ตาขีด Chapter 33 *leadnum*

Chapter 34

SUNGGYU PART

‘’ซองกยู’’

    เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ และตามด้วยเสียงเรียกของคนรู้จัก ผมหันไปหาลีจุนที่เรียกชื่อผมและมองไปด้านหลัง ทำไมลีจุนมาคนเดียว แล้วอูฮยอนล่ะ

‘’มีอะไรหรอ’’

‘’นัมอูฮยอนไม่ไป....นายควรจะไปง้อคนของนายนะ’’

‘’ช่างเขาเถอะครับ เขาชอบเอาแต่ใจตัวเอง’’

    ผมพูดแบบนั้นแล้วก็หันหน้ามาเดินต่อ นัมอูฮยอนชอบเป็นแบบนี้อยู่เรื่อย ชอบแขวะคนอื่นทั้งๆที่ผมบอกเขาไปแล้วว่าซานดึลเป็นแค่เพื่อนสนิทกัน แต่ดูว่าอีกคนจะไม่ฟังมันเลยสักนิด ไม่ใช่ผมไม่รู้สึกดีหรอกนะที่อีกคนแสดงท่าทีหึงหวงใส่ แต่มันเยอะเกินไปหรือป่าวที่จะแสดงท่าทางหรือคำพูดแบบนั้นออกไป

‘’ซองกยูผมไม่อยากกินแล้ว’’

‘’........’’

‘’คิมซองกยูอา....’’

    เสียงเล็กข้างๆเรียกชื่อผมซะเต็มยศ ถ้าเป็นปกติหรือเรื่องธรรมดาเขาจะไม่เรียกชื่อจริงของผมแบบนี้เลย แปลว่าตอนนี้อีกคนกำลังจริงจังกับเรื่องที่เกิดขึ้น ผมหันไปมองหน้าซานดึลที่หันหน้ามาทางผมก่อนอยู่แล้ว ก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่น

 ‘’อูฮยอนคงโกรธแย่แล้ว นายคงไม่อยากทะเลาะกับเขาใช่ไหม’’

‘’แต่ว่า....’’

‘’ซองกยูอย่าทำตัวไม่น่ารักแบบนี้สิ’’

‘’ก็ได้ๆๆ’’

    ผมบอกอีกคนกลับไปอย่างเนือยๆ สรุปคือผมต้องไปหาเด็กน้อยเอาแต่ใจคนนั่นใช่มั้ย พออีกคนได้คำตอบที่พึงพอใจก็ปรับสีหน้าเป็นมีความสุขขึ้นมา เขาดันผมให้เดินแยกไปอีกทางนึงจึงต้องจำยอมกลับบ้านไปก่อนวันนี้

‘’ง้อกันดีๆนะซองยอลอยากมีเพื่อนแล้วรู้ไหม’’

‘’!!!!’’

‘’ฮ่าๆๆๆๆๆ ‘’

     ผมหันหน้าไปมองซานดึลที่พูดอะไรแปลกๆออกมา ซองยอลอยากมีเพื่อนแล้ว ? เอ่อ -////- สมองเบลอ.... มือหนาล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและกดเบอร์ที่เมมว่าเมียเด็กแล้วโทรออก

ติ๊ด.....ติ๊ด....ติ๊ด.....

ขอโทษค่ะเลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถ....

    ผมปิดโทรศัพท์ลงอย่างขัดใจ อีกคนตั้งใจปิดเครื่องหนีกันชัดๆ อูฮยอนต้องนอนทำหน้าบึ้งหน้าบูดอยู่ที่ห้องแน่นอนเลยตอนนี้ ขายาววิ่งมาที่รถและรีบขับกลับบ้านหลังที่สองของตัวเองทันที ขากำลังจะเหยียบคันเร่งแต่ก็ต้องชะงักเพราะโทรศัพท์ดันดังขึ้นมาก่อน ผมมองโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่ายแต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ ผมไม่ได้กลับบ้านมาจะครบเดือนแล้ว

-แม่-

‘’ครับแม่’’

[แกอยู่ไหนคิมซองกยูทำไมแกเหลวไหลแบบนี้ห๊ะ แกอยากให้แม่ตายใช่มั้ยบ้านช่องไม่กลับน่ะ]

‘’แม่ครับใจเย็นๆ’’

[หรือว่าแกหนีไปกับไอเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนั่น!!!]

‘’เอ่อแม่ครับ..’’

