ตาขีด Chapter 77 *leadnum* THE END

Chapter 77     

06 : 00 AM

     เสื้อผ้าทั้งหมดถูกจัดใส่ไว้ในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่พร้อมกับสิ่งของเครื่องใช้ที่เป็นของผม วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ผมจะเหยียบบ้านหลังนี้ คิมซองกยูหายออกไปจากบ้านตั้งแต่เมื่อคืนผมไม่มีบุญที่จะได้เห็นเขาก่อนจากไปเลยจริงๆ อย่างน้อยก็ให้ผมได้บอกว่าผมรักเขาสักคำก็ยังดี

อีกคนคงไม่อยากจะฟังอีกแล้วมั้ง....

      เมื่อจัดการเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ยืนทำใจในห้องก่อนสักพัก ดวงตาคู่สวยพยายามกวาดเก็บเรื่องราวดีๆต่างๆที่เคยมีร่วมกันกับคิมซองกยูเข้าในไปใจ ผมพยายามจะจำทุกอย่างที่อยู่ในบ้านหลังนี้ให้หมด และผมจะจำมันไปจนวันตายเลย ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางๆให้กับตัวเองก่อนจะหยิบกระเป๋าและก้าวเดินออกจากห้องสี่เหลี่ยม ผมยังไม่พร้อม ผมยังทำใจไม่ได้

ตุบ!!

       มือบางกำลังจะปิดประตูห้องแต่กลับได้ยินเสียงอะไรสักอย่างตกซะก่อน ผมหันไปมองต้นตอของเสียงก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าคือใคร ดวงตากลมหลุบมองไปทางอื่นก่อนจะกำหูกระเป๋าไว้แน่น ใจเย็นๆอูฮยอน อย่าร้องให้นะ!!!

‘’แม่เสร็จรึยัง…..อาวพ่อ’’

‘’........’’

‘’ไปกันเถอะแม่’’

    ลูกชายเดินเข้ามาหาผมก่อนจะเอากระเป๋าผมไปถือไว้และใช้มือที่ว่างอยู่กุมมือผมและพาออกเดินแทน คิมซองกยูมองผมกับลูกชายอยู่กับที่ พี่ครับร้องห้ามบอกไม่ให้ผมไปสิ ได้โปรดเอ่ยอะไรออกมาสักคำ ถ้าผมไปหมายถึงเราต้องเลิกกันจริงๆนะ

‘’พี่ครับ......พี่ซองกยู’’

    มือบางยื่นออกไปเพื่อจะจับแขนอีกคนไว้ อีกคนเพียงแค่มองไปข้างหน้าโดยไม่สนใจผมที่กำลังจะเดินผ่านไปเลยสักนิด ผมกระตุกมือตัวเองไว้หวังจะให้อีกคนปล่อยแต่อีกคนก็กำชับมือผมแน่นมากขึ้นไปอีก พี่ซองกยูพี่ไม่ต้องการผมแล้วจริงๆใช่ไหม

‘’โชคดีนะ’’

‘’ฮึก....พ พี่ซองกยู’’

‘’ดูแลตัวเองและมยองซูดีๆนะอูฮยอน’’

‘’......’’

     คนตัวสูงยิ้มบางๆให้ผมก่อนจะก้าวตรงไปยังประตูห้อง ใจผมแทบจะแตกสลายเมื่ออีกคนเดินไปและไม่หันมา ความรู้สึกเหมือนโดนดูดเรี่ยวแรงไปหมดทั้งแขนและขา ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังนั้นก่อนจะก้าวขาไม่ออก นี้เลิกกันจริงๆสินะ นี้คงต้องไปจริงๆใช่ไหม

‘’ฮึกกก ฮืออออออออ....’’

‘’แม่ครับกอดผมไว้ใจเย็นๆนะ ยังมีผมไง ผมจะอยู่กับแม่ไง’’

‘’แม่ไม่ได้นอกใจพ่อ แม่ไม่ได้รักคยองซู แม่ไม่ได้อยากให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้!!!!’’

‘’ผมรู้ ผมเข้าใจ’’

‘’แล้วทำไมเขาถึงไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงทิ้งแม่ไปง่ายๆแบบนี้ ฮือออ’’

     ร่างทั้งร่างลงไปนั่งกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงที่จะเดินต่อ ลำตัวสั่นไปหมดกับการสะอื้นจนเจ็บคอ ถึงจะเจ็บคอมากแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ครึ่งนึงของเจ็บที่ใจเลย มันเจ็บ เจ็บมากจริงๆ

‘’ให้ความห่างไกลมันสอนอะไรพวกเราบ้างเถอะครับ’’

‘’แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง ถ้ามันเป็นของเราสักวันมันก็จะกลับมาหาเรา’’

.

.

.

.

.

.

.

.

ก๊อก ก๊อก...

แกร๊ก!

‘’อูฮยอน....’’

