ตาขีด Chapter 45 *leadnum*

Chapter 45

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

       ผมละหน้าออกจากฝ่ามือตัวเองและกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปเปิดประตู เมื่อเห็นคนที่มาเป็นเพื่อนตัวเองก็โผเข้าใส่อย่างแรงจนเจ้าตัวผงะกับท่าทางของผม คีย์กูอยากตายแล้ว คิมซองกยูมันเบื่อผมแล้ว

‘’เห้ย เดี๋ยวดิเป็นอะไร’’

‘’ฮึก...คิมซองกยูเขาเบื่อกูแล้ว....ฮือออออ..เขาบอกเขาเบื่อกูแล้ว’’

       ผมพูดไปด้วยสะอึกไปด้วย จนอีกคนจับตัวผมให้เดินไปนั่งดีๆ ตัวผมสั่นไปหมด ใบหน้าเหยเกไปตามความรู้สึก ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งร้องหนักเข้าไปอีก เพื่อนรักจับมือผมแน่นและบีบเบาๆ อย่างจะปลอบใจ แต่ดูอาการของผมมันแลดูจะยากเย็นเหลือเกิน

‘’เขาไม่ได้เบื่อมึงหรอก เชื่อกูเถอะ’’

‘’เชื่อได้ไง..ข เขาบอกว่า รำคาญกู....ฮืออออ’’

‘’ไม่จริงนาอูฮยอน เขารักมึงจะตาย’’

‘’ไม่จริง ฮือออออออออออ’’

       ผมซุกหน้าเข้ากับหัวไหล่ของคีย์แล้วระบายความรู้สึกออกมาผ่านม่านหน้าตา สะอื้นจนหอบเหนื่อยไปหมด นี้ขนาดเขาเป็นแค่นี้ และถ้าต่อไปเขาเป็นหนักกว่านี้ผมไม่ตายเลยหรอไง มือบางของคนตรงหน้าตบหลังผมเบาๆ

‘’กูจะร้องตามแล้วนะไอนัมหยุดเดี๋ยวนี้เลย’’

‘’ฮือออออ ทำไงดีอ่ะทำไงดี’’

‘’อย่าเครียดสิ มันส่งผลถึงลูกมึงนะ ไม่เป็นห่วงลูกหรอ’’

‘’พ่อมันยังไม่เป็นห่วงเลย ให้กูเป็นห่วงมันทำไม!!’’

        ผมพูดออกมาอย่างอดกลั้น คนที่บอกว่ารักมยองซูนักหนายังทำแบบนี้เลย แล้วทำไมผมจะปล่อยตัวเองบ้างไม่ได้ คำคนมันไม่แน่นอนเลยจริงๆ ผมโกรธเขา โกรธเสียใจผิดหวังมันมาผสมกันนัวเนียไปหมด

‘’กูไม่ชอบคำพูดมึงว่ะ’’

‘’........’’

‘’เคีล์ยตัวเองให้ได้แล้วกัน’’

       คีย์ชักสีหน้าใส่ผมแล้วก็เดินเอาของไปเก็บไว้ในห้อง นี้ก็อีกคนใช่ไหม มันเบื่อผมเหมือนกันใช่ไหม!!! ผมเหมือนเด็กขาดความอบอุ่นขึ้นทุกวันเข้าไปทุกที ผมเอามือขึ้นมาเช็ดน้ำตาลวกๆก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำล้างหน้าให้มันดูเป็นคนปกติ ผมจ้องมองตัวเองผ่านกระจกเจอสภาพตัวเองดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าซีดโทรมหน่อยๆ ไม่หล่อเลยแฮะ

‘’เดี๋ยวกูมานะ’’

‘’จะไปไหน’’

‘’ไปข้างล่างเดี๋ยวมา’’

       ผมบอกคีย์และเดินออกมานอกห้องทันที เนื่องจากร้องให้ให้พอใจกับตัวเองก็อยากจะปล่อยให้สมองมันรับลมบ้างสักนิด พูดถึงก็ไม่น่าจะพูดแบบนั้นเลยเนอะ มยองซูเป็นลูกผม ผมก็ต้องดูแลเขาให้ดีถึงว่าคิมซองกยูจะไม่ใส่ใจแล้วก็ตาม ขาเล็กเดินลัดเลาะตามทางจนมาถึงสวนหย่อมเล็กๆที่คนในคอนโดพาลูกหลานหรือคนรักมาเที่ยวกันในตอนเย็น แต่ตอนนี้มันมืดแล้วคนสักคนก็ไม่มีเหมาะแก่การอยู่คนเดียวจริงๆ

