[SF] Fic One More [HUNHAN]
อีกครั้งของเซฮุน
เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย
ทุกวันนี้ผมยังไม่รู้ตัวเองเลยว่าผมคือ ‘คน’ หรือ ‘ควาย’
.
.
.
.
.
.
.
.
ขาเรียวก้าวไปตามทางอย่างเฉี่อยช้า นาฬิกาที่ข้อมือเล็กบ่งบอกว่าเป็นเวลาหกโมงครึ่ง
ซึ่งเป็นเวลาเลิกงานของใครหลายๆคน และรวมถึงเจ้าตัวที่เดินอยู่ด้วย ในสมองของเขากำลังคิดถึงใครคนนึงที่ก้าวเข้ามาในชีวิตเมื่อสามปีก่อน
ดวงตาคมที่แข็งแกร็งกระด้าง สัมผัสที่อบอุ่นที่แตะตัวเขา มีบ้างที่รุนแรง มีบ้างที่ป่าเถื่อน
น้ำเสียงราบเรียบที่คอยเรียกแต่ชื่อของเขาเป็นประจำ กลิ่นกายเฉพาะตัวที่เขาคุ้นชินเมื่อยามอยู่ใกล้
ดวงตาเล็กเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาเมื่อคิดถึงบุคคลคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำใจยังไงก็ไม่สามารถลบเลือนออกไปจากใจได้สักที
ทำไมกันนะ ทั้งที่เรื่องราวเลวร้ายเหล่านี้ก็จบไปนานแล้ว
ทำไมนะเซฮุน ทำไมนายไม่ออกไปจากชีวิตผมสักที...
‘’ลู่หาน!!!’’
ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเรียกตรงข้างหู
ยกมือบางขึ้นมาเช็ดน้ำตาตัวเองออกอย่างลวกๆและหันหน้าไปมองคนที่มาตะคอกชื่อเขาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง
คนที่ทำผมตกใจยืนยิ้มฟันขาวโชว์ผมอยากไม่รู้สึกนึก นี้รู้ไหมผมตกใจจนทำอะไรไม่ถูกนอกจากมองหน้าเขานิ่งๆเลยนะ
‘’ซิ่วหมิน’’
‘’ที่ยืนเงียบอยู่นานนี้กำลังประมวลผลอยู่ใช่ป่ะ
ฮ่าๆๆ’’
‘’ทำไมนายไม่เรียกเราดีๆวะ
ทำไมชอบทำให้เราตกใจจนสติหลุดอยู่เรื่อย’’
‘’แล้วใครสั่งให้นายชอบเดินเหม่อๆล่ะไอ่กวาง’’
ซิ่วหมินมันพูดจบก็โอบคอและพาเดินต่อทันที
ซิ่วหมินเขาเป็นเพื่อนของผมครับ เราสนิทกันตอนผมเรียนมัธยมปลายที่โรงเรียนปักกิ่งบ้านเกิดผม
ตอนนั้นซิ่วหมินเป็นเด็กแลกเปลื่ยนจากเกาหลีไปจีนและก็เราอยู่ห้องเดียวกันและเป็นเพื่อนกันในที่สุด
แต่อยู่ได้ไม่นานพอเรียนจบม.ปลายมันก็กลับมาอยู่เกาหลีและชวนผมมาเรียนต่อที่นี่ด้วยนี่แหล่ะ
‘’นี้เพิ่งเลิกงานล่ะสิ’’
‘’อืม เรากำลังจะกลับบ้านนี้ล่ะ’’
‘’ทำไมตอนเย็นๆ นายชอบเป็นแบบนี้ทุกทีเลยวะลู่
หรือนายยังคิดถึงไอเด็กคนนั้น’’
‘’...’’
‘’ปล่อยมันไปลงนรกเถอะ
ไม่มีมันลู่ก็ยังมีเรานะ’’
ซิ่วหมินพูดอย่างหัวเสียเมื่อเขาถามผมและผมเงียบไป
ผมพยักหน้าช้าๆและยิ้มออกมาให้เพื่อนสนิทสบายใจ ผมไม่ปฎิเสธว่าผมคิดถึงเด็กคนนั้น เหมือนมันกลายเป็นความทรงจำที่ฝังอยู่ในสมองของผมที่ไม่สามารถขับออกมาและลืมมันไปได้
‘’สามปีแล้วนะลู่
ลู่ยังลืมมันไม่ได้หรอ’’
‘’ไม่ใช่เราไม่ลืมนะหมิน’’
‘’แล้วทำไมทุกวันนี้ยังร้องให้เพราะมันอยู่ล่ะ’’
‘’ก็เร..’’
‘’ไอเซฮุนน่ะ
ไปร้องให้เพราะมันทุกวันทำไม’’
‘’….’’