‘’วันนี้ขออยู่ด้วยนะ’’

    ไม่รอให้อีกคนตอบก็เดินเข้าไปในห้องทันที แต่ไม่ทันจะก้าวไปได้เท่าไหร่กลับต้องชะงักเมื่อพบคนรู้จักสองคนนั่งอยู่ตรงหน้า แฝดโชรยงกับแดรยง พวกเขามาที่นี่ทำไม หรือว่ามาบอกเรื่องนั้นกับคยองซู

‘’พวกนายมาทำไม มาบอกเรื่องอะไรกับคยองซู’’

‘’นามูพวกเราขอโทษ แต่มันเป็นคำสั่งของเจ้านาย...’’

‘’........’’

‘’ขอโทษจริงๆ’’

     ใบหน้าของสองคนนั้นซีดไปอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่เขาจะลุกขึ้นและก้มหัวให้คยองซูเป็นการขอตัวและเดินออกจากห้องไป วันนี้มันวันซวยของผมจริงๆ แม้แต่โชคยังไม่คิดจะเข้าข้าง คยองซูจะผิดหวังและเสียใจกับผมมากแค่ไหนในเมื่อเขารู้ความจริงแล้ว ผมไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเห็นเลยสักนิด

‘’อูฮยอนไม่จริงใช่ไหม’’

‘’........’’

‘’คนรักของอูฮยอนไม่ได้ฆ่าพ่อของคยองใช่ไหม อูฮยอนหันหน้ามาคุยกับคยองสิ’’

‘’ขอโทษนะ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะฉันเอง’’

      เมื่อสินสุดคำขอโทษทุกอย่างก็เงียบไป ผมค่อยๆหันตัวไปมองคนที่ยืนข้างหลังอย่างรู้สึกผิด ดวงตากลมโตมีน้ำตาคลออยู่อย่างน่าสงสาร ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ ทุกอย่างที่เคยทำไปมันกำลังฆ่าผมให้ตายทั้งเป็นอยู่แล้ว ผมพยายามจะอ้าปากเอ่ยคำพูดออกไปแต่กลับต้องชะงักเมื่ออีกคนหันหลังเดินหนีไปเสียดื้อๆ

‘’คยองมารู้สึกดีกับคนที่เคยมีอะไรพ่อของคยองได้ยังไง’’

‘’คยองซู.......’’

‘’คยองมารักคนที่เป็นชู้กับพ่อของคยองยังไง ฮึกกก คยองทำแบบนี้ได้ยังไง’’

     คนตัวเล็กนั่งคุกเข่าร้องให้อย่างเจ็บปวด ผมไม่รู้จริงๆว่าหมอจะมีครอบครัวอยู่แล้วกึคือแม่ของคยองซู ขาเล็กค่อยๆก้าวเข้าไปหาอีกคนช้าๆก่อนจะนั่งคุกเข่าอยู่ด้านหลังมือบางแตะลงบนแผ่นหลังอีกคนเบาๆ ผมจะทำยังไงดี ผมหาทางออกของเรื่องนี้ไม่เจอเลยจริงๆ

‘’อย่ามายุ่งกับคยอง!!!’’

‘’ฉันไม่ได้ตั้งใจ คยองซูเราต้องคุยกันนะ’’

‘’ไม่!!! คยองไม่คุย คยองเกลียดอูฮยอนแล้ว อูฮยอนทำให้พ่อของคยองต้องตาย ฮึก ใจร้าย ใจร้ายที่สุดเลย!!!!’’

    ผมพยายามจับแขนอีกคนไว้ให้มั่นแต่เขากลับดื้นไปมาอย่างแรง เสียงของคุณหมอที่รักษาคยองซูดังเข้ามาในสมอง

’คุณโดมีอาการเป็นโรคประสาทอ่อนๆ คุณต้องพยายามอย่าให้เขาเจอเรื่องเจ็บช้ำหรือหวาดกลัวอะไรนะครับ คุณต้องให้เขามีความสุขอยู่ตลอดเวลา ไม่ให้เขาคิดอะไรที่เครียดเกินไป’

 ’ผมไม่รู้ว่าคุณโดไปเจออะไรมา แต่ถ้าไม่อยากให้เขาเป็นบ้า ช่วยดูแลเขาให้ดีด้วยเถอะครับ’

ไม่นะ คยองซูจะเป็นบ้าไม่ได้เด็ดขาด!!!

‘’คยองซูหยุดก่อนได้มั้ย นายจะเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ!!!’’

‘’ฮึกก....อย่ามาแตะต้องตัวคยองไอคนสกปรก ไอคนเลว!!!’’

‘’คยองใจเย็นๆก่อน สงบสติอารมณ์ตัวเองก่อนได้โปรด’’

  ผลัก!!!

   ‘’อ้ะ...’’

     เท้าเล็กของอีกคนถีบเข้ากลางท้องของผมจนจุก คนตัวเล็กเงียบเสียงไปก่อนจะลงไปนอนนิ่ง คยองซูเป็นอะไรไปรึป่าวทำไมถึงเงียบ ผมพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะเข้าไปดูอาการอีกคน ดวงตากลมโตเหลือกขึ้นบนพร้อมกับนิ้วมือที่เกร็งไปหมด พระเจ้าเขาเป็นอะไร มือไม้ผมสั่นไปหมดกับสถานการ์ณที่กำลังเจอ ผมควรจะติดต่อใคร ใครก็ได้ช่วยผมด้วย

‘’คยองซู!!!! ฮึก....ทำยังไงดี หมอ โรงพยาบาลๆ’’

       ผมพูดกับตัวเองเหมือนคนบ้าก่อนหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาและกดเบอร์รถพยาบาล สภาพคนตัวเล็กนอนเกร็งอยู่เล่นเอาผมกลัวไปหมด ถ้าเขาตายขึ้นมาผมจะทำยังไงผมจะให้เขาตายไม่ได้หรอกนะ  ผมรีบกรอกคำพูดลงไปในสายอย่างรีบรนเพราะกลัวอีกคนจะอาการหนักไปมากกว่านี้ซะก่อน ผมกลัว ผมกลัวมากๆ พระเจ้าครับช่วยเขาด้วยเถอะ....