‘’อ้ะ นั่นอูฮยอนจริงๆด้วย’’

      ขาผมที่กำลังจะเข้าไปในสวนสาธารณะก็ต้องชัก เมื่อรถที่จอดข้างหลังเปิดประตูออกมาเสียงหวานดังคุ้นหูจนผมรีบเดินหนีทันที นี้จะตามมาหลอกหลอนกันใช่ไหม สะใจไม่พอสินะที่ทำให้ซองกยูเปลื่ยนไปได้ภายในครึ่งวัน

  

หมับ!!

‘’อูฮยอน’’

ผลัก!!!

         ผมผลักคนที่มาจับไหล่ผมลงไปกองบนพื้น ซานดึลเบ้หน้านิดหน่อยแล้วก็มองหน้าผมด้วยแววตาเจ็บปวดนิดหน่อย ฉันเกลียดเธอแล้วอีซานดึล!!!

‘’อย่ามายุ่งกับผม’’

      ผมบอกเสียงเย็นๆแล้วก็เดินหนีอีกคนทันที ผมได้ยินเสียงร้องดังโวยวายมาตามหลัง รู้สึกว่าเขาจะวิ่งตามมาผมจึงหยุดเดินและหายใจเฮือกใจอย่างระงับอารมณ์ อยากเจอดีใช่ไหม อยากเจ็บตัวใช่ไหมยัยบ้า!!

‘’อูฮยอน...อ้ะ!!’’

‘’อยากตายหรือไง ผมเกลียดหน้านายจะอยู่แล้วใสหัวไป!!!’’

‘’ไม่!!! นายต้องผมสิฟังก่อน’’

‘’นี้อยากเจอจริงๆใช่ไหมห๊ะ อยากเจ็บตัวใช่ไหม!!!’’

       มือบางกระชากคอเสื้ออีกคนแน่นอย่างโกรธจัด อีซานดึลมองหน้าผมนิ่งจนผมรู้สึกว่าอีกคนก็ไม่ได้มีแววกลัวอะไรผมเลยสักนิด ผมเบือนหน้าหนีไปทางอื่นก่อนที่จะปล่อยเสื้ออีกคนออก เขาจะมายุ่งอะไรผมอีก แค่นี้ก็มากแล้ว

‘’ขอผมอยู่คนเดียวเถอะ....ฮึก’’

‘’นัมอูฮยอนคือผม......’’

‘’จะไปไหนก็ไปเถอะ’’

       เมื่อบอกอีกคนอย่างอ่อนใจก็หันหลังเดินไปทันที แค่อยากจะใช้ความคิดอะไรคนเดียวบ้างไม่ได้เลยใช่มั้ย ผมได้ยินเสียงถอนให้หายใจมาจากอีกคน เขาก็คงจะเบื่อผมเหมือนกันสินะ มีแต่คนเบื่อผม รำคาญผม ทำไม ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ใช่สิคนข้างหลังผมมันน่ารักกว่าเยอะ

‘’ก็ไม่ได้อยากจะยุ่งกับนายหรอกนะอูฮยอน!!!!’’

‘’ไม่อยากยุ่งก็ไปซะสิ!!!!’’

‘’เหมือนกันทั้งผัวทั้งเมีย อ่อนแอเหมือนกันทั้งคู่’’

‘’อย่าเสือกเรื่องฉัน...’’