[แกอยากให้ฉันลงมือนักใช่ไหมคิมซองกยู แกอยากให้แม่ลงมือใช่มั้ย]

    ปลายสายเสียงนิ่งซะจนหน้ากลัว แม่ผมกำลังคิดจะทำอะไรซึ่งผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องไม่ดีสำหรับอูฮยอนแน่ๆ คิ้วสวยเริ่มขมวดเข้าหากัน แม่เงียบไปแล้ว....

[ตอนแรกแม่ก็ตั้งใจจะไม่อะไรแล้วเพราะว่ายังไงแกก็ไม่แต่งกับอีซานดึลอยู่ดี...]

‘’……’’

[แต่พอเจอประวัติเจ้าเด็กในผับนั่นเข้า....มันไม่เหมาะสมกับลูกเลยนะ]

‘’อูฮยอนเขาไม่ใช่คนแบบนั้นแล้วนะแม่’’

[แต่เมื่อก่อนมันก็เคยไม่ใช่หรอ เที่ยวไปนอนกับคนอื่นไม่ซ้ำหน้าทุกวันน่ะ]

‘’แม่ครับ!!!’’

     ผมเผลอตะคอกใส่โทรศัพท์อย่างลืมตัว เสียงปลายสายเงียบไปเหมือนว่าช็อคกับสิ่งที่ลูกชายทำ ผมไม่กล้าแม้จะพูดอะไรออกไปสักคำ ปล่อยให้โทรศัพท์กินเงินของคนโทรไปเรื่อยๆ ผมมองข้ามจุดนั้นของนัมอูฮยอนมาได้แล้ว ผมพยายามคิดว่าผมคือครั้งแรกของเขาเสมอ แล้วแม่จะพูดมันขึ้นมาอีกทำไม

[เอาล่ะๆ เราจะไม่มาทะเลาะกันเพราะคนพวกนั้นนะลูกรัก]

‘’……’’

[เลิกกับมันซะ ก่อนที่แม่จะฆ่ามันให้ตายทั้งเป็น]

ติ๊ด!

   มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตผม โชคชะตามันคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่ ผมรู้ว่าแม่ผมเป็นคนยังไง ถ้าแม่ไม่พอใจหรือไม่ชอบอะไรแม่ก็จะเขี่ยสิ่งๆนั้นออกไปอย่างไร้เยื่อใย

นัมอูฮยอนพี่จะทำยังไงดี

ไม่นะ พี่จะไม่เลิกกับนายเด็ดขาด

ไม่มีทางเลิกและปล่อยนายไปแน่ๆ!!!

---------------------------------- ---------------------- ---------------------

‘’ปิดเครื่องแล้วได้อะไรเล่า!! กูว่ามึงคุยกับเขาเหอะ’’

‘’ไม่เอาอ่ะ กูไม่อยากคุย’’

     ว่าพลางโยนโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเป้ที่นอนแผ่อยู่กลางโต๊ะ คีย์ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำอีกจนผมชินไปแล้ว ผมหันไปมองนาฬิกาบนผนังก็พบว่ามันใกล้จะสองทุ่มแล้วแต่เราสองผองเพื่อนยังไม่กินข้าวเลยสักคำ ได้เวลาออกหากินแล้ว

‘’ไปกินข้าวกันเหอะมึง’’

‘’ไปแดกเหล้ากันดีกว่า กูรู้มึงก็เขี่ยข้าวทิ้งอยู่ดี - -‘’

      ผมหัวเราะออกมาเพราะคำพูดบ้าๆของเพื่อน เวลาผมเบื่อผมมักจะเขี่ยข้าวไปมาและสุดท้ายก็ไม่กิน ส่วนไปกินเหล้าน่ะผมไม่อยากกินแล้ว รู้สึกว่าตัวเองออกจากห่างโลกพวกนั้นมาได้สักพัก นัมอูฮยอนคนที่ไม่แคร์ใคร ไปไหนไปหมด เมาไม่เลือกที่ หิ้วผู้ชายกลับห้องได้ทุกวัน นัมอูฮยอนคนนั้นหายไปไหนแล้ววะ กู่กลับมาวันนี้ได้ไหม = =

‘’กูไม่ได้ไปที่แบบนั้นนาน กูไม่ชินแล้วว่ะ’’

‘’แหม่ เมื่อก่อนอยู่ในคลับมากกว่าอยู่บ้านตัวเองอีก ทำเป็นไม่ชิน’’

‘’กูเลิกเที่ยวแล้ว’’

‘’เพราะผู้ชายคนนั้นมึงถึงกับเลิกทุกอย่างเลยหรอ ?’’