.

.

.

.

.

.

.

.

สองเดือนผ่านไป.....

ฟิ้วววว ~

‘’คุณพ่อกลับมาหาคยองที่บ้านกับคุณแม่แล้ว คยองดีใจจังเลยครับ’’

‘’.........’’

‘’ทำไมคุณพ่อไม่คุยกับคยองซูล่ะ ช่วงนี้คยองไม่ได้ดื้อสักหน่อยนะ’’

‘’อะ อื้อ พ่อกลับมาหาคยองแล้ว’’

‘’คุณพ่อไม่ได้โกรธคยองจริงๆด้วย คยองดีใจจังเลยครับ’’

     คนตัวเล็กในชุดของโรงพยาบาลเคลื่อนตัวเข้ามากอดผมไว้แน่นพลางใช้หน้าซบบนไหล่ของผมอย่างรักใคร่ แขนบางยกขึ้นลูบหลังอีกคนเบาๆอย่างถนุถนอม เมื่ออีกคนเห็นผมกอดกลับก็ยิ่งกระชับกอดให้แน่นขึ้นอีก

คยองซูเป็นบ้าไปแล้ว....

‘’ตัวคุณพ่อหอมจังเลยครับ แต่กลิ่นแปลกๆคุณพ่อเปลื่ยนน้ำหอมหรอ ?’’

‘’ใช่ พ่อเปลื่ยนกลิ่นนะคยองชอบไหม ?’’

‘’คุณพ่อใช้กลิ่นอะไรคยองก็ชอบครับ...คุณแม่ชอบไหมกลิ่นนี้ ฮ่าๆๆ’’

      คนตรงหน้าหันไปคุยกับความว่างปล่าวที่อยู่ข้างๆผมอย่างมีความสุขด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ผมเม้มริมฝีปากไว้แน่นพยายามเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ ผมมันคนบาปหนาจริงๆเลย ผมทำให้คนรอบข้างต้องกลายเป็นตัวแปลกประหลาดไปหมด และนี้ผมก็เป็นคนฆ่าคยองซูให้ตายทั้งเป็นทั้งๆที่สัญญาเอาไว้ว่าจะดูแลเขาให้ดีที่สุด

‘’ขอโทษนะครับ’’

       เสียงของบุคคลใดบุคคลนึงดังมาจากด้านหลังเรียกให้ผมต้องหันกลับไปมอง ใบหน้านี้คุ้นๆเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อนในชีวิตนี้  จำไม่ได้รู้แต่ว่าคุ้นเหลือเกิน  ผมยิ้มบางๆก่อนจะพยักหน้าเบาๆเชิงให้เขานั่งลงข้างๆ

‘’พี่ชื่ออูฮยอนใช่ไหม ?’’

‘’อ่า ครับผมนัมอูฮยอน’’

‘’พี่จำผมได้มั้ย’’

‘’………’’

‘’บาโร น้องพี่ซองกยู’’

      ผมขมวดคิ้วเข้าหากันนิดหน่อยก่อนจะตกใจเมื่อคิดออก บาโรน้องชายของคิมซองกยู แต่คนข้างๆเปลื่ยนไปมากจนผมจำไม่ได้ แต่ที่ยังเหมือนเดิมก็คงจะเป็นฟันของเขาล่ะนะ ผมไม่ได้เจอเขามาหลายยี่สิบปี ดีใจจังที่เขาจำผมได้ แต่เขารู้ได้ไงว่าผมอยู่ที่นี่

‘’นายไปอยู่ที่ไหนมา ไม่เจอนานมากเลยนะ’’

‘’ผมทำงานอยู่ต่างประเทศน่ะ ตอนนี้ย้ายงานมาทำที่เกาหลีแล้ว’’

‘’นายยังเหมือนเดิมนะบาโร’’

‘’พี่ก็ยังดูดีเหมือนเดิมไม่เปลื่ยนเลยนะ’’

       เขาเอาอะไรมาพูดว่าผมยังดูดีเหมือนเดิมสภาพผมเปลื่ยนไปตั้งแต่เลิกกับพี่ชายของเขาแล้วแหล่ะ ผมไม่คิดจะหาใครมาแทนใหม่ด้วย ผมยังไม่ได้หัวใจกลับคืนมาเลยทั้งๆที่อีกคนโยนทิ้งไปแล้ว ก็จะทำยังไงในเมื่อผมไม่อยากได้คืน

‘’คนที่พี่มาเยี่ยมทุกวันเขาคือใครหรอ ?’’