      ผมหันไปมองหน้าเหยียดๆใส่อีซานดึลที่ยืนอยู่ข้างหลังไม่ไกลนัก สีหน้าของเขาเรียบๆอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ปกติเขาจะหัวเราะคิกคักตลอดเวลา แต่ตอนนี้รู้สึกจะไม่ใช่คนที่เคยเจอ ทุกคนเผยตัวตนออกมาหมดแล้วสินะ

‘’ทำอะไรกันตรงนั้นน่ะ’’

      เสียงแขกไม่ได้รับเชิญดังขึ้นมา ผมละสายตาจากอีซานดึลแต่มองไปด้านหลังเขาแทน รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นนิดหน่อยเมื่อรู้ว่าใครมา ตอนนี้ผมรู้สึกไม่ชอบคอใครสักคนทั้งนั้นแหล่ะ ร่างบางหันหนีและสาวเท้าเดินไปต่อ ในใจรู้สึกห่อเหี่ยว ไม่อยากเจอ ไม่อยากเห็นหน้า  ไปแล้วจะกลับมาอีกทำไม มาแถวนี้อีกทำไม

‘’นัมอูฮยอน!!!!  หลังจากเรื่องนี้จบนายจะไม่ทำกับผมแบบนี้’’

‘’.......’’

‘’อีซานดึลกลับบ้านเถอะ นายมาทำอะไรแถวนี้’’

‘’เงียบไปเลยไอคิมซองกยู!!’’

      อุดส่าห์ไม่พูดถึงแล้วแท้ๆยังจะเอ่ยชื่อมันขึ้นมาอีก ขอบตารื้นขึ้นมาด้วยน้ำตาอีกครั้ง ผมไม่อยากจะเห็นเขาอีกแล้วไม่เอาอีกแล้วไม่อยากร้องให้แล้ว ผมเกลียด เกลียดพวกเขาทั้งสองคนเลย T^T  เกลียดที่ทำให้ผมต้องเสียใจมากมายขนาดนี้

‘’อูฮยอนหยุดเดินเดี๋ยวนี้นะ!!!’’

‘’ซานดึลกลับบ้านได้แล้ว ซองยอลรออยู่นะ’’

‘’อูฮยอนหยุดเดินก่อน ผมบอกให้หยุดไง’’

ผลัก!!

เพี๊ยะ!!!

      ผมหันหลังไปผลักอีกคนล้มลงและตามด้วยตบใบหน้าสวยนั้นเต็มแรง อีซานดึลเบิกตามองผมอย่างตกใจและจับแก้มตัวเอง  คิมซองกยูที่มองเหตุการ์ณอยู่ใกลๆวิ่งมาอยู่ในเหตุการ์ณทันทีที่คนของเขาล้มลงไปอยู่กองบนพื้น ดวงตาหวั่นระริกของเขาทำให้ผมรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำ....สมน้ำหน้าอีซานดึล เธอมันน่ารำคาญเอง

‘’อูฮยอนมันจะมากไปแล้วนะ’’

‘’หึ....’’

‘’เลิกทำตัวแบบนี้กับซานดึลสักที เขาอุดส่าห์เป็นห่วงเธอนะ’’

‘’คนที่บอกว่าเป็นพ่อของลูกผมเขายังไม่เดือดร้อนใจอะไรเลย ทำไมมันต้องมาเสือกเรื่องของผมด้วย’’

‘’……..’’

‘’ถ้าคุณจะไป คุณจะไม่ยุ่งกับผมกับลูกแล้วคุณก็ไปเลย’’

.

.

.

.

.

.

.

SUNGGYU PART

       ใจกระตุกฮวบเมื่ออีกคนน้ำตาคลอและออกปากว่าถ้าผมจะไปก็ไป มันเร็วเกินไปที่จะต้องมาฟังคำนี้ คำพูดที่ว่าเขากับลูกจะไม่มีผมอยู่ในหัวใจดวงนั้น อยากจะดึงอีกคนเข้ามากอดแน่นๆและพูดว่าไม่อยากจะทำแบบนี้เลยสักนิด แต่ถ้าผมไม่ทำ แม่ก็จะเล่นงานอูฮยอนกับลูกในท้อง มันเหมือนที่ซานดึลพูดจริงๆด้วย ผมมันขี้ขลาด ผมมันไม่มีความกล้าที่แม้จะดูแลลูกกับเมียด้วยตัวเองได้เลย

‘’พี่ไม่ให้ลูก’’

‘’เฮอะ มยองซูคือลูกของผม ผมไม่ให้พี่หรอก!!!’’