    ผมแทบจะกระอักเลือดเมื่อคีย์พูดแบบนั้น ก็คิมซองกยูไม่ชอบผู้ชายแบบนั้นหนิผมจึงจำเป็นต้องเลิกและหลีกเลี่ยงทุกอย่าง แต่ยังไงเขาก็ชอบอีซานดึลมากกว่าผมอยู่ดี ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องทำเพื่อเขาอีกต่อไป ฮึ่ย!!

‘’พูดอะไร กูนัมอูฮยอนคนเดิมเว้ย - -‘’

‘’หรอออออออออ’’

‘’ก็อื้อ!! ไปเหอะตอนนี้เหยื่อคงจะเต็มหมดแล้ว’’

    คืนนี้เราสองคนเพื่อนซี้ไม่มีจุดหมายที่จะไปอย่างแน่ชัด ขับรถไปเรื่อยๆท่ามกลางความครึกครื้นของผู้คนตอนกลางคืน สนใจที่ไหนก็จอดที่นั่น ในมือของเราสองคนมีเบียร์คนละกระป๋อง คำพูดสนุกปากมากมายดังระงมเหมือนกับย้อนเวลาไปตอนที่ผมติดเที่ยวขั้นโคม่า นัมอูฮยอนคนเดิมกำลังจะกลับมาแล้วใช่มั้ย > <

‘’ผับเปิดใหม่เราไปเปิดซิงกันเอาไหม’’

‘’ที่นี่หรอ ดูว่าจะลงทุนเยอะเหมือนกัน’’

     สองขาเดินลงจากรถก็เรียกสายตาผู้ชายบริเวณนั้นหันมามองกันเป็นแถว เหอะ! รู้จักน้องนัมน้อยไปล่ะพี่น้องงง คีย์วิ่งมาถอกข้อศอกใส่แขนผมนิดนึงและเริ่มแซว

‘’เสน่ห์ไม่ลดเหมือนเดิมนะครับคุณเพื่อน’’

‘’กูหล่อไง หล่อไม่มีวันตาย!!’’

     สองหนุ่มเดินเข้ามาในผับเสียงเพลงปลุกเร้าให้ใจเต้นรัวไปหมด นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้มาเหยียบสถานที่ปลดปล่อยอย่างนี้  ผู้คนมากันให้ควักพร้อมกับคนหน้าตาดีเต็มไปหมด อ้ากกก

สวรรค์ของน้องนัม!!!

    คีย์เดินจุงมือผมไปนั่งตรงหน้าบาร์ก่อนจะเริ่มสั่งเครื่องดื่ม สายตาผมไปสะดุดกับผู้ชายคนนึงที่นั่งเป็นอาเสี่ยคลุมโต๊ะพร้อมกับผู้หญิงอีกสองสามคนที่นั่งรุมเขาอยู่ ก่อนจะเลิกมองเพราะคีย์สะกิดผมให้หันไปสั่งเครื่องดื่มซะก่อน

‘’คังเคิล ทอมจี ครับ’’

     ผมตอบพนักงานไปก่อนจะหันมามองเด็กผู้ชายคนนั้นต่อ ผมมองเขาไม่ชัดเพราะแสงมันมืดๆมัวอยู่ดู ถ้าจำไม่ผิดบาโรชัดๆ...

‘’มึงมองไรวะ เจอเหยื่อหรอ’’

‘’ปะ ป่าวเจอคนรู้จักน่ะ….แต่ช่างเหอะ’’

    เลิกสนใจเด็กที่นั่งจิ้บเหล้าและหันมาคุยกับเพื่อนตัวเองต่อ ไม่นานนักเครื่องดื่มที่เราสองคนสั่งไปก็มา ผมหยกแก้วจิ้บอย่างชื่นใจแอลกอฮอล์ลรสโปรดของผมไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ เสียงเพลงโยกเย้าไปมาจนอดเคลื่อนตัวไปมาตามจังหวะไม่ได้ คิดถึงความรู้สึกนี้จัง....