‘’ลูกชายของอดีตชู้น่ะ ฟังดูตลกเนอะที่ฉันมานั่งดูแล’’

‘’คนที่พี่ซองกยูฆ่าน่ะหรอ’’

‘’นายรู้ ? ’’

‘’ครับผมรู้’’

‘’อื้อ คนนั้นแหล่ะ’’

‘’คุณแม่ครับ คุณแม่กับคุณพ่อ’’

‘’ครับแม่เอง คิกๆ น่ารักจังเรากลายเป็นผู้ปกครองของเขาแล้ว’’

       บาโรหันไปเล่นกับคยองซูทันทีเมื่อเขาหันมาจับมือบาโรไว้ ผมมองคนข้างๆอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป มีคำถามมากมายที่ผมอยากจะถามบาโรแต่ไว้สะดวกกว่านี้ดีกว่า  ผมเลิกสนใจคนข้างๆและกลับไปสวมบทคุณพ่อของคยองซูต่อ อะไรที่ทำให้คยองซูมีความสุขผมก็จะทำ ถ้ามันช่วยล้างบาปที่ผมทำกับพ่อของเขาได้ผมยินดีทำทุกอย่าง

 ‘’วันนี้คยองมีความสุขจังเลยที่ได้อยู่กับคุณพ่อกับคุณแม่’’

‘’ถ้ามีความสุขก็ยิ้มบ่อยๆนะครับคยอง’’

‘’ยิ้ม ยิ้ม คยองต้องยิ้ม ยิ้มๆๆๆ’’

        เด็กตรงหน้ายกยิ้มอย่างน่ารักไม่ยอมหยุดเมื่อบาโรบอกให้เขายิ้มบ่อยๆ มือบางของผมเอื้อมไปลูบหัวอีกคนเบาๆก่อนจะเพยิดหน้าให้ลุกไปคุยกันตรงอื่นหน่อย นางพยาบาลสองคนเดินมาทางผมพร้อมกับเข็นรถคยองซูไปเล่นอีกทาง

‘’นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่’’

‘’มีอะไรที่ผมไม่รู้บ้างล่ะ เมื่อยี่สิบปีก่อนผมชอบพี่จำไม่ได้หรอ’’

‘’ไม่ตลกนะ’’

‘’รู้แค่ว่าผมหาพี่เจอก็แล้วกัน’’

‘’……..’’

‘’รู้แค่ว่าผมจะมาดูแลพี่แทนพี่ชายของผมก็พอ’’

       ผมเงยหน้ามองอีกคนนิ่งโดยไม่พูดอะไร มาดูแลแทนงั้นหรอเขาคิดอะไรอยู่ พี่ชายส่งมาหรือว่ายังไง ผมพยายามทำตัวให้ยุ่งอยู่ตลอดเวลาเพื่อจะได้ไม่ต้องคิดถึงเขา แต่สิ่งที่ผมพยายามทำกลับศูนย์ปล่าวเพียงแค่ใครคนใดคนนึงเอ่ยชื่อนั้นขึ้นมา แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่บนโลกที่มีแต่ความสุข ที่ไม่ใช่โลกที่มีแต่ความเศร้าพวกนี้สักที

‘’มันไม่เหมือนกันหรอกนะบาโร ถ้านายจะมาดูแลฉันแทนเขา นายกลับไปดูแลพี่ชายนายเถอะเขาก็อายุเพิ่มขึ้นทุกวันสุขภาพร่างกายจะแข็งแรงหรือป่าวก็ไม่รู้ นายต้องดูแลเขาไม่ใช่มาดูแลฉันเข้าใจไหม’’

‘’.........’’

‘’ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวยังจะดีกว่า แบบนี้แล้วเมื่อไหร่ฉันจะทำใจกับการเลิกลาได้ถ้าฉันยังได้ยินชื่อเขาเข้ามาย้ำเตือนในสมองอยู่แบบนี้’’

‘’แต่ว่า…’’

‘’กลับไปเถอะ นายหล่อขึ้นมากเลยถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงจะจับนายเป็นเด็กในลิสต์ไปแล้ว ฮ่าๆๆ’’

     ผมพูดติดตลกก่อนจะตบบ่าอีกคนเบาๆแล้วเดินเลี่ยงออกมา บาโรไม่ได้เดินตามผมมาเพียงแต่เขายังนั่งอยู่ที่เดิม คยองซูกำลังนั่งพูดคนเดียวอยู่ในสวนสาธารณะ เขากำลังมีความสุขกับการได้อยู่กับพ่อแม่ในความคิด ผมอยากจะเป็นแบบเขาบ้าง อยู่กับความคิดที่เราอยากให้มันเป็นจะได้ไม่ต้องมานั่งเจ็บปวดอยู่แบบนี้

‘’เดี๋ยวฉันต้องกลับบ้านแล้ว พรุ่งนี้จะมาหาใหม่นะคยอง’’

‘’คุณแม่ครับ ดูรูปที่คยองวาดสิสวยมั้ยๆ’’

‘’บาย.....’’

