ตาขีด Chapter 16 *leadnum*

Chapter 17

    ผมเดินเข้ามาในบ้านอย่างอ่อนล้าสุดๆ ก็อีตาซองกยูน่ะสิสั่งอะไรไม่รู้มาเยอะแยะแล้วก็กินนิดเดียวบังคับให้ผมกินให้หมดอีกด้วย เขาเห็นผมเป็นควายใช่มั้ย T^T ตอนนี้นัมอูฮยอนอยากอ้วกสุดๆ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อน้องชายของสามีเดินมาดักหน้าเอาซะก่อน แต่เขาแอบอะไรไว้ข้างหลังน่ะ

‘’บาโรหลีกหน่อยฉันจะอ้วก =_=’’

‘’เห้ ไปทำอะไรมาน่ะ ท้องเรอะ!!’’

‘’ท้องบ้าอะไร ไปกินข้าวมามันจุก..’’

‘’กินข้าว กินกับใคร’’

คนตรงหน้าทำเสียงเศร้านิดหน่อยตอนถามผมว่าไปกินข้าวกับใคร หน้าตาของบาโรดูหงึมๆจนผมรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ ผมทำอะไรผิดหรือป่าวนะ

‘’กินกับซองกยูสิ แล้วนายกินข้าวหรือยัง’’

‘’พี่ลืมอะไรไปหรือป่าว ผมรอกินไอติมกับพี่อยู่นะ!!!’’

ห๊ะ!!!!!! ไอติมลืมไปเลย =_= แต่ผมส่งข้อความหาเขาแล้วนี่ เขาไม่ตอบผมก็คิดว่าเขาไม่กินแล้วน่ะสิ โฮรรรรรร บาโรพี่ขอโทษษษษษษษษ

‘’อะไรของแกเสียงดังทำไมห๊ะซันวู’’

‘’พี่พาพี่อูฮยอนไปกินข้าวได้ไง ผมนัดกับพี่เขากินไอติมแล้วนะ’’

‘’แกอยากกินไอติมหรอ เอาเงินไปซื้อไหม’’

ปึก!!!

บาโรฟัดกล่องไอศรีมที่ตอนแรกแอบไว้ข้างหลังลงบนพื้นจนฝามันเปิดออกไอศรีมไหลมากองข้างนอกเต็มไปหมด ผมมองอีกคนที่เดินขึ้นห้องด้วยความตกใจนิดๆ เขายังไม่กินข้าวเพื่อที่จะรอกินไอติมกับผมหรอ อ่าผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้นะ ผมก้มเก็บกล่องที่ระเนระนาดบนพื้นขึ้นมาช้าๆก่อนที่จะนำมันไปทิ้ง

‘’เดี๋ยวผมเอาของพวกนี้ไปทิ้งก่อนนะ’’

‘’ไม่ต้อง เดี๋ยวให้แม่บ้านมาทำเอง’’

‘’แต่เดี๋ยวสิ….’’

‘’เธอกำลังจะให้ท้ายน้องชายฉันนะ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหล่ะ!’’

ให้ท้าย ให้ท้ายอะไร ผมแค่จะทำความสะอาด ซองกยูเดินไปเคาะห้องของใครสักคนที่อยู่หลังบ้านสุดและเดินกลับมาลากมือผมให้เดินขึ้นห้องพร้อมเขา ก่อนจะเข้าห้องนอนผมมองไปยังห้องของบาโรที่อยู่ถัดไปจากห้องของเราสองห้อง ผมควรจะไปขอโทษเขาสินะ  อ่ารู้สึกแย่จัง

‘’ซองกยู เดี๋ยวผมไปซื้อนมที่ร้านค้าก่อนนะ’’

‘’นมอะไร ที่บ้านนี้ก็มี’’

‘’เอ่อ นมรสอื่นอ่ะ -_- บ้านนายมีแต่รสจืดนี้’’

‘’จะเอารสไหนห้องบาโรมันมีหลายรสอยู่ เดี๋ยวไปขอให้’’

‘’เห้ นายเข้าห้องเหอะฉันจัดการเองได้น่ะ’’

     ผมผลักหลังเขาให้เข้าห้องและจัดการปิดประตูเองให้เสร็จสรรพ์ ความจริงผมไม่ได้อยากกินนมอะไรนั่นหรอกนะ จะไปซื้อไอศรีมมากกว่า ถึงตอนนี้ผมจะอิ่มจนสามารถอ้วกใส่หัวหมาได้แล้วก็เหอะ ผมเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อและหยิบไอศรีมวอล์ลรสช็อคโกแลตกับสตอเบอรี่มาสองกล่อง จากนั้นก็รีบวิ่งกลับบ้านทันที ใจนึงก็กลัวเด็กไม่คุยด้วย ทำไมผมถึงแคร์เขาจังเลยเนื้ย