‘’อ้ะ…’’

   ผมร้องอุทานออกมานิดหน่อยเมื่อรู้สึกโดนสัมผัสตรงเอวบาง คีย์ยักคิ้วให้ผมเชิงรู้งานก่อนจะหันไปเล่นโทรศัพท์ตัวเองโดยไม่สนใจผมเลยสักนิด อ่ามันไวไปไหมคนที่มาติดกับนัมอูฮยอนน่ะ

‘’พี่ชาย หนีสามีมาเที่ยวไม่ดีนะครับ’’

‘’เฮ้ย!! บาโร’’

‘’มาที่แบบนี้แปลว่าไม่มีเจ้าของแล้วสินะครับ’’

    ใบหน้าหวานยิ้มแย้มอย่างกับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ผมพูดไม่ออกเลยสักคำ คนที่ผมมองไม่ผิดจริงๆด้วย วันนี้เขาแต่งตัวดูดี เท่ห์อ่า =,,=  ผมเผลอนั่งมองหน้าเขานานไปหน่อยจนอีกคนรู้ตัวและหันมายิ้มกว้างให้ แววตาซุกซนตลอดเวลา เพลล์บอยชัดๆเหอะ

‘’ว่าไงครับ ทำไมมาที่นี่ได้ล่ะ’’

‘’ก็อยากมา ทำไมจะมาไม่ได้ไม่มีบ่วงสักหน่อย’’

‘’อ้ออืมมมม หรอ ฮ่าๆๆๆ’’

    ผมอยากจะเอาแก้วไวน์ฟาดหัวมันซะจริงๆเลย ทำหน้าเหมือนผมโกหกงั้นแหล่ะ ถ้าคิมซองกยูมันยังแคร์ผมอยู่ตอนนั้นมันคงวิ่งตามผมกลับบ้านมาแล้ว แต่นี่อะไรยังมีหน้าเดินหนีผมไปอีก T_T

‘’ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะครับ’’

‘’เออไม่ต้องชม’’

‘’ตั้งแต่เราไม่ได้เจอกันวันนั้น พี่โอเคดีใช่ไหม’’

‘’ก็โอเคหนิ ฉันก็ใช่ชีวิตปกติ’’

     ว่าพลางจิ้บไวน์ไปพลาง บาโรหัวเราะกับท่าทางผมหน่อยๆ เสียงโทรศัพท์เขาดึงขึ้นใกล้ๆหูผมหันไปมองหน้าเขา แต่เขาก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์สักที ผมเลยสั่งให้เขารับโทรศัพท์เร็วๆเพราะมันดังรำคาญ พอเขาเห็นผมทำหน้าหงุดหงิดแล้วมองโทรศัพท์เขา อีกคนจึงกดรับทันที

 ‘’ครับเฮีย....อยู่บ้านหลังที่สองสิ….เฮียรู้ไหมผมเจออะไร’’

    ผมชะงักและหรี่ตาใส่อีกคน ไอเฮียที่ว่านี้คือพี่ชายเขาหรือป่าว เอ้อไม่สิจะใช่หรือไม่ใช่ก็ช่างมัน ผมไม่อยากจะยุ่งอะไรอีกแล้ว ยังไงอีซานดึลก็สำคัญกว่า T^T

‘’อะไรนะวันนี้เฮียนอนบ้านหรอ....’’

คิมซองกยูกลับไปนอนที่บ้าน แปลว่าคืนนี้เขาจะไม่ตามหาผม นี้จะไม่สนใจใยดีกันจริงๆช้ะไอซองกยู!!! ร่างเล็กลุกขึ้นและโอบคออีกคนพลางยื่นหน้าไปคลอเคลียใกล้ๆคอเขาอย่างจงใจ บาโรทำหน้าสงสัยนิดหน่อย คงจะ งง ไม่น้อยที่ผมทำแบบนี้

‘’พี่นัม พี่ทำอะไรน่ะ’’

‘’บาโรวางสายสิ ตอนนี้นายอยู่กับฉันนะ’’

     อีกคนคงลืมตัวเลยเอ่ยชื่อผมออกมา จากสีหน้าสงสัยกลายเป็นตกใจและรีบวางโทรศัพท์ทันที พอเขาวางผมก็ผละออกจากตัวเขาแล้วมานั่งจิบไวน์ต่อ เด็กน้อยมองหน้าผมอย่างไม่เข้าใจก่อนส่ายหัวไปมา ผมเห็นโทรศัพท์เขาดังแล้วดังอีก เจ้าของเครื่องมือนั่นได้แต่ทำหน้าเครียด ก่อนจะพึมพัมออกมาแต่ผมก็พอได้ยินมันชัดเจน

‘’พี่นัมหาเรื่องใส่ผมอีกแล้ว = =’’

‘’ไปห้องพี่มั้ย.....บาโร’’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....