Chaptet 15
‘’อ้าหอมมมมมมม ~’’
‘’หอมใช่มั้ยล่ะ
ดูก่อนว่าฝีมือใคร’’
‘’เมียเฮียนี่น่ารักอ่ะ
เริ่มอยากเคลมเมียคนอื่น’’
‘’หุบปากไปเลยไอเด็กแก่แดด’’
ผมหันไปจะเอาตะหลิวเคาะหัวไอเด็กบ้าบาโรที่ยืนแซวผมอยู่ไม่เลิก
วันนี้ผมตื่นเช้ามากกว่าทุกวันแต่ก็ตื่นไม่เคยทันแม่ผัวสักทีนึง -0-
เมื่อคืนผมได้ยินที่ซองกยูพูดนะ
ได้ยินเลยต้องตื่นมาทำหน้าที่เมียปลอมๆให้คุ้มกับเงินล้านนึง!!
ผมหันไปดูนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงหลังตู้เย็นก็พบว่ามันเจ็ดโมงครึ่งแล้วหวังว่าอิตาซองกยูมันคงจะแหกตาตื่นแล้วล่ะนะ
ผมเดินตักข้าวต้มเห็ดหอมเดินไปวางไว้ตรงหน้าบาโร ส่วนสำหรับผม แล้วก็ตาแก่ด้วย
‘’เออนี้เมื่อคืนขอบคุณนะที่อยู่เป็นเพื่อน’’
‘’อ่อ ไม่เป็นไรยินดีๆ’’
‘’อือ กินข้าวเหอะ’’
‘’ไม่รอเฮียก่อนหรอ’’
‘’เดี๋ยวก็ลงมากินเองแหล่ะ
ทำไมต้องรอด้วย -0-‘’
ผมพูดพลางทำปากพองลมแล้วก็เริ่มกินข้าวเช้าพร้อมกับคนตรงหน้า
ระหว่างกินผมแอบมองหน้าบาโรด้วยแหล่ะ เขาเหมือนเด็กเลย
หน้าตาดูไม่มีเรื่องอะไรให้คิดในสมองนอกจากเรียนๆเล่นๆไปวันๆ
แต่หมอนี่มันจะกินเลอะไปไหมข้าวติดปากแล้วเห้ย!
‘’นี้หยุดกินก่อน’’
‘’หือ มีไรอ่ะ’’
‘’ยื่นหน้ามานี้’’
บาโรทำหน้าสงสัยแต่ก็ยอมยื่นหน้าเข้ามาหาผม
มือบางเอื้อมไปหยิบทิชชู่และเช็ดตรงข้างปากอีกคนเบาๆ
บาโรมองหน้าผมนิ่งเห็นแก้มพองๆแล้วอยากจับฟัดถ้าไม่ติดว่าหมอนี่เป็นน้องชายของซองกยูล่ะเสร็จผมแล้ว!!!
‘’กินดีๆหน่อยดิ
ฉันไม่ใช่แม่นายนะที่จะมาคอยเช็ดปากให้ระหว่างกินอ่ะ’’
‘’อื้อๆ รู้แล้วน่า’’
‘’หน้าแดงหรอ ฮ่าๆๆ’’
ผมแซวอีกคนที่นั่งก้มหน้าเหมือนเขินอะไรสักอย่าง
แค่เช็ดปากเองทำเป็นไม่เคย -0-
ผมยิ้มแกล้งอีกคนจนสะใจเรียบร้อยแล้วจากสีหน้าที่กำลังมีความสุขของผมก็เหือดลง
ผมโกรธเขาอยู่นะ จะไม่คุยด้วยเด็ดขาด ซองกยูเดินมาทิ้งตัวนั่งข้างๆผม
เขามองข้าวต้มตรงหน้าเขาแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรขึ้นมา
‘’วันนี้เห็นว่าสอบใช่มั้ยซันวู’’
‘’บาโร!!!...อืมใช่วันนี้ผมสอบ’’
‘’ตั้งใจสอบล่ะ
ได้คะแนนดีเดี๋ยวให้รางวัล’’
‘’อื้อหือ
วันนี้จัดเต็มครับๆๆ’’
ผมก้มหน้ากินข้าวหมุดๆไม่สนใจคนรอบข้าง
แต่หูผมก็ได้ยินบทสนทนาของสองพี่น้องที่คุยกัน ผมรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
วันนี้คงจะไม่มีอะไรให้ทำนอกจากนอนแอ้งแม้งอยู่ที่นี้แหงๆ กลับคอนโดนไปเอารถดีกว่า
ให้บาโรไปส่งผมที่คอนโดคงไม่สายหรอกเนอะ
‘’บาโร
นายกินอิ่มหรือยัง’’
‘’อื้ม
อิ่มพอดีพี่ชายมีอะไรครับ’’
‘’ไปส่งฉันที่คอนโดหน่อยสิ
ว่าจะไปเอารถน่ะ’’
‘’ไปกับฉัน ส่วนแกไปโรงเรียนได้แล้ว’’
ผมหันไปมองหน้าคนข้างๆที่พูดขึ้นมาโดยที่ไม่ได้เจาะจงเพราะเขาไม่ได้มองหน้าใคร
ก็มีกันอยู่สามคนตรงนี้เขาก็พูดกับผมแหล่ะ
ผมทำหน้าบึ้งอย่างหงุดหงิดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
บาโรยิ้มให้ผมแหยๆแล้วก็เดินออกไปนอกบ้าน มีอะไรที่น่าอึดอัดกว่านี้มั้ย!!!
