ตาขีด Chapter 48 *leadnum*

Chapter 48

       ริมฝีปากของทั้งคู่แตะกันเบาๆในความมืด ร่างหนาบดจูบไปทั่วปากอวบอิ่มของคนรักอย่างคิดถึง ไม่ได้รุนแรงหรือเร้าร้อนมันเป็นเพียงการบดคลึงที่นุ่มนวลชวนลุ่มหลง ลิ้นร้อนสอดเข้าไปสัมผัสความชุ้มชื้นของอีกคนอย่างหวาบหวาม หน้าหวานเอียงคอเพื่อที่จะรับสัมผัสนั้นได้สะดวกขึ้น มือหนาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเนียนด้วยความช่ำชอง คิดถึงร่างกาย คิดถึงเสียงคราง คิดถึงทุกอย่างๆที่เคยทำกับนัมอูฮยอนหมดเลย

‘’พี่ครับ’’

‘’อูฮยอนอา พี่คิดถึงเราเหลือเกิน’’

      ดันอีกคนนอนราบกับเตียงนุ่มเบาๆ ตามด้วยซุกไซร้ซอกคอหอมของอีกคน มือของอูฮยอนสั่นไปหมด แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนหรือผลักดันอีกคนออกไป แต่ถ้าจะให้ลุ่มล่ามไปมากกว่านี้คงจะไม่ดีแน่ๆ

‘’พี่ครับ ไม่ได้นะ’’

‘’ทำไมอ่ะ พี่ขอทวงความคิดถึงหน่อยไม่ได้หรอ’’

‘’ตอนนี้ท้องผมแก่แล้ว ทำไม่ได้หรอกครับ’’

       ร่างหนานิ่งไปสักพักก็ยอมลุกออกจากตัว อูฮยอนดันตัวเองขึ้นมานั่งพร้อมกับจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย ไม่ใช่ว่าไม่คิดถึงอีกคนนะ แต่ร่างกายมันไม่ให้นี่นา

‘’พี่ครับเราอยู่ในนี้กันเป็น ชม. แล้วนะ’’

‘’อยู่ด้วยกันในนี้ไม่ได้หรอ สองคนไง’’

‘’พอคืนดีหน่อย ทำปากหวานนะ -3-‘’

‘’ก็เฉามานานมากพอแล้วนี่นา’’

       ผมลงจากเตียงและกระตุกแขนซองกยูให้เดินออกไปด้วยกัน เขาทำหน้าบู้บี้แต่ก็ยอมเดินออกมา ป่านนี้สองคนนั้นจะคิดไปถึงไหนแล้วนะที่ผมกับพี่ซองกยูซุกกันอยู่ในนี้นานสองนาน แต่เมื่อเปิดประตูออกก็พบว่าสองคนนั้นนั่งอยู่ด้วยกันด้านนอก เห้อ นึกว่าหนีกลับบ้านไปซะแล้ว

‘’อะ อ้าวหายไปนานเลยนะจ๊ะสองคน แหม่ๆๆๆ’’

‘’อะ อื้อ -////-‘’

‘’คุณซองกยูเชิญนั่งครับๆ’’

    ใบหน้าเขินแดงจัดเมื่อเพื่อนพูดแบบนั้นก็ถ้าไม่หายไปนานก็คงไม่ออกมาหน้าแดงแบบนี้หรอกนะ ผมทิ้งตัวนั่งลงข้างๆซองกยู พออยู่ต่อหน้าเพื่อนผมหน่อยเขาเรียบร้อยมากเลย ยิ้มระรื่นหัวเราะคิดคัก สามคนคุยกันเรื่องนั้นนี้ไปเรื่อยๆส่วนผมก็นั่งมองบทสนทนาของเพื่อนใหม่สามคน ไม่ใช่ว่าผมไม่มีความสุขหรอกนะที่ไม่ได้มีส่วนร่วมหรือเขาไปคุยกับพวกเขา ความรู้สึกแค่มองซองกยูหัวเราะมันก็มีความสุขขึ้นมาแล้วสิ อย่างนี้หรือป่าวนะที่เขาบอกว่า แค่คนที่เรารักมีความสุขเราก็พลอยมีความสุขตาม

‘’มองคุณซองกยูไม่วางตาเลยนะ อยากกินเขาล่ะสิมึง’’

‘’อะไรเล่า!! กูก็มองทุกคน แฟนมึงกูยังมองเลย’’

‘’ได้ไงอูฮยอน สามีเธอนั่งตรงนี้ทั้งคนนะ’’

     คิมซองกยูโวยวายออกมาทันทีที่ผมบอกว่ามองจงฮยอน แค่แกล้งเองนะ T.T เขาทำความสนิทสนมกับเพื่อนผมได้ไวมากเลยกล้าแว้ดออกมาแบบไม่กลัวเสียภาพพจน์นักธุระกิจ ต่อไปคงจะสุมหัวกับสองคนนั้นรุมเล่นงานผมแน่ๆ -0- ผมแบะปากใส่ทุกคนก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปด้านใน