       เด็กตรงหน้าไม่ได้ฟังที่ผมพูดแต่เขากลับยื่นกระดาษป่าวไปยังด้านหน้าพร้อมกับหัวเราะคิกคัก ผมเดินออกมากจากโรงพยาบาลก่อนจะตรงไปยังรถที่จอดอยู่มุมสุด ผมพยายามเดินช้าๆและหันซ้ายหันขวา นี้กำลังหวังอะไรอยู่..... นิ้วเรียวกดปลดล๊อครถก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าไปนั่งประจำคนขับพร้อมกับสตาร์ทรถและขับออกไป โรงพยาบาลอยู่ใกลจากคอนโดผมมากจึงทำให้การเดินทางค่อยข้างนานกว่าทุกครั้ง แต่ผมก็ไม่เคยบ่นเรื่องน้ำมันรถหรอก  เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงผมก็กลับมาถึงคอนโด ด้วยความที่ง่วงนอนจึงทำให้ผมไม่ทันสังเกตุอะไรเลยสักอย่างที่อยู่รอบข้าง

ปึก!!!!

‘’โอ้ยย!! เอ่อเดินระวังหน่อยนะครับ’’

‘’อูฮยอน’’

‘’ขอตัวนะครับ’’

      ผมผลักตัวอีกคนออกอย่างแรงจนอีกคนลงไปนอนบนพื้น กลิ่นตัวของอีกคนไม่พึงประสงค์เลยสักนิดมันมีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนๆทั้งนั้น ผมรีบวิ่งไปกดลิฟต์อย่างไวเพราะกลัวบุคคลที่กำลังยืนอย่างทุรักทุเรจะตามมา

‘’ชั้นยี่สิบหกครับ’’

    บอกคนที่ยืนเตรียมจะกดชั้นให้ มือบางกำชายเสื้อตัวเองไว้แน่นจนเจ็บไปหมด ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายเต้นแรงเหลือเกิน เสียงหายใจหอบหนักดังมาจากผมทำให้คนอื่นหันมามองบ้าง แต่ตอนนี้ผมตื่นเต้นจนห้ามใจตัวเองไม่ไหว เหงื่อกาฬผุดขึ้นตามใบหน้าเหมือนไปวิ่งมาหนึ่งร้อยกิโล

คิมซองกยูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ปิ๊ง!!

     ผมรีบเดินออกมาจากลิฟต์ก่อนจะวิ่งตรงไปยังห้อง ลิฟต์ข้างๆเปิดออกมาพร้อมกัน ใจนึงก็อยากรู้ว่าใคร ใจนึงก็สั่งให้วิ่งเข้าไปในห้องถ้าใครมาเคาะก็ไม่ต้องเปิด ขาเล็กหยุดยืนอยู่กับที่ก่อนจะหันหน้าไปมองด้านหลัง คนขี้เมายืนอยู่หน้าลิฟต์ ในมือของเขาถือขวดเหล้าแบรนด์ดีติดมาด้วย  คนตัวโตเดินมาเรื่อยๆจนไปชนกับคนอื่นมั่วไปหมด ถ้าเขาโดนต่อยขึ้นมาจะทำยังไง แล้วทำไมคิมซองกยูถึงกินเหล้าเมาขนาดนี้

ผลัก!!!!

‘’อ้ะ!!’’

‘’เห้ย เมาแล้วเดินดูคนด้วยดิวะ’’

‘’ขอโทษนะครับ สามีผมเองขอโทษจริงๆ’’

     ผมรีบก้มหัวให้คนที่คิมซองกยูเดินชนเมื่อกี้พร้อมกับวิ่งลากอีกคนให้เดินมากับตัวเองทันที ผมรีบแตะคีย์การ์ดพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในห้อง ร่างสูงถูกจับให้นอนบนโซฟา สภาพดูไม่ได้เลย ทำไมถึงเปลื่ยนไปขนาดนี้ก็ไม่รู้ ผมดึงขวดเหล้าออกจากมืออีกคนและโยนใส่ถังขยะที่อยู่ไม่ไกลนัก ถอดถุงเท้า และเสื้อสูทออกกลัวอีกคนจะไม่สบายตัว เราเลิกกันแล้วนี่ทำไมผมต้องมาดูแลเขาดีขนาดนี้ด้วย ความจริงผมน่าจะปล่อยให้เขาโดนต่อยสลบหน้าลิฟต์ไปเลยก็ดี

‘’ใครน่ะ อูฮยอนรึป่าว’’

‘’........’’

‘’อึก....อูฮยอนใช่ไหมนี่พี่เองนะ’’

‘’........’’

‘’พี่จำกลิ่น แค่กๆ..... พี่จำกลิ่นตัวนายได้ อ้ะปวดหัว’’

     ผมมองอีกคนนิ่งๆเหมือนคิดอะไรไม่ออก คิมซองกยูยกมือทั้งสองข้างมากุมขมับตัวเองไว้พลางหายใจหนักหน่วงเหมือนว่าปวดหัวมากจริงๆ ก็ดูเขาอีกเหล้าก่อนสิกินอันที่มันเบาๆซะที่ไหนผมจำได้ว่าเคยกินเหล้าแบรนด์นั้นครั้งนึงแต่สองแก้วผมก็แทบจะเป็นลมตาย แต่นี่เขากลับเล่นซดไปซะครึ่งขวด สมองไม่ระเบิดก็ให้รู้ไปสิ

‘’เจ็บ.....’’

‘’.......’’