ก๊อกๆๆๆ

ผมรัวเคาะประตูอีกคนทันทีที่วิ่งหอบช้อนหอบกล่องไอติมหนักๆนี้มาถึงหน้าห้องของเขา ผมรู้สึกเย็นมือเย็นเท้าไปหมด กลัวซองกยูออกมาเห็นและโวยวายด้วยที่เห็นผมมายุ่งกับน้องชายของเขา หวังว่าคงไม่คิดว่าผมจะจีบน้องเขาหรอกนะ ไม่นานนักคนที่ผมง้อก็เปิดประตูออกมา

‘’มาทำไม -_-‘’

‘’ดูนี่สิ ฉันซื้ออะไรมา’’

ผมยกถุงที่ถือและช้อนให้เขาดู บาโรมองหน้าผมนิดหน่อยแล้วก็ทำท่าจะปิดประตูอีกครั้งแต่ผมเอาตัวเข้าไปขวางไว้ก่อน

‘’กินไอติมกันนะ นายได้คะแนนดีใช่ป่าว’’

‘’ผมกินข้าวแล้ว ไม่อยากกินไอติมแล้ว’’

‘’เอาล่ะ เรามาฉลองให้กับเกรดนายดีกว่า มาม้ะนั่งตรงนี้ๆๆ’’

ผมไม่ฟังเสียงคัดค้านของเขาแต่กลับตบพื้นให้เขามานั่งตรงหน้าผมแทน ตอนแรกเขายืนนิ่งอยู่กับที่ ผมเลยหันไปมองหน้าเขาเชิงสั่ง บาโรเดินมานั่งตรงข้ามผมช้าๆ ทำไมต้องหลบตาด้วย เมื่อก่อนล่ะจ้องเอา

‘’นายชอบกินรสอะไร สตอเบอรี่หรือป่าวหรือว่าช็อคโกแลต หืม ?’’

‘’กินได้หมดแหล่ะ’’

‘’เห้ ทำไมนายต้องก้มหน้าด้วยเนื้ย’’

ผมเอามือที่ว่างอยู่ไปยกหน้าเขาให้เงยขึ้น บาโรสะบัดหน้านิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้เอะอะอะไร ผมกำลังง้อเด็กที่อายุต่ำกว่าตัวเองสองปีนะเนื้ย นัมอูฮยอนไม่เคยทำเลยนะ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี้อะไรที่ไม่เคยทำ หรืออะไรที่ไม่เคยรู้สึกกลับรู้สึกและทำซะหมด ผมยื่นช้อนให้อีกคนที่นั่งทำหน้ามุ่ย พร้อมกับตักไอติมเข้าปากตัวเอง อ้ากกกกกกกกกกกกกจะอ้วกครับอิ่มครับ!!

‘’ผมชอบสตอเบอรี่นะ’’

‘’จริงดิ ฉันมีเซ้นดีเหมือนกันนะเนื้ย’’

‘’ผมชอบกินช็อคโกแลตด้วยนะ’’

‘’โห้ยยยปริ่มที่ตัวเองเดาเก่งสุดยอด’’

‘’และผมก็ชอบกินคนอายุแก่กว่าด้วย’’

แค่กกก!

ผมสำลักไอติมจนมันกระเด็นออกมานอกปาก บาโรรีบเอาทิชชู่มาเช็ดปากผมแล้วก็หัวเราะเหมือนคนบ้า เขาพูดอะไรน่ะ ไม่ค่อยลื่นหูเลย ชอบกินคนแก่กว่าหรอ ผมยังไม่แก่นะ!! มือบางเอื้อมไปโขกหัวไอเด็กแก่แดดตรงหน้าเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว บังอาจมาหยอกล้อแบบนี้ยังไงกัน

‘’ทำไมต้องรุนแรงด้วย -3-‘’

‘’พูดมาก กินให้หมดเลยไปๆๆ’’

ผมตักไอติมคำสุดท้ายเข้าปากก่อนที่จะหงายตัวนอนแผ่หลากลางห้องอย่างรู้สึกแน่นท้อง ผมต้องล้วงคอใช่ป่ะ ความรู้สึกคือมันสะอึดสะเอียน ฮ่าๆๆๆ ผมหลับตาลงอย่างช้าๆว่าจะพักสายตาสักนิดหน่อยแล้วค่อยลุกมากินไอติมต่อ

---------------------------------------------- ---------------------------- ---------------------------------

24.15 AM

ปังๆๆ!!

ผมสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูที่ดัง มันไม่ใช่เคาะนะมันเรียกทุบมากกว่า ใบหน้าหันซ้ายหันขวาบนตัวมีผ้าห่มทับผมอยู่ ผมหลับได้ไงรู้สึกว่าตัวเองจะพักสายตานิดหน่อยเองนะ แล้วบรรยากาศก็มืด หรือว่าผมจะเดินกลับห้องโดยที่ไม่รู้ตัว เอ้ะ หรือว่าผมฝัน

ปังๆๆๆ!!

‘’ไอบาโรเปิดนะ เปิดเดี๋ยวนี้!!’’

ตาสว่างขึ้นไปอีกเมื่อเสียงที่ดังเข้ามานั้นไม่ใช่ฝัน ซองกยูแน่ๆ นี้หมายความว่าผมยังไม่กลับห้องแต่ผมอยู่ห้องบาโรหรอ ผมรีบควานหาโทรศัพท์ข้างตัวแต่กลับไปจับโดนตัวใครเข้าก่อน อ่าบาโรแน่ๆ บาโรนอนข้างผมตอนนี้แน่ๆ

‘’บาโร!! ทำไมไม่ปลุกฉันเล่า โอ้ยย’’

ผมเอามือตีอีกคนไปเต็มๆแล้วก็รีบวิ่งไปเปิดประตูอย่างเร็ว ซองกยูยืนทำหน้าไม่พอใจอยู่หน้าห้อง T^T จะเกิดอะไรขึ้นกับนัมอูฮยอนคนนี้ไหม

‘’ไหนบอกไปซื้อนม แล้วทำไมห้องมืดแบบนี้ห๊ะ!!’’

‘’เอ่อ เดี๋ยวๆสิอย่าขึ้นเสียงได้มั้ย = =’’

‘’อธิบายมาสิ กินนมหรือกินอะไรกันแน่’’

‘’ไม่ใช่แบบที่นายคิดนะ เดี๋ยวเราไปคุยกันดีกว่า’’

ผมรีบคว้ามือของตาแก่ขี้โมโหแล้วกลับห้องทันที ซองกยูโวยวายตลอดทางเหมือนคนบ้า แล้วจะเสียงดังทำไมนี้มันดึกมากแล้วนะเห้ย!!

ปัง!!

‘’เธอทำอะไรกันแน่ห๊ะ บอกมาสิเธอกำลังทำอะไรอยู่’’

‘’โอ้ย ผมแค่ซื้อไอติมไปง้อเขาแค่นั้น แล้วบีบแขนผมทำไมมันเจ็บนะ’’

ผมพูดออกไปอย่างสุดจะทน คนไม่ได้ทำผิดนี่จะให้ยอมรับทำไม ผมไม่ได้นอนกับใครมาเป็นหลายอาทิตย์แล้วโว้ยยย ตั้งแต่เจอเขาก็ไม่ได้นอนกับใครแล้ว สายตานี้มีแต่เรื่องอะไร เคยมองกันเป็นคนดีบ้างไหม น้อยใจ น้อยใจ!!

‘’แล้วซื้อไปให้มันทำไม แล้วทำไมไปกินกันซะนานแถมปิดไฟด้วยน่ะ!!’’

‘’ผมเผลอหลับ ตื่นมาอีกทีนายก็มาพังประตูนั่นแหล่ะ -0-‘’

‘’พูดจริงหรอ ไม่ได้โกหกใช่มั้ย’’

‘’มองหน้าสิ มอง!!’’

ผมจับหน้าของให้จ้องหน้าผมแน่นิ่ง ซองกยูมุมใกล้สุดๆนี้หล่อสุดๆไปเลยถ้าเขาไม่ทำหน้าเอ๋อแบบนี้นะ เราสองคนมองหน้ากันนานเท่าไหร่ไม่รู้ มีเพียงสายตาผมกับเขาเท่านั้นที่จ้องกันไม่วางตา มือบางค่อยๆปล่อยจากหน้าอีกคนช้าๆ แต่อีกคนก็ยังจ้องหน้าผมไม่เลิก ตกหลุมพลางของนัมอูฮยอนแล้วล่ะสิคิมซองกยู!!!!