‘’ไปเอารถจะไปไหน’’
‘’ไปเที่ยวอยู่บ้านมันเบื่อ’’
ตาซองกยูพยักหน้าหงึกหงักแล้วก็หยิบน้ำขึ้นมาดื่มหยดน้ำที่เกาะอยู่ก้นแก้วไหลเลอะเสื้อเขา
มือผมไวกว่าความคิดยื่นไปลูบหยดน้ำนั้นซะแล้ว ผมรู้สึกว่ามือผมสั่นตอนที่ลูบๆเสื้อเขาอยู่
นัมอูฮยอนใจเย็นๆ ทำมากกว่านี้กับหลายคนมาแล้วทำไมต้องมามือสั่นกับอิตอนเช็ดเสื้อด้วยเนื้ย
T^T
‘’ขอบคุณ’’
‘’อืมๆ ไม่เป็นไร’’
‘’…..’’
‘’มองอะไรเล่า!!’’
ผมตบโต๊ะเบาๆทีนึงแล้วก็เก็บถ้วยเดินไปหลังบ้านทันที
ผมได้ยินเสียงหึๆดังมาจากเขาด้วย เขาหัวเราะอะไรของเขาไม่ทราบห๊ะ =_= รู้สึกเสียศูนย์อย่างแรง!!!
ผมออกมาเดินเล่นหน้าบ้านระหว่างรออีกคนทำธุระในบ้านอยู่
แสงแดดอ่อนๆทำให้ผมรู้สึกสดชื่นนิดหน่อย
‘’นัมอูฮยอนที่นี้ไม่ใช่วันเดอร์แลนด์นะ
มาได้แล้ว‘’
‘’เออรู้แล้วน่า =
=’’
-------------------------------------- -------------------------------- ---------------------------------
ช่วงเช้าของบรรยากาศในวันนี้ช่างเป็นอะไรที่รถติดสุดยอด
อาจเป็นเพราะโรงเรียนทุกโรงเรียนได้สอบปลายภาคทำให้ทุกคนแข่งกันไปโรงเรียนเช้า
วันปกติไม่เห็นจะติดแบบนี้เลยนี่นา ผมรู้สึกว่าตัวเองกระวนกระวายกับรถติดมากกว่าคนที่นั่งข้างๆผมอีกนะ
ผมไม่ชอบให้รถติดนานๆนี่มันแบบหงุดหงิดอ่ะ -0-
ครืดดด ~
ผมเลิกสนใจกับภาพรถติดตรงหน้าแล้วกลับมาสนใจข้อความที่อยู่ในมือ
บาโรนี่ส่งข้อความมาทำไม ผมกดเปิดข้อความอ่านก็ต้องไม่เข้าใจเข้าไปอีก
หมอนี่คิดไรอยู่วะ
‘BBARO : จะสอบแล้วขอกำลังใจหน่อย
คึคึ’
‘wowwh : คิดไรอยู่
ไปอ่านหนังสือ -0-‘
‘BBARO : เร็วๆสิ
จะเข้าห้องสอบแล้ว’
‘wowwh : ขอให้สอบได้นะ
สู้ๆ -. .-’
‘BBARO :
ถ้าสอบได้คะแนนดีมีรางวัลไหม’
‘wowwh : อืมมม
งั้นพาไปเลี้ยงไอศรีม โอเคมั้ย’
ผมยิ้มให้กับข้อความที่ตัวเองส่งเล่นกับไอเด็กบ้าตรงหน้า
เงยหน้ามาอีกทีรถก็แล่นไปซะแล้ว
ผมเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้วก็มองไปยังบรรยากาศรอบๆ อ้าวันนี้วันดีจัง
‘’มีความสุขนักนะ - -‘’
‘’อะไร -0-‘’
‘’อย่าคิดว่าจะได้กินน้องฉัน
เข้าใจ๊’’
‘’งั้นกินนายแทนได้มั้ยล่ะ’’
‘’…….’’