‘’ไปไหนหรอ’’

‘’เอาขนม มีอะไรหรอ’’

‘’เดี๋ยวพี่ไปเอาให้ นั่งนิ่งๆเถอะ’’

‘’งั้นเข้าไปด้วยกันนะครับคุณซองกยู’’

      จากตอนแรกที่จะเข้าไปหาอะไรออกมากินแต่ซองกยูกับจงฮยอนอาสาจะไปเอาให้ซะงั้น เมะกับเมะคุยกันคงจะเข้าคอเหมือนเคะกับเคะ พวกเราสามคนอายุห่างจากซองกยูสามปีแต่เขาไม่ถือตัวกับพวกผมเลย ทำอย่างกับรุ่นเดียวกัน คีย์ยิ้มระรื่นเมื่อเห็นแฟนตัวเองกับแฟนเพื่อนเข้าขากันดี ผมเลยเริ่มชวนมันคุยเพราะเห็นมันยิ้มบ้าอยู่ได้

‘’เห่อแฟนมากมึง - -‘’

‘’ก็เล่นตัวอยู่นาน พอตกลงปลงใจก็นิดหน่อยธรรมดา -//-‘’

‘’รีบมีลูกนะ มยองซูจะได้มีเพื่อนวัยเดียวกัน’’

‘’ได้เลย เดี๋ยวกูรีบจัดเพื่อมึง!!’’

       ผมปล่อยกร๊ากเมื่อมันตบอกสองทีและทำหน้ามุ่งมัน อะไรจะขนาดนั้นวะครับ =_= ผมปล่อยให้มันบ้าก่อนจะหันไปมองผู้ชายด้านใน รอยยิ้มน่ารักกลับมาแล้ว ตอนเจอที่ค้อฟฟี่ช้อปเขาทำหน้าเหมือนคนหมดอะไรตายอยากบนโลกใบนี้  กลับมาจริงๆใช่ไหม คิมซองกยูคนที่ผมรักจนโงหัวไม่ขึ้นกลับมาจริงๆแล้วสินะ

‘’อีกครึ่ง ชม. จะเที่ยงคืนแล้วนะทุกคนนนน’’

‘’อะไรกัน จะหมดวันคริสมาร์ตแล้วหรอ T_T’’

‘’แบบงี้แหล่ะ จุดพลุกัน พลุอยู่ไหนนะๆๆๆ’’

    

      คีย์ลุกขึ้นไปวิ่งวนหาพลุที่มันซื้อมาใหญ่ บางทีผมคิดว่าผมมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่ามันอีกนะ เบาะข้างๆยวบลงผมพร้อมกับขนมที่ยืนมาตรงปาก อ่านี้เขาป้อนขนมผมหรอ -////-

‘’กินสิ พี่อุดส่าห์ป้อนนะ’’

‘’ใครสั่งให้ป้อนเล่า’’

‘’งั้นเปลื่ยนดีกว่า ป้อนด้วยมือสงสัยเธอจะไม่ชอบ’’

‘’ไม่ๆๆ กินก็ได้’’

       ผมรีบอ้าปากงับคุ๊กกี้ที่เขายื่นมาให้ทันที เดี่ยวโรคหื่นของเขากำเริบนี้จะน่ากลัว ความรู้สึกแปลกๆเริ่มขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามีคนจ้อง นิ้วเรียวสอดเข้ามากุมมือผมแน่น สายตาที่นิ่งแน่นอนแบบนั้นทำให้ผมใจสั่น รอยยิ้มหนาคลี่ออก รอยยิ้มที่อ่อนโยน รอยยิ้มที่แสดงถึงความรักส่งมาให้ผมจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มตอบกลับไปพร้อมกับบีบมือเขากลับ

‘’พี่ครับ มองผมแบบนี้ตลอดไปเลยได้ไหม’’

‘’.......’’

‘’มองแค่ผมคนเดียว คนเดียวเท่านั้น’’

‘’อูฮยอน’’

‘’ได้มั้ยครับ....’’

     ผมกระเถิบเข้าไปสวมกอดเขาเบาๆพร้อมกับเอาแก้มเนียนถูไถแก้มอีกคนไปมาเหมือนเด็ก เขากอดผมกลับพร้อมกับลูบหัวผมไปมา ผมพูดจริงๆนะ อยากให้เขาหยุดที่ผม เหมือนที่ผมหยุดที่เขา เราจะมีกันและกันแบบนี้ตลอดไป อยู่ด้วยกันพ่อแม่ลูกโดยใช้คำว่าครอบครัว ไม่มีเรื่องราวหน้าโหดร้ายเกิดขึ้นอีกหลังวันนี้เป็นต้นไป มีแต่ความรักที่เขาส่งให้ผมและผมส่งให้เขาเท่านั้น

‘’เลิกถามคำถามงี่เง่าสักทีได้มั้ยอูฮยอน’’

‘’พี่ด่าผมทำไมกัน’’

‘’ไม่ต้องบอกพี่ก็จะมองแค่นาย มีแค่นายกับลูกเข้าใจไหมอูฮยอน’’

