’

‘’โด คยองซู’’

                                                                        100%