     ไม่อยากพูดกับอีกคนเลยจริงๆให้ตายสิ  ผมลุกขึ้นก่อนจะเดินไปยังห้องน้ำเตรียมน้ำใส่กะละมังสีขาวสะอาดพร้อมกับน้ำผ้าชุบน้ำมาบิดให้หมาดๆและออกมาหาอีกคนอีกครั้ง ใบหน้าหล่อจากสีขาวตอนนี้กลายเป็นสีแดงจัด มือหนานั้นสั่นเบาๆ ดวงตาหลับสนิทแต่ขมิบเป็นบ้างบางครั้ง ผมจัดการนำผ้าที่บิดไว้แล้วขึ้นมาแตะหน้าอีกคนเบาๆอย่างถนุถนอม ไม่ได้เจอหน้ากันตั้งสองเดือนใจผมแทบจะอยู่ไม่ได้

‘’มาที่นี่ทำไม’’

‘’ปวดหัว.....’’

‘’ผมไม่ได้ถามว่าพี่ปวดหัวหรือป่าว ผมถามว่าพี่มาที่นี่ทำไม’’

      ผมถามด้วยเสียงห้วนๆแต่ก็ยังเช็ดหน้าให้อีกคนไปเรื่อยๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนถ้าพี่ซองกยูไปดิ่มมาแล้วมานอนให้ผมเช็ดตัวให้อยู่แบบนี้ผมคงจับจูบไปแล้ว แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน เราเลิกกันแล้ว เราไม่ใช่ของกันและกันแล้ว

‘’อือ....อูฮยอนนายสบายดีรึป่าว’’

‘’รีบมีสติแล้วกลับบ้านไปได้แล้วครับ คนอื่นที่รู้ว่าเราเลิกกันแล้วแต่เขายังเห็นพี่มาหาผมมันจะดูไม่ดี’’

‘’เด็กคนนั้นมันบ้าไปแล้ว...นายคงเสียใจมากเลยสินะ’’

‘’........’’

‘’พี่เห็นนายในห้องนอนทุกคืน พี่เฝ้าดูนายทุกคืนเลยรู้รึป่าว แค่กๆๆ’’

      ผมหยุดการเคลื่อนไหวต่างๆอยู่กับที่ก่อนจะมองหน้าอีกคนที่นอนไม่รู้เรื่อง ปากเขาก็พูดไปเรื่อยแต่ตานี้สิยังไม่แม้ที่จะลืมขึ้นมา ผมถอนลมหายใจหนักๆออกมาก่อนจะลุกเข้าไปในห้องเพื่อจะหยิบผ้าห่มมาให้เขา ไม่อยากฟัง ไม่อยากรู้ว่าอีกคนคิดอะไร ไม่อยากรู้เลยสักนิด!! นิ้วเรียวปลดกระดุมคอเสื้อของอีกคนออกสองเม็ดเผยให้เห็นอกข่าวน่าหลงไหล ผ้าห่มผืนสีฟ้าอ่อนถูกห่มให้อีกคนเบาๆก่อนจะเคลื่อนมาจนถึงคอ คิมซองกยูขมุบขมิบปากโดยไร้เสียงอยู่สักพักเขาก็เงียบไป

‘’ฝันดีนะคุณคิมซองกยู’’

.

.

.

.

.

.

.

.

04 : 54 AM

    ร่างเล็กนอนพลิกไปมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ทำยังไงก็นอนไม่หลับสักที ทำไมถึงนอนไม่หลับแบบนี้ก็ไม่รู้ ผมค่อยๆเดินลงจากเตียงไปตรงไปยังห้องน้ำก่อนจะเปิดน้ำชโลมบนใบหน้าตัวเองให้สดชื่นขึ้น ใจผมเต้นไม่เป็นสั่มเมื่อคิดถึงบุคคลที่นอนอยู่ด้านนอก เขาจะคงหลับอยู่ที่เดิมหรือว่าจะตื่นและออกไปแล้วก็ไม่รู้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

    ผมสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันหน้าไปมองประตูนิ่ง พี่ซองกยูมาเคาะใช่ไหมถ้าเป็นแบบนั้นแล้วผมจะทำยังไงดี หรือว่าจะเป็นมยองซูที่กลับมาห้องแล้วถ้าเขาเห็นพ่อของเขานอนอยู่หน้าห้องแบบนั้นเขาคิดยังไง เสียงประตูดังขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่เงียบไปสักพักนึง ผมเดินออกจากห้องน้ำและตรงไปยังหน้าประตูห้องที่มีใครดนใดคนนึงอยู่อีกฝาก

ก๊อก ก๊อก....

แกร๊ก!

‘’ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง’’

‘’........’’

      เมื่อผมเปิดประตูออกก็มีเสียงทุ้มๆของอีกคนดังขึ้นทันที คิมซองกยูยืนอยู่ตรงหน้าผม น้ำเสียงของเขาจะเยือกเย็นไปไหม เหอะ นี้เมาขนาดไม่รู้เรื่องอะไรเลยรึไงว่ามาอยู่ที่นี้ได้ยังไง

‘’พี่เมามา ถ้าสร่างแล้วก็กลับบ้านดีๆนะ’’

‘’แล้วนายก็เปิดประตูให้ฉันเข้ามาเนื้ยนะ คิดอะไรอยู่’’

‘’ผมไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหล่ะ ก็แค่ไม่อยากให้พี่นอนเหมือนคนไร้บ้านอยู่หน้าคอนโด’’

‘’..........’’