‘’ครับ ผมเชื่อใจพี่นะ’’

       ริมฝีปากหนาพรมจูบที่ขมับผมจนต้องออกแรงกอดอีกคนแน่นเหมือนว่ากลัวเขาจะหายไป อยากจะกอดให้นานที่สุด วันอื่นก็กอดได้ แต่มันจะเหมือนวันนี้หรือป่าวล่ะ เสียงนาฬิกาดัง ติ๊กตอกติ๊กตอก บอกว่าเวลากำลังเดินไปเรื่อยๆ ลุงซานต้ากำลังจะลงมาแจกของขวัญให้เด็กๆใช่ไหม

‘’นายได้ของขวัญจากซานต้าหรือยัง’’

‘’ได้แล้ว ใหญ่มากเลยล่ะ’’

‘’ฮ่าๆๆๆ จริงหรอไหนขอมาดูหน่อยสิ’’

‘’พี่ดูไม่ได้หรอกครับ เขาอยู่ในอ้อมกอดผม’’

       พูดไปเขินไป จมูกโด่งถูไปมาตรงอกแกร่งของอีกคนเชิงแกล้ง คิมซองกยูหัวเราะพร้อมกับขยี้หัวผมจนฟู ก็พูดจริงๆนี่ วันนี้ลุงซานต้ามอบของขวัญล่ำค้าให้ผมแล้ว ของขวัญชิ้นนั้นก็คือเขา แล้วของขวัญของเขาจะคือผมหรือป่าว อีกคนจับมือผมที่กอดเขาอยู่ออกไปไข้วหลังข้างนึง อ้ะ มันเจ็บนะ

‘’จะหักมือผมหรอ มันปวดนะ’’

‘’…….’’

        ผมบอกไปตามความจริงเมื่อแขนมันบิดไปไขว้หลัง อีกคนไม่ตอบส่งความเงียบกลับมาแทน ผมจึงจะผละตัวออกไปดูว่าเขาจะทำอะไร แต่เขากลับกดตัวผมให้แน่นกับเขามากไปอีก หลังจากนั้นผมรู้สึกถึงความเย็นๆตรงนิ้วแล่นขึ้นมา ดวงตากลมเบิกโพรงอย่างกับในหนัง ผมรู้นะมันคืออะไร > <

‘’อูฮยอน’’

‘’พี่ครับ พี่ทำเหมือนละครเลย > <’’

‘’ช่วยทำให้มันเซอร์ไพรส์แบบไม่รู้เรื่องหน่อยได้ไหมห้ะอูฮยอน -_-‘’

     ผมหัวเราะคิกคักพลางมองแหวนสีเงินที่ติดอยู่ในนิ้วของตัวเอง คิมซองกยูทำหน้าเซงโลกเมื่อเห็นว่าคนรักรู้ทัน ผมไม่ใช่นางเอกนี่นาที่จะต้องมาทำบ่อน้ำตาแตก โถ่

‘’อย่าถอดนะ มันคือหัวใจของพี่’’

‘’หัวใจของพี่ได้ไง หัวใจของพี่มันอยู่ตรง...’’

       ผมดึงมือของอีกคนมาแตะตรงหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองเบาๆ พร้อมด้วยรอยยิ้มจริงใจส่งไปให้ คิมซองกยูมองหน้าผมนิ่งๆก่อนจะยิ้มกว้างและหันหน้าหนีไปทางอื่น หูแดง..เขินอยู่ล่ะสิไอแก่!!! > <  อีกคนชักมือตัวเองกลับพร้อมดึงแขนผมให้ลุกขึ้นยืน เขาดันตัวผมให้ไปยืนด้านหน้าแล้วเขาก็มายืนด้านหลัง ดวงตาสวยหงายมองขึ้นไปยังท้องฟ้าในยามราตรีที่มีแต่ดวงดาวเต็มไปหมด มันสวย สวยกว่าทุกคืน

‘’มีความสุขไหมอูฮยอน’’

‘’มีครับ ผมมีความสุขมากๆเลยวันนี้’’

‘’........’’

        บอกตามความจริง ไม่ได้มีความรู้สึกอบอุ่นแบบนี้มานานแล้วตั้งแต่ออกมาจากท้องแม่ อีกคนกอดผมจากด้านหลังและเอาคางมาเกยไหล่ เสียงลมหายใจของเขาดังชัดเจนข้างหู ไม่ได้ทำให้รู้สึกรำคาญหรืออย่างไร มันเหมือนว่าเราสองคนกำลังจะหายใจไปพร้อมกันมากกว่า

‘’คิมซองกยูรักนัมอูฮยอนนะ’’

‘’อื้อ -//-‘’

‘’อยู่ด้วนกันตลอดไปนะ’’

‘’อื้อ -///-‘’

‘’......’’

‘’อย่าทิ้งกันไปนะตาขีด’’

‘’ตาขีดต้องอยู่กับน้องนัมไปตลอดชีวิตนะ’’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....