‘’ลู่คิดว่าเราไม่รู้หรอ
?’’
ซิ่วหมินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนผมเถียงไม่ออก
หมินก็เป็นแบบนี้เขาเป็นห่วงผมมาตลอดตั้งแต่ผมเลิกยุ่งกับเซฮุน ใช่... ตลอดสามปีตั้งแต่เซฮุนออกไปจากชีวิตผม
ผมก็จมอยู่กับความเสียใจและออกไปจากรู้สึกแย่ๆไม่ได้ ผมต้องทนทรมานเพราะเขาไปอีกนานเท่าไหร่ผมยังไม่รู้ตัวเองเลย
ในเมื่อทุกวันนี้ผมยังร้องให้เสียใจกับเรื่องราวโหดร้ายต่างๆที่มันเหมือนเกิดขึ้นเมื่อวาน
ทั้งที่มันก็ผ่านไปแล้วสามปี
‘’สามปีแล้วนะลู่
เมื่อไหร่นายจะเริ่มใหม่’’
‘’ขอบคุณมากนะหมิน
เรากำลังพยายามลืม แต่มันต้องใช้เวลาไง’’
‘’ใช้เวลานานไปป่ะวะ...เฮ้อ
เอาเถอะเราแค่ไม่อยากให้นายเสียใจ’’
‘’อื้อ
รู้แล้วนาว่าเป็นห่วง’’
ผมแซะไหล่อีกคนและยิ้มกว้างๆไปที
หมินถอนหายใจโอเคเมื่อผมกลับมายิ้มร่าอีกครั้ง ตลอดทางผมกับหมินก็คุยเรื่องเรียนนั้นนี้ไปเรื่อยตามประสา
อีกไม่กี่อาทิตย์มหาลัยก็จะเปิดเรียนแล้ว ชีวิตในช่วงซัมเมอร์ของผมกำลังจะหมดไป
ต่อไปก็คงจะมีแต่เรียนกับเรียนแล้วสินะ
‘’เราแยกกันตรงนี้แล้วกันนะหมิน
ไว้เจอกันเว้ย’’
‘’เออ
กินข้าวเยอะๆล่ะไอกวาง เมื่อกี้โอบนายรู้สึกตัวผอมเกินไปแล้วนะ’’
‘’จะให้เรากินอ้วนแบบนายหรอไง’’
‘’ไม่ดีหรือไง
เราจะได้มาแก้มพองด้วยกัน ฮ่าๆๆๆ’’
ผมทำหน้าแบ๊วๆส่งไปหาเพื่อนรักทีนึงพร้อมโบกมือและเดินแยกไปอีกทาง
ผมเดินไปเรื่อยๆจนถึงบ้าน เมื่อถึงที่ผมก็จัดการทำธุระส่วนตัวอาบน้ำกินข้าวตามปกติที่ทำทุกวัน
มือบางโยนผ้าเช็ดผมลงตระกล้าผ้าที่วางอยู่มุมห้องและกระโดดขึ้นเตียงนอนทันที
‘’เหนื่อยจังเลย...’’
พึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คแอพทวิตเตอร์ที่ผมชอบเล่นไปตามประสา
ตากวางกวาดมองทุกอย่างในหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อยจนมีข้อความเตือนขึ้นมาว่ามีคนฟอลโล่วผมเพิ่ม
นิ้วเรียวจิ้มกดเข้าไปดูว่าใครกันที่ฟอลทวิตเขา แต่ก็ต้องชะงักมือไปเสียดื้อๆเมื่อดูชื่อแอคของคนที่ฟอลเข้ามา
ไม่จริง...
มือน้อยสั่นเบาๆ
และสูดลมหายใจลึกๆเข้าปอดอย่างเต็มที่ หลังมือยกขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้าที่ออกมาอย่างดื้อๆทั้งที่ในห้องนี้ก็เย็นไปด้วยเครื่องปรับอากาศ
ตากวางสั่นระริกเมื่อชื่อทวิตของคนนั้นๆอยู่ตรงหน้า
‘OH SEHUN’ follow
you!
ผมน้ำตาหล่นทันทีที่เห็นใบหน้าของอีกคนในโทรศัพท์
รูปโปรไฟล์ของเขาที่โชว์ใบหน้าหล่อราวเทพบุตรที่เคยสะกดให้ผมหลงไหล เซฮุนยังเหมือนเดิม
เมื่อสามปีก่อนเขาเป็นยังไงตอนนี้ใบหน้าของเขาก็ยังคงเป็นแบบนั้น มีเพียงบางส่วนที่เปลื่ยนไปอย่างทรงผมและรูปร่างของเขาที่โตขึ้นตามกาลเวลา
เขาทำให้ผมตกหลุมรักเขาเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกันทุกครั้งที่ได้เจอ...