‘’ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปนอนต่อนะ’’

       วันนี้บทสนทนาของเราสองคนน้อยเหลือเกิน ไม่ผมเงียบเขาก็เงียบ เมื่อยืนอยู่นานอีกคนไม่ตอบอะไรผมก็ค่อยๆดันประตูให้ปิดช้าๆอีกครั้ง ใบหน้าหล่อยังคงมองหน้าผมอยู่อย่างนั้นทำให้ไม่อยากจะปิดประตูเลยเพราะรู้ดีว่าถ้าปิดลงไปแล้วก็จะไม่ได้เจอใบหน้าที่รักนั้นอีก ผมยังลืมเขาไม่ได้เลย ถึงมันจะผ่านมาแล้วสองเดือน แต่เหมือนกับทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

‘’เราเลิกกันแล้วจริงๆหรออูฮยอน’’

‘’!!!!’’

‘’เราไม่รักกันเหมือนเมื่อก่อนแล้วหรอ’’

      ผมยกยิ้มบางๆก่อนจะส่ายหน้าเบาๆให้แทนคำพูด ผมไม่ได้หมดรักเขาและไม่มีทางที่หมดรักแน่ๆ รักแรกและรักสุดท้ายผมจะลืมไปได้ยังไง คิมซองกยูยังคงตีหน้านิ่งเหมือนเดิมอย่างที่เขาชอบทำ ตอนผมรู้จักเขาใหม่ๆเขาก็ชอบทำหน้าแบบนี้ใส่ผมอยู่เรื่อย จนตอนนี้ผ่านไปยี่สิบปีเขายังขุดมาให้ผมเห็นอีกหรอ ผมลืมหน้าแบบนั้นไปแล้ว คิมซองกยูที่ผมคุ้นชินคือคนที่ชอบยิ้มให้ผมมากกว่า อยากได้ใบหน้ายิ้มแย้มกลับคืนมาให้ชื่นใจสักนิดก็ยังดี

‘’ผมไม่รู้ว่าพี่คิดอะไร แต่ผมอยากจะบอกว่าผมไม่เคยนอกใจพี่จริงๆนะ’’

‘’อูฮยอน’’

‘’ผมรักพี่คนเดียวถึงพี่จะไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะครับยังไงเราก็เลิกกันแล้ว’’

     ผมทำหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนจะยิ้มกว้างให้อย่างที่ชอบทำ จากรอยยิ้มสดใสกลายเป็นรอยยิ้มเจื่อนๆเมื่ออีกคนไม่มีท่าทีจะมีความสุขกับผมเลย ดวงตาหล่อตรงหน้าพร่ามัวนิดๆเหมือนมีอะไรมาเอ่อคลอไว้  เขาคงไม่ได้จะร้องให้หรอกใช่ไหม

‘’มันดึกแล้วนะพี่ควรที่จะกลับบ้านได้แล้ว นอนดึกเดี๋ยวร่างกายจะไม่แข็งแรงนะ’’

‘’เป็นห่วงฉันด้วยหรอ เราเลิกกันแล้วนะนายจะมาห่วงฉันอีกทำไม’’

‘’เป็นห่วงในฐานะคนเคยรู้จักไงครับ’’

    พูดเองเจ็บเองทั้งๆที่ผมไม่อยากจะได้สถานะคนรู้จักอะไรนั่นเลยสักนิด ผมอยากกลับไปเป็นภรรยา คนที่คิมซองกยูรักและแคร์มากที่สุด คนตรงหน้ากระตุกยิ้มนิดหน่อยก่อนจะเดินก้าวสามขุมเข้ามาภายในพื้นที่ส่วนตัวของผม ยิ่งขายาวนั้นเดินก้าวเข้ามาหามากเท่าไหร่ ใจผมยิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะมากเท่านั้น

‘’คนรู้จักงั้นหรอ ทำไมสำหรับฉันนายยังคงอยู่ในตำแหน่งภรรยาอยู่ล่ะ’’

‘’.........’’

‘’แต่เมื่อได้ยินจากปากของนายว่าฉันคือคนรู้จัก ฉันก็จะเป็นคนรู้จัก’’

‘’.........’’

‘’ขอบคุณที่ไม่ปล่อยให้ผมเมานอนเรี่ยราดนะครับคุณนัมอูฮยอน ผมรบกวนคุณมากพอแล้วผมขอตัวกลับก่อน ลาล่ะครับ’’

       ผมมองใบหน้าอีกคนที่รู้ว่าพยายามปั้นยิ้มมาให้อย่างรู้สึกจุกเจ็บไปหมด คิมซองกยูก้มหัวน้อยๆให้ผมก่อนจะหันตัวเดินออกไปจากห้องนี้ แขนเล็กอยากจะยกขึ้นไปจับอีกคนเหลือเกินแต่มือกลับหนักอึ้งเหมือนมีหินก้อนใหญ่มาทับไว้ อยากตะโกนออกไปว่าอย่าทิ้งผมไปอีกเหมือนครั้งที่ผ่านมาแต่ปากดันทรยศหัวใจผมเหลือเกิน คิมซองกยูเดินหันหลังให้ผมอีกแล้ว เขาปล่อยให้ผมร้องให้จนแทบจะขาดใจอีกแล้ว

‘’ฮืออออออ ฮึก ฮืออออ.....’’