‘’ถามไม่ตอบ -0-‘’
ผมยกยิ้มนิดหน่อยแล้วก็หันมาสนใจภายนอกต่อ
ในชีวิตห่วยๆของนัมอูฮยอนในช่วงนี้ก็มีเรื่องดีๆเข้ามาเหมือนกันล่ะเนอะ
บาโรทำไมพี่ชายนายไม่ชอบเวลาที่จะคุยกับฉันเหมือนนายบ้างนะ วันๆทำแต่หน้าบึ้งอยู่ได้ไม่สงสารคนที่เห็นบ้างเลยหรอไง
:’(
.
.
.
.
.
.
.
.
BARO PART
‘’บาไรยิ้มไรวะกับโทรศัพท์แต่เช้าเลยนะ’’
‘’ไม่รู้ดิ
ไม่รู้ยิ้มทำไม -/-‘’
ผมวางโทรศัพท์บนโต๊ะสอบแล้วก็หันไปยิ้มกับเพื่อนข้างๆ
จินยองทำท่ากดโทรศัพท์แล้วเลียนแบบผม ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงกระโดดถีบสองขามันไปแล้วแหล่ะ
แต่วันนี้ไม่รู้ทำไมไม่อยากทำร้ายใคร
‘’อ่านหนังสือมาบ้างป่าว’’
‘’ก็อ่านนะ แต่อ่านน้อย
-0-‘’
‘’แล้วจะทำได้มั้ย
ขอลอกเราอีกอ่ะสิ’’
‘’อืม
คงต้องลอกเพราะเราอยากกินไอติม > <’’
อยู่ดีผมก็ร้อนหน้าขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้
ความอยากกินไอติมตอนนี้มันพุ่งปรี๊ดแค่ไอติมจะกินตอนไหนก็ไปซื้อได้นี่
แต่สำหรับผมตอนนี้การกินไอติมนั้นสำคัญมาก
เพราะมันอยู่ที่ว่าคนที่พาผมไปกินน่ะคือใครต่างหาก -/ /
/ -
‘’อยากกินไอติมถึงกับลอกข้อสอบเพื่อน
สอบตกก็ไปซื้อกินได้นะ - -‘’
‘’นายไม่รู้หรอกว่าเราหมายถึงอะไร
สรุปให้เราลอกด้วยแล้วกัน’’
‘’แปลกๆนะบาโร
มีอะไรในใจถึงใครแน่ๆ’’
‘’ป่าวนะ เราป่าว’’
ผมส่ายหัวรัวๆจนทรงเห็ดมหัศจรรย์ปลิวไปมากับแรงหมุน
ผมไม่ได้มีอะไรในใจถึงใครนี่ก็แค่จะได้กินไอติมฟรีกับพี่นัมอูฮยอน
แต่แค่กินไอติมทำไมต้องเขินด้วยล่ะเนื้ย > < ระหว่างที่ผมกำลังเคลิ้มกับความคิดตัวเองอาจาร์ยคุมสอบก็เดินเข้ามาในห้องนั้นทำให้ผมต้องปลุกความเป็นควายในตัวเองออกมาซะแล้ว
-0- แต่เพื่อไอติมต้องตั้งใจ ต้องตั้งใจสอบ!!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ติดตามตอนต่อไป.....
อย่าบยอกนะว่า....บาโรววววว โน้วววว หลงรักน้องนัมเข้าแล้วใช่มั้ยยยย
ตอบลบ