ผมตัดสินใจปิดโทรศัพท์และหลับตาลง
ผมไม่รู้ว่าเซฮุนฟอลทวิตผมมาได้ยังไงในเมื่อเราก็ขาดการติดต่อกันไปนานแล้วเป็นปี
ร้อยวันพันปีผมไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้เจอเขาอีก แต่วันนี้มันบังเอิญเกินไปไหม.. ความกลัวเข้าครอบงำหัวใจผมอีกครั้ง
ความทรงจำต่างๆมากมายพรั่งพรูเข้ามารุมเร้าผมปวดหัวไปหมด เขาอาจจะบังเอิญเห็นทวิตใครคนนึงที่เคยรู้จักและกดฟอล
ซึ่งคนที่เขารู้จักก็คือผม ผมที่พยายามลืมเขาออกไปจากหัวใจ
50%
กริ๊งงงง ~
เสียงนาฬิกาดังขึ้นปลุกผมที่นอนหลับอยู่บนเตียงให้ตื่นภายในครั้งเดียวด้วยความดัง
ผมลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวจนเสร็จ
ตาใสมองใบหน้าตนเองผ่านกระจกอยู่อย่างนั้น เหมือนกำลังพิจารณาอะไรสักอย่างบนใบหน้า ผมเพิ่งรู้ว่าตัวผมเองผอมลงไปมากจากเมื่อก่อน จากแก้มที่พองชวนหอม
แต่ตอนนี้มันกลับยุบลงไปอย่างเห็นได้ชัด
นี้ผมคงต้องกินอะไรให้เยอะกว่านี้ใช่มั้ย
กุกกัก กุกกัก!
ผมสะดุดเสียงที่ดังอยู่ตรงหน้าบ้านอย่างสงสัย
มันคือเสียงอะไรซึ่งผมเองก็ไม่รู้ ผมเอนตัวออกไปมองยังหน้าต่างที่ติดอยู่ตรงประตูบ้านอย่างกล้าๆกลัวๆ
‘’นั่นใครน่ะ!!’’
ผมพูดออกไปเสียงดังเมื่อเห็นเงาตะคุ่มเหมือนคนกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ตรงประตูรั้วบ้าน และเมื่ออีกคนได้ยินเสียงที่ตะโกนออกไปก็หยุดชะงักทันที
อย่าบอกนะว่าโจรขึ้นบ้านผมตั้งแต่เช้าแบบนี้นะ
ชีวิตลู่หานจะมาซวยเพราะโจรวันนี้ไม่ได้ T_T
‘’ผมถามว่าใคร ?
ทำไมคุณไม่ตอบ’’
ผมหยิบไม้เบสบอลพร้อมกับกำมันไว้แน่น ย่องไปยังจุดที่โจรคนนั้นมันยืนอยู่
ใจผมเต้นตึกตักเพราะไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้มาต่อสู้กับโจรที่เพิ่งจะมาขึ้นบ้านผมครั้งแรก ถ้ามันพกปืนแล้วเห็นผมล่ะมันยิงผมตายคาที่เลยหรือป่าว ขาเล็กเดินเข้าไปไกลมากขึ้นและเหวี่ยงไม้เบสบอลไปเต็มแรงหวังกะจะให้มันโดนหัวโจร
ปัก!!
‘’โอ้ยย!!’’
แม่นชะมัด!!!
‘’ช่วยด้วยครับ!! โจรกำลังจะขึ้นบ้านผม ช่วยด้วย!!!’’
ผมแหกปากร้องดังลั่น
โจรคนนั้นยกมือกุมหัวตัวเองพร้อมกับล้มลงไปนั่งกับพื้น ผมรีบวิ่งเข้าไปไกล้พร้อมกับพยายามดึงมือโจรที่ปิดหน้าตัวเองอยู่ออกเพราะผมจะได้จำหน้ามันไว้ถ้ามันหนีทัน
แต่มันโดนไม้เบสบอลอัดหัวขนาดนั้นทำไมมันยังมีแรงเอามือกุมหัวแน่นขนาดนี้วะเนื้ย
‘’เอามือออกมาเดี๋ยวนี้นะไอโจร
แกจะขึ้นบ้านคนอื่นหรอห้ะ!!’’
‘’ฟังก่อนๆ อย่าจับฉัน!!’’
‘’ช่วยด้วยครับ
ช่วยด้วย อ้ะ..’’