มีแต่น้ำตาเท่านั้นที่จะอยู่เป็นเพื่อนในยามที่ไม่เหลือใคร

.

.

.

.

.

.

     สองขาก้าวเดินไปตามท้องถนนในยามค่ำคืนที่เงียบสงบ ความมืดและความเงียบมันช่างน่ากลัวเหลือเกินแต่เทียบกับความรู้สึกที่ขุ่นมัวในใจของผมมันมีมากกว่าที่จะกลัวบรรยากาศรอบตัวแบบนี้ โทรศัพท์เครื่องสวยต่อสายไปหาบุคคลที่ตัวเองรักแทบจะถวายชีวิตให้อยู่ซ้ำไปมาแต่ก็ไม่มีใครรับสาย รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่รับแต่นัมอูฮยอนคนนี้ก็ยังจะโทร

ฟิ้วววววว ~

   ชีวิตผมรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าต่อไปเมื่ออีกคนไม่ต้องการ สาเหตุที่ทำให้เราทะเลาะกันมันเกิดมาจากแค่เรื่องเล็กๆจนกลายเป็นเรื่องใหญ่ ผมไม่ผิดคยองซูไม่ผิดคิมซองกยูไม่ผิดและเรื่องนี้ไม่มีใครผิด ผมพยายามต่อสายไปหาคนรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าคนใจร้ายก็ไม่คิดจะรับ

ทำไมนะ ทำไมถึงไม่อยากได้ยินเสียงของผม

      ขาเล็กก้าวลงจากฟุตบาตไปยืนอยู่ตรงพื้นถนน ไฟจราจรตรงหน้าขึ้นโชว์ว่าไฟแดง น้ำตาหยดใสไหลลงมาไม่มีท่าทีว่าจะเหือดแห้งลงไปสักนิด นิ้วเรียวจิ้มหน้าจอโทรศัพท์จนแทบจะแตกติดนิ้วออกมา ผมอยากให้เขารับสาย รับสายของผมสักที ผมคิดถึง อยากกอด อยากปรับความเข้าใจ อยากเจอหน้า อยากกลับมามีครอบครัวอบอุ่นด้วยกันเหมือนเดิม

แลดูเหมือนอีกคนไม่ต้องการมันอีกแล้ว....

      อีกห้าวินาทีไฟจราจรจะเปลื่ยนเป็นสีเขียว ซึ่งผมไม่รู้เลยว่ามันจะเปลื่ยนภายในอีกห้านาที หลังมือขาวถูกยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ไหลออกอย่างลวกๆ ขาสองข้างก้าวเดินไปทีละนิดหวังจะข้ามถนนไปอีกฝั่งหนึ่ง เสียงรถอื้ออึงดังเข้ามาภายในรูหูสองข้าง แต่สมองกลับสั่งการปิดรับสัมผัสต่างๆเรียบร้อยแล้ว

ถ้าตายได้ก็ดี ดีกว่าอยู่บนโลกที่ไม่มีคิมซองกยูอีกต่อไป....

    โทรศัพท์ถูกปล่อยลงพื้นพร้อมกับปลายสายที่รับโทรศัพท์ วิญญานถูกดูดออกจากร่างเมื่อหาทางออกของความรักครั้งนี้ไม่เจอ ผมควรจะทำยังไง ผมอยู่บนโลกนี้ไม่ไหวถ้าไม่มีเขา อยู่ไม่ได้จริงๆ.....

ปรื้นนนนนนน 

ปรื้นนนนนนนนน!!!!!

‘’พี่ครับได้โปรดอย่าทิ้งผมไป...’’

โครม!!!!!

     ร่างเล็กปลิวตามแรงชนอย่างแรงพร้อมกับกระแทกเข้ากับเสาไฟฟ้าอย่างจัง เสียงเบรคดังสั่นไปทั่วท้องถนนพร้อมกับควันล้อและเลือดนองกระจัดกระจาย ร่างกายถูกปิดกั้นลงไปอย่างกับสวิซไฟที่เปิดมานานแล้วโดนปิดจนมืดสนิท โทรศัพท์ที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นถนนเปลื่ยนหน้าจอจากที่กำลังต่อสายกลายเป็นตอนนี้กำลังคุยสายอยู่ แต่ไม่ทันซะแล้ว

นัมอูฮยอนไม่ได้ฟังเสียงของคนที่เขาอยากจะฟังอีกแล้ว......

[อูฮยอน.....]

.

.

.

.

.

.

.

.

.

‘พี่คิดถึงนายนะนัมอูฮยอน.....’

‘นายก็คิดถึงพี่เหมือนกันใช่ไหม.....’

‘นัมอูฮยอนในที่สุดนายก็มาอยู่กับพี่จนได้......’

‘ในที่สุดนายก็ไปอยู่ในนรกกับฉันจนได้.....’

THE END