‘’ขอบคุณที่คุณยังไม่หลับและไปเรียกผมออกมาจากห้องนั้น ถ้าคุณไม่ไปเรียกผมคงหลับอยู่ในนั้นจนถึงเช้าแน่ๆ’’

‘’ฉันจะหลับได้ยังไงล่ะ ในเมื่อคนที่กอดฉันก่อนนอนยังไม่มานอนน่ะ’’

ดูกึนกูกึนดูกึนดูกึนดูกึนดูกึนดูกึน~

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกจะเป็นลม จะเป็นลมจริงๆนะ > < ผมรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาซะงั้น ใจเต้นแรงและเร็วขั้นสูงสุด ขาก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าวเพื่อตั้งหลัก นี้กำลังหลับอยู่แน่ๆ คิมซองกยูไม่มีทางพูดอะไรแบบนั้นเด็ดขาด!!

‘’ผมฝันอยู่แน่ๆ อ่าฝันดีจริงๆ’’

ผมพึมพัมกับตัวเองและเดินขึ้นมานอนบนเตียง คิมซองกยูหัวเราะหน่อยๆแต่ก็มาทิ้งตัวลงนอนข้างๆผม มือเราสองคนแตะกันเบาๆ แต่เรียกเสียงหัวใจดังโครมครามซะเหลือเกิน คิมซองกยู คุณกำลังทำให้ผมทำงานไม่สำเร็จ ผมจะรักคนที่ดูถูกผมตั้งแต่เจอหน้าได้ไง ผมไม่เคยใจเต้นเพราะใครขนาดนี้นะ ไอบ้า!!!!

 ‘’ฉันเกลียดคนใจง่าย ให้ความบริสุทธิ์ตัวเองเหมือนของเล่น’’

‘’.......’’

‘’ฉันไม่ชอบคนเปลืองเนื้อเปลืองตัว เพราะคนเหล่านั้นดูไม่มีค่า’’

‘’นั่นสิเนอะ คนพวกนั้นดูน่ารังเกียจสิ้นดี...’’

ผมเลื่อนมือตัวเองออกมาเบาๆ รู้สึกเจ็บปวดจัง สมควรแล้วนี่นัมอูฮยอนไม่เคยเห็นค่าอะไรของตัวเองอยู่แล้ว ไม่แปลกที่คนมีฐานะเขาจะมาด่าอะไรทำนองนี้หรอก ผมหันหลังให้อีกคนและพยายามข่มตาหลับเพราะไม่อยากฟังคำพูดที่ตรงไปตรงมาของอีกคน

‘’ใช่...ฉันไม่เคยคิดจะอยากทำความรู้จับกับคนพวกนั้นสักนิด’’

‘’.......’’

‘’แต่ตอนนี้ฉันกลับกลืนน้ำลายตัวเอง...ฉันกลับใจเต้นกับคนพวกนั้นซะแล้ว’’

‘’นายนี่ตลกเนอะ...’’

‘’ฉันอยากทำให้เขาเป็นของฉันคนเดียว ร่างกาย ริมฝีปาก ฉันไม่อยากให้ใครได้แตะต้องร่างกายของเขาอีก’’

‘’พูดอะไรอยู่ ผมไม่เข้าใจหรอก’’

‘’นัมอูฮยอนเลิกทำตัวแบบนั้นได้มั้ย’’

ผมหันตัวเข้าไปหาอีกคนอย่างรวดเร็วพร้อมกับกดริมฝีปากลงไปบนพื้นที่นุ่มๆนั้น จูบที่แสนช่างเอาแต่ใจของนัมอูฮยอน ลิ้นเล็กสอดเข้าไปเกี่ยวพันลิ้นหนาด้วยความต้องการล้วนๆ เก็บเกี่ยวเอาความหวานจากปากอีกคนเข้ามาในริมฝีปากตัวเองให้หมด นัมอูฮยอนคนก็นี้ไม่อยากให้คิมซองกยูคนนี้เป็นของใครเหมือนกัน มือเล็กเลื่อนไปปลดกระดุมของคนด้านล่างอย่างร้อนรน เกิดอะไรกับร่างกายผมในตอนนี้ มือก็พยายามปลดเปลื้องเสื้อผ้ารกๆนั้นออก ส่วนริมฝีปากก็ทำหน้าที่ของมันร่วมกับอีกคนอย่างรู้งาน

‘’นัมอูฮยอน...’’

‘’แสดงความเป็นเจ้าของกับผมสิ จะได้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ผมอีก’’

‘’……’’

‘’ทำสิ ทำมันสิ!!’’

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป.....