อีกคนคนเห็นผมแหกปากไม่หยุดก็เอามือมาอุดปากผมทันที
ผมนั่งนิ่งอยู่กับที่พร้อมกับจ้องหน้าอีกคนตาไม่กระพริบ
เสียงฝีเท้ามากมายวิ่งมาทางผมแต่ผมก็ไม่ได้สนใจผู้คนที่มาช่วย ตาคมมองผมด้วยสายตานิ่ง เขาปล่อยมือออกจากปากของผมและลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะสบทคำหยาบพร้อมกับวิ่งหนีไป
‘’แม่งเอ้ย...’’
‘’......’’ เดี๋ยวนะ...มันเกิดอะไรขึ้นกับผมตอนนี้
ทำไมผมถึงพูดอะไรไม่ออก
‘’ลู่หานหนูเป็นอะไรบ้าง
ได้บาดเจ็บตรงไหนไหมจำหน้าเจ้าเด็กเมื่อกี้ได้หรือป่าวหืม ?’’
‘’มะ ไม่ครับ
ไม่ผมไม่เป็นอะไร’’
ผมตอบเสียงสั่นพร้อมกับยิ้มบางๆให้กับป้าที่เข้ามาจับตัว
ผมยันตัวลุกขึ้นก่อนจะก้มหัวให้ทุกคนที่มาพร้อมกับส่งสายตาบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้วขอบคุณมากๆ เหล่าป้าๆลุงๆแยกย้ายกันกลับบ้านตัวเองกันไปแล้วเหลือผมที่ยืนมองทางที่โจรคนนั้นวิ่งหนีไป
ไม่สิ เขาไม่ใช่โจร....
ผมวิ่งด้วยความเร็วตามไปทางนั้น อีกคนเพิ่งวิ่งไปได้ไม่นาน
เขาอาจจะคงไม่ได้ไปไหนไกลแน่ๆ ขาผมวิ่งลัดเลาะไปตามซอยของหมู่บ้าน
หัวใจเต้นตึกตักเหมือนกำลังจะระเบิดออกมา ไม่รุ้อะไรทำให้ผมรู้สึกใจสั่นขนาดนี้
ขอให้คนที่ผมเห็นไม่ใช่แค่เพียงคนหน้าเหมือนเลย
หมับ!
‘’หยุดนะ’’
ผมจับเข้าตรงที่แขนอีกคนอย่างแรงพร้อมกับหยุดยืนนิ่งอยู่กับที่
เจ้าของแขนที่ผมจับอยู่ยืนหลังให้ไม่หันหน้ามาทางผม
เสียงหอบหายใจของผมดังไปทั่วบริเวณบ่งบอกว่าผมเหนื่อยมากที่วิ่งมา
‘’.....’’
อีกคนหันตัวมาทางผมก่อนจะมองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง มือที่ผมจับข้อมือเขาไว้ปล่อยออกโดยอัตโนมัติ
‘’ซ เซฮุน...’’
‘’ผมไม่ใช่โจร ไม่ต้องตามมาจับผมหรอก’’
‘’….’’
เซฮุนพูดจบก็เดินจากไป
ผมมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความสงสัยหลายอย่างแต่กลับไม่มีคำพูดใดๆออกไปให้อีกคนได้ยินสักคำเดียว จนอีกคนเริ่มเดินจากไปไกลมากขึ้น
‘’นายมาทำอะไรที่นี่ ?’’ ผมตะโกนไปด้วยเสียงที่ไม่ดังมากเท่าไหร่แต่อีกคนที่อยู่ด้านหน้าก็ได้ยิน
เซฮุนหยุดเดินและหันตัวมาทางผมอีกครั้ง
ดวงตาของเราสบกันแค่เพียงคู่ก่อนที่ผมจะหันหน้าหนีไปอีกทาง แต่ผมก็เห็นเขายกยิ้มมุมปากขึ้นในขณะที่ยังจับจ้องผมอยู่ ทำไมผมประหม่าแบบนี้นะ
‘’พี่ลู่สบายดีนะครับ’’
‘’นายมาทำอะไรที่นี่ ?’’
ผมถามคำถามเดิมออกไปอีกครั้งโดยทีไม่ได้ตอบคำถามที่เขาถามมา
เซฮุนมองหน้าผมพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้มาขึ้นเรื่อยๆ
ขาเล็กก้าวถอยหลังไปพร้อมกับจังหวะที่อีกคนก้าวเข้ามา
ตาคมสุดเจ้าเล่ห์จ้องผมไม่กระพริบ เขาทำหน้าเหมือนในวันนั้นไม่มีผิด ผมเกลียด
เกลียดสายตาแบบนี้ของเซฮุนมากที่สุด!!
‘’ก็...ไม่มีอะไรหรอกพี่’’
.
.
.
.
.
‘’แค่อยากรู้ว่า’เมียเก่า’ที่เลิกกันไปตั้งหลายปียังสบายดีอยู่หรือป่าว
: ) ’’
100%
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น