‘’แต่ถ้าเราจะเลิกกัน พี่ก็ขอแค่ลูกส่วนเธอจะไปไหนก็ไป’’

      ใบหน้าของคนตรงหน้าดูตกใจกับคำพูดของผมอย่างชัดเจน ใจผมเต้นแรงจนมันเจ็บมันระบมไปทั่ว อีกคนแค้นหัวเราะออกมาเบาๆ และหันหน้าไปทางอื่น เขากำลังร้องให้ทำไมผมจะไม่รู้ สิ่งที่อูฮยอนแสดงออกมาผมรู้มันหมดแหล่ะ

‘’เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของพี่ เขาไม่มีพ่อ’’

‘’.......’’

‘’เพราะแม่มันร่านไงล่ะ พี่ก็แค่คนที่สงสารผมและอยากรับเขาไว้....ฮึก...มันก็แค่ช่วงนึงที่พี่โกหกว่าพี่รักผม.....สุดท้ายพี่ก็ไม่ได้ทำแบบที่พี่ว่าเลยสักนิด...พี่สัญญากับผมไว้แล้วแท้ๆพี่ยังหักหลังผมเลย’’

‘’.......’’

‘’ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว เข้าใจทุกอย่างแล้วจริงๆ’’

‘’.........’’

‘’ถึงพี่จะไม่รักผมเลยที่ผ่านมา แต่ผมรักพี่มากนะครับ.....รักมากจริงๆ’’

       ผมเรียกชื่ออีกคนในใจอย่างแผ่วเบา อยากจะร้องให้เหลือเกิน มันแน่นไปหมด อยากจะตรงเข้าไปฉุดมืออูฮยอนและหนีไปใช้ชีวิตด้วยกัน ไปให้ไกลจากโลกบ้าบอพวกนี้ มือหนากำกันแน่นจนปวดหนึบไปหมด เมื่อน้ำตาอีกคนไหลลงมามันก็ยิ่งบีบรัดหัวใจผมเหลือเกิน ผมยังคิดถึงลูก อยากจะเลี้ยงลูกของเราด้วยกัน   

‘’ผมกับลูกจะไม่มาเจอพี่อีก..ที่ผ่านมาผมเจ็บ ผมเสียใจ ผมร้องให้เพราะพี่มามากพอแล้วเข้าใจไหม ผมได้มันมามากพอแล้ว!!!’’

‘’อะ อื้อ’’

‘’ขอบคุณที่ทำให้ผมรู้จักคำว่ารักนะครับ และก็ขอบคุณที่ทำให้ผมรู้จักคำว่าโดนทิ้งมันเจ็บมากเลย ขอบคุณมากจริงๆ’’

     ร่างบางเดินผ่านกายผมไปหลังจากที่พูดจบ รู้สึกเหมือนตัวเองโดนตบฉาดใหญ่เต็มแรงพันครั้ง ขาอ่อนแรงไปหมดจนซานดึลมาจับตัวผมไว้ ใบหน้าหวานเม้มปากแน่นและดึงผมเข้าไปกอดเบาๆ น้ำตาลูกผู้ชายไหลลงมาอาบแก้มอย่างไม่อายใคร เขาไปแล้ว...นัมอูฮยอนหัวใจของผมเดินจากไปแล้ว

‘’ฮึก....ซานดึล’’

‘’ฉันไม่ชอบแม่นายได้ใช่ไหม ฉันเกลียดแม่นายจัง’’

‘’ลูก..อูฮยอนกับมยองซูไปแล้ว’’

‘’........’’

‘’ลูก ลูกไปแล้ว ฮือออ ซานดึลเขาไปแล้ว’’

       ผมสะอื้นในอ้อมกอดของอีกคนเหมือนเด็กเล็ก เจ็บปวดเหลือเกิน พอใจแม่แล้วสินะที่ทำให้ผมเป็นได้ถึงขนาดนี้ ทำร้ายจิตใจอย่างกับผมไม่ใช่คน แขนเล็กปลอบประโลมผมไว้ในอ้อมกอด อยากจะพูดออกไปเหลือเกินคำว่า อย่าไป แต่ก็ไม่สามารถทำได้

‘’นายต้องการให้เขาไปไม่ใช่หรือไงซองกยู’’

‘’…….’’

‘’เขากับลูกของนายปลอดภัยแล้วไง นี้คือสิ่งที่นายต้องการไม่ใช่หรอ’’

‘’........’’

‘’เลิกเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจทำลงไปสักที’’

‘’ซานดึล….’’

‘’มันสายเกินไปแล้